Yazardan…
Uzakta yankılanan araba sesi bir kez daha duyulduğunda, Yaman’ın yüzü bir anlığına taş kesildi. Ama o an bile tek kelime etmedi. Dilsiz rolü, sanki yıllardır üstündeymiş gibi kusursuzdu. Ömer, Yaman’ın bakışını yakaladı. o Bakış yeterliydi. Bir anda her şey oldu. Yaman, hızla adımlayarak Mert’in kolundan tuttuğu gibi çekti. Sert değil, ama kararlı. Ömer ise önden koştu. Ayak sesleri toprağı döverken, evin arkasındaki eski barakaya yöneldiler. hızlı adımlarla Mert'i bir hayvan gibi sürüklediler...
barakanın Kapısını hızla açtıklarında Yaman tek hamlede Mert’i içeri itti. Ömer kapıyı kapatmadan önce Mert’in sesi fısıltıyla patladı, “Komutanım, beni bir sikmediğiz kaldı! bu da ne yahu!”
Yaman tek kaşını kaldırdı. " kapa çeneni Mert! ne hakla bu şekilde kalkıp gelirsin!"
Mert duy
