yazardan...
Şafak vakti, Düzova'nın ayazı barakanın çatlaklarından sızarken Ömer, bir gölge gibi sessizce içeri süzüldü. Kalbi göğsünü dövüyordu; bu sabah oynayacakları oyun ya onları kurtaracak ya da mezarlarını kazacaktı. Uyuyan Yaman’ın yanına diz çöküp omzuna hafifçe dokundu. Yaman, bir askerin refleksiyle anında gözlerini açtı, boğazına sarılmaya hazırlanan eli Ömer’i tanıyınca havada asılı kaldı.
"Komutanım, vakit geldi," diye fısıldadı Ömer. "Arka kapıdan çıkmalıyız. Sürüyü ahırdan aldım, sessizce meraların alt tarafına sürdüm. Şimdi sizinle oraya gidip sahneyi kuracağız."
Yaman, sızlayan yarasını hiçe sayarak ayağa kalktı. Gece boyunca pıhtılaşan kan, her hareketinde derisini geriyordu. Yaman çıkmadan önce uyuyan Zilana baktığında birazdan olacaklar bir nebze olsun onun artık da
