yazardan...
Zilan, Yaman’ın göğsündeki o sarsılmaz güven duygusuna teslim olmuşken, zamanın ve mekânın dışında bir sığınaktaydı. Ancak zihninin derinliklerinden gelen o eski, zehirli ses aniden kulaklarında çınladı: "Namuslu kız dediğin, el eline değmeyecek!" Babasının kükreyen sesi, abisinin alaycı gülüşü ve annesinin aşağılayan bakışları bir karabasan gibi üzerine çöktü...
Zilan, sanki kor bir ateşe dokunmuşçasına irkilerek geri çekildi. Yaman’ın sıcaklığından kopmak, buz gibi bir suya düşmekle birdi. Elleri titreyerek yüzündeki ıslaklığı sildi, bakışlarını kaçırdı. Bir yabancıya, üstelik bir erkeğe bu denli sokulmuş olmanın verdiği o ağır utanç, az önceki acısının önüne geçti.
"Ben... özür dilerim," diye fısıldadı sesi titreyerek. "Ben ne yaptım... Kusura bakma çoban efendi, kendimi
