yazardan...
Gün daha doğmamıştı.
Zilan, avlunun taşlarına basarken ayaklarının altındaki soğukla ürperdi ama durmadı. Geri dönmek gibi bir lüksü yoktu artık.
Kapıyı sessizce kapattı; o kapıdan çıkan eski hayatının gıcırtısı, içinden bir parçayı daha kopardı sanki. Omuzlarına aldığı eski hırka, sabahın ayazını kesmiyordu ama kimseye sığınacak kadar zayıf hissetmek istemedi.
Gökyüzü kurşuni bir renkteydi. Ne geceydi ne sabah. Tıpkı onun gibi...
Ne tamamen gitmişti, ne de kalabilmişti.
toprak henüz uyanıyordu. Çiğin ağırlığı başakların ucundan yavaşça süzülüyor, toprağın kokusu havaya siniyordu.
Zilan, patika yoldan yürürken ayaklarının altındaki çamur her adımda biraz daha ağırlaşıyordu. Sabah ayazı yüzünü kesiyor, nefesi buhar olup önünde dağılıyordu.
Tarlaların arasından yükselen
