“Her şey senin yüzünden. Tüm bunlar senin suçun. Dokunma bana. Dokunma diyorum sana.”
Öfke patlaması yaşıyordum. Hayal gibi geliyordu her şey. Hayır ya Mustafa beni seviyor biliyorum. Tüm bunlarım hepsi bir rüya. Allah ım yardım et. Tüm öfkemi Yasir’ den çıkarasım vardı. Başlarda sempati duyuyordum ama artık nefretle doluyum.
“Züleyha, kendine gel. Tamam dokunmuyorum. Sakin olur musun artık?”
Yumruklarımla göğsüne vuruyordum. İki elimle bütün hıncımı alırcasına vuruyordum. Yorulunca ağlayıp Yasir’ in ayaklarının dibine çöktüm. Biraz daha sakinleşmiştim ama nefretimde henüz bir değişme yoktu.
“Seni tanıdığım güne lanet olsun.”
“Böyle söyleme sayemde hayatına renk geldi.”
Şu an şaka kaldıracak durumda değildim. Lafım ağzıma geliyordu yutmaya çalıştım. Söylersem eğer o da cevap verecek
