Suyun ağzıma girmesiyle uyandım. Her tarafım ağırıyordu. Suyu kapattım. Ellerim, ayaklarım buruş buruş oldu. Kendi kendime söylenmeye başladım o sırada da kapının kilit sesini duydum. Yasir açıyordu kapıyı.
“Yasir, çok üşüyorum çıkar beni. Sıcak battaniye ver bana hasta oluyorum.”
“Hadi yine iyisin vicdanım sızladı ve çıkarmaya karar verdim. Ah bu vicdanım da olmasa…”
Adam hala işin gırgırındaydı. Ben canımın derdine düşmüştüm. Bana böylesine kötü davranınca aklıma hep Mustafa geliyordu. Beni kurtamaya niyeti yoktu anlaşılan. Mustafa, benimle ilgilenmezdi ama hasta olduğumda üzerime titrerdi. Şimdi burda olsa çoktan battaniyemi hazırlamıştı. Kim bilir nerelerdeydi?
“Züleyha, sana bu gün güzel haberlerim var. Bir kere daha acıdım seni. Önce ıslak çamaşırları üzerinden çıkart yoksa zatü
