ตอนที่8

2084 Words

บ้านพัก..โคเล็ตต์ ภายในห้องเห็นทัศนียภาพกว้างไกลสุดสายตาผสมผสานกับอาคารบ้านเรือนและจุดเขียวๆของต้นไม้ประปราย พอเปิดประตูเข้ามาในห้องนั่งเล่นกับโซนห้องครัวที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน ส่วนด้านซ้ายมือเป็นห้องน้ำ ทุกห้องคุมโทนดำเทาขาวให้ความเย็นไม่เป็นมิตรเลย ฉันเดินลงบันไดมา....ตอนที่ฝ่าบาทกำลังอาบน้ำเลยเข้าห้องครัวดูว่ามีอะไรสามารถทำเป็นอาหารเช้าให้เขาได้บ้าง มือไปเปิดดูตู้เย็นมีไข่กับเนื้อ แฮม ชีส นม เห็ด หันไปมองบนโต๊ะมีเส้นสปาเกตตี ฉันเลยทำคาโบนาร่าใส่เห็ดและชีสกับไข่ เวลาผ่านไป20นาที... ผมเปิดประตูกำลังจะเดินลงข้างล่าง ทุกอย่างภายในบ้านเงียบผมรีบวิ่งลงไปหาทุกห้องไม่มีเจอ สายตาเห็นอาหารบนโต๊ะพร้อมกับจดหมาย... "ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมีธุระต้องไปทำ อาหารอยู่บนโต๊ะ ฝ่าบาทกินได้เลยนะเพคะ ไว้เจอกันที่วังเพคะ" "อะไรเนี่ย เห็นฉันเป็นอะไรคิดจะไปก็ไปโดย ทิ้งจดหมายไว้เนี่ยนะ อาหารที่เธอทำฉันไม่กินหรอก" ผมเททิ้งลงถังขยะทั้งหมด และเดินออกจากบ้านไป... ในเขตเมือง ร้านคาเฟ่...... ฉันเหลือบมองนาฬิกา เข็มนาฬิกาบ่งบอกว่าผ่านไปประมาณสามสิบนาทีแล้ว การนั่งรอเจเนเวียไม่เห็นวี่แววจะมา ผู้ชายพวกนี้จ้องฉันจนทะลุอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าฉันรักฝ่าบาทเวพาร์มากผู้ชายพวกนี้คงจะเสร็จฉันทั้งหมดแล้ว ไม่ได้สิ เราจะทำตัวแรดแบบนี้ไม่ได้.. "เก็บความแรดของเธอและหันมามองฉันได้แล้ว ยัยนิโคไล!! แต่งตัวเป็นผู้ชายงั้นเหรอวันนี้นะ ทำไม?ท่านพี่สั่งให้ปลอมตัวเป็นผู้ชายเหรอ" "เฮ้ย! มาตอนไหนเนี่ย ไม่เห็นรู้สึกว่าเธอมาเลย ใช้พลังหายตัวมาเหรอ?" "........ใครจะทำแบบนั้นกัน คนอื่นได้ตกใจกันพอดี ตอบคำถามฉันมาอย่าเปลี่ยนเรื่อง" "ไม่ใช่หรอก ที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายเพราะตอนที่มาคาเฟ่เนี่ย มีคนตามฉันมา พลังที่ฉันสัมผัสได้แข็งแกร่งอยู่ ระวังให้ดีเจเนเวีย เธอเป็นองค์หญิงเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พี่ชายเธอคงได้ทำลายประเทศนี้" มือของฉันไปดีดหน้าผากของนิโคไลอย่างดัง! "โอ๊ย! เจ็บนะ! มาดีดหน้าผากคนอื่นแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนจุ้บหรอก" "แกอย่าลืมสิ ว่าแกเป็นทหารที่คอยปกป้องฉัน คนที่ฉันห่วงที่สุดคือแกต่างหากล่ะ การที่มาอยู่ใกล้ฉันแบบนี้มันไม่ดีเลย ท่านพี่คิดอะไรอยู่ถึงให้แกมานะ" "เอาน่า...การมีฉันอยู่ก็สามารถทำอะไรได้หลายอย่าง อ้อ ใช่ แท็บเล็ตนี้ที่ได้มาไม่ง่ายเลยกว่าจะกู้ระบบความปลอดภัยได้ อย่างน้อยฉันฉลาดเลยแก้ได้ล่ะ" นิโคไลยิ้มอย่างภูมิใจ.. "ทั้งหมดนี้คือข้อมูลกิจการของมาร์ควิสใช่ไหม.." ฉันเปิดดูข้อมูลที่นิโคไล ไปเอาในองค์กรของราชาโคลด์ เขามีการทำการค้าขายเด็กสาวที่บารอนคอนติทำและฉันเก็บทุกอย่างมาแล้ว รายได้ทางนั้นเสียหายร้อยล้านเซรัส ไม่มีเด็กส่งขาย เขายังมีการผลิตยาเซ็กซ์ใครที่ได้ลองจะเข้าสู่ห้วงของเซ็กซ์ทั้งคืนไม่รู้จักความเหนื่อย ถึงว่าอายุขนาดนั้น ยังต้องการเซ็กซ์อยู่เป็นแบบนี้เองสินะ พออ่านไปเขายังมีหลายธุรกิจที่ทำเงินได้มหาศาลแต่ชื่อกลับเป็นโคเล็ตต์ แสดงว่าเขาเอาชื่อฝ่าบาทมาบังหน้าเพื่อทำธุรกิจของตัวเองส่วนนี้เป็นองค์นักล่าเงาของราชาโคลด์ รูปภาพแต่ละคนจะมีตราตรงคอเป็นอีกา ถนัดการต่อสู้ ปืนทุกชนิด พวกเขาใช้ได้หมด พลังคือเหนือกว่ามนุษย์มีการฉีดยาเพิ่มพลังให้ตัวเอง จะปรากฏตัวก็ ต่อเมื่อราชาโคลด์สั่งงานเท่านั้น.... "เจเนเวีย ถามหน่อยในเมื่อแกฆ่าบารอนไปแล้ว ส่วนท่านพ่อของแกจะทำยังไงต่อไปจากนี้" "มาร์ควิสเขาไม่ใช่คนโง่หรอกนะ สิ่งที่พวกเราเห็นนะคือการแสร้งของเขาทั้งหมด ไม่ต้องห่วงไปฉันจะเก็บเขาไว้ทีหลัง เขารักตัวเองจะตายไป ไม่ยอมตายง่ายๆหรอก" ทางฝั่งฝ่าบาทโคเล็ตต์.... ตอนนี้สำนักข่าวและในเน็ตทำแชร์ที่บารอน คอนติเสียชีวิต ภาพที่ได้เห็น คือมีคนฆ่า บารอนแน่นอน แล้วใครกันที่บารอนมีเรื่องด้วย สภาพดูไม่ได้เลย ยังเอาคอมาแขวนตรงหน้าบ้านให้เห็น แต่ละชิ้นส่วนโดนเสียบหมดไม่เหลือรูปร่าง "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ.....ตรวจสอบทั้งหมดไม่มีร่องรอยของคนที่ฆ่าบารอนเลยพ่ะย่ะค่ะ" ชาลเดลรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น.. "เป็นไปได้ยังไงกัน!!! เขาคือใครกันนะ ที่กล้ามาเหยียบประเทศของฉันทำเรื่องเลวแบบนี้ หาให้เจอ! ฉันไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เอาตัวมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันจะฆ่ามันที่ทำให้ประเทศฉันแปดเปื้อน!" ห้องโถงใต้ดินพระราชวังราชาโคลด์.. "หมายความว่าหม่อมฉันต้องรอนางเจเนเวียตายเท่านั้น ถึงจะได้ขึ้นมาเป็นจักรพรรดินีงั้นเหรอเพคะ! แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับหม่อมฉันเลยเพคะ" โซ่ล่าไม่พอใจที่ต้องรอคอย..เธอกำลังโหอย่างมากเมื่อรู้ว่าเจเนเวีย อยู่กับฝ่าบาทแถมต้องรอให้ฝ่าบาทโคเล็ตต์เลือกเธอมาเป็นภรรยาน้อย... "ช่วยเก็บกิริยามารยาทของเธอลงหน่อยก็ดีนะ ควรหัดดูพี่สาวเธอเป็นตัวอย่างไม่เคยโกรธหรือแสดงท่าทีต่ำช้าต่อหน้าฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว! อย่าคิดว่านอนกับฉันแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!" "......ขอประทานอภัยเพคะ ราชาโคลด์ ・_・" (ฉันจะไม่ยอมเป็นฝ่ายที่รออีกแล้ว คราวนี้เจเนเวียจะต้องตายเท่านั้น!!) สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เจเนเวียเหมือนเป็นคนควบคุมโคเล็ตต์ให้มาเป็นพวกตัวเองและถ้าเจเนเวียตายไปทุกอย่างมันก็ง่ายดายไม่ต้องออกแรงให้เสียเวลาเปล่า ส่วนโซ่ล่าก็ยังพอมีประโยชน์ที่ควบคุม ดยุกให้มาอยู่ข้างฉันได้ สั่งคนให้หาคนที่มีพลังน้ำแข็งและคนที่ฉันสงสัยที่สุดคือเจเนเวีย มาดูกันว่าเธอจะรอดหรือใช้พลังกันแน่นะ! ขณะทางฝั่งเจเนเวีย... ฉันที่นั่งกินเค้กหมดไปห้าจานน้ำอีกสามแก้ว(^O^) รู้สึกน้ำตาลในเลือดจะสูงพอควรนี่ฉันกำลังเมาน้ำตาลอยุ่หรือเปล่าเนี่ย เงยหน้าขึ้นมองไปที่ใบหน้านิโคไลมีจุดสีแดงสามจุด ดวงตาเบิกกว้ารีบผลักนิโคไลออกทันที ปืนก็ยิงเข้ามาในร้านไม่ยั้ง สายตาหันไปเห็นเด็กน้อยที่ยืนอยู่โดยที่แม่ของเด็กมีไหนก็ไม่รู้.. ฉันที่วิ่งไปคว้าตัวเด็กโดนกระสุนด้านซ้ายเด็กร้องไห้..แม่ของเด็กก็รีบมารับฉันที่ให้นิโคไลพาพวกเขาออกไปให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีคนตายเพิ่มขึ้นถ้าใช้พลังเท่ากับพวกมันต้องรู้ว่าฉันมีพลังน้ำแข็งการที่ยิงมาแบบไม่ยั้งแบบนี้แสดงว่าจะให้ฉันติดกับดักของมันเพื่อให้ใช้พลังโล่น้ำแข็ง.. "ฉลาดนิ คิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะได้ผลตามที่ต้องการเหรอ ไม่มีทาง!" ฉันหันไปหานิโคไลทำภาษามือ ต้องอยู่ช่วยที่นี่ รักษาคนทุกคนเท่าที่ทำได้ ฉันจะล่อมันไปเอง! "เจเนเวีย!!" นิโคไลตะโกนแต่ฉันใช้พลังเล็กน้อยขังพวกเขาไว้ในห้องไม่ให้ออกมาข้างนอก สายตามองดูชายสวมชุดสีดำฝั่งตรงข้ามบนอาคารเห็นชัดเจน...ฉันวิ่งออกมาจากร้านชายคนนั้นวิ่งตามฉันมาแสดงว่าตั้งใจมาฆ่าฉันจริงๆถึงจะรู้อยู่แล้วว่ามีคนคอยดูฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะส่งคนมาฆ่าฉันจริงๆ พวกเขามากันสี่คน?! ไม่ทันเปิดปากพูดดาบก็ได้จี้มาที่ไหปลาร้าช่วงล่างของลำคอคนพวกนี้มีตราอีกาบนคอกันทุกคน คว้าไปที่มือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจากนั้นบิดข้อมือของอีกฝ่ายและรีบจับดาบฟันไปที่หน้าอกทันที แขนซ้ายคว้าดาบจากมือคนร้ายอย่างเร็วและลงมือแทงไปที่ลำคอของคนร้ายแทนเพียงชั่วพริบตา... ฉันก็สังหารหนึ่งในสองคนร้ายลงได้ ไม่ทันให้หายตื่นกลัว ฉันเอาดาบออกจากลำคอเลือดกระเด็นมาเต็มหน้า แขนเหวี่ยงไปฟันคอของคนร้ายที่กำลังจะฟันฉัน... ฉึก..... เสียงของดาบฟันเข้าไปที่หัวใจของคนร้ายคนที่สาม อย่างแม่นยำ การที่ฉันฟันดาบได้เพราะท่านพี่สอน ถึงจะเป็นการฝึกที่โหดแต่นับว่าทำให้ฉันได้ใช้ดาบขึ้นมาจริงๆแต่กฎหมายประเทศนี้องค์ราชาโคลด์สั่งห้ามให้ผู้หญิงฟันดาบแม้แต่ธนูก็ห้ามไม่ว่าจะกรณีอะไร สมัยนี้ผู้หญิงจึงต้องพึ่งพาผู้ชายให้ปกป้องช่วยเหลือ เชื่อฟังเท่านั้น... ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องหลังเห็นท่านแม่ตายต่อหน้าต่อตาก็กลายเป็นเรื่องปกติที่ฆ่าคนโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย เลือดที่แขนไหลที่โดนกระสุน จู่ๆก็มีธนูมาจากไหนไม่รู้ปักตรงหน้าอกของฉัน.. อึก.... เสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้มีแค่สี่คนแต่เป็นห้าคน สายตาอันคมกริบจับจ้องไปคนที่เหลือรอดกับคนตรงหน้าในตอนนี้ สีหน้าของฉันซีดราว ดาบที่ถือพุ่งไปที่คนร้ายปักเข้าที่คออย่างจัง อีกคนจะเอาดาบฟันฉันที่หยิบเหล็กแทงเข้าที่หัว ร่างกายล้มลง สายตาก้มมองดูธนูมียาพิษทาไว้มือจับแล้วดึง... อ๊ะ!!...... เสียงที่เจ็บปวดบาดลึกถึงกระดูก แค่หายใจเข้าก็เจ็บร้าวไปทั้งอก...... ในเวลาเดียวกันผมที่มาถึงพระราชวังเข้าห้องทำงานชาลเดลยกน้ำชาวางไว้บนโต๊ะ กับรายงานของบารอน และมาร์ควิสที่ทำการค้าร่วมกัน ทุกอย่างดูเหมือนเตรียมมาเพื่อฆ่าบารอนโดยเฉพาะไม่มีการทิ้งอะไรไว้ หน้าต่างก็ไม่ถูกทำร้าย อย่างกับเข้าออกได้ง่ายดาย ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ จู่ๆก็อยากจะรู้ว่าเจเนเวีย กลับมาหรือยัง ทำไมถึงไม่เคยมาหาที่ห้องทำงานของผมเลยสักครั้ง หรือเพราะเราไม่อนุญาตเธอก็เลยไม่คิดจะมาหากัน ทำไมฉันต้องนึกถึงเธอด้วยละเนี่ย บ้าจริง!!! สายตามองโทรศัพท์เวลาตอนนี้ก็เที่ยงคืน หรือเจเนเวียอาจจะหลับไปแล้ว ผมลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่ห้องนอนและมือเปิดประตูสายตามองไปรอบๆไม่มีใครอยู่ เธอยังไม่กลับมา ผมตะโกนเรียกชาลเดลอย่างดัง.... "ชาลเดล!! ชาลเดล!!" "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ทรงมีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ" "จักรพรรดินีไปไหน ทำไมถึงยังไม่กลับมา บ้านเก่าของเธออยู่ที่ไหนบอกมา!!" "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" ชาลเดลที่จำใจต้องพูดออกไป.... ฉันที่กลับมาบ้านของท่านแม่ รีบทำแผลนั่งลงฉีกเสื้อผ้าออก ทรมานรวดร้าวเกินกว่าจะขยับ หัวไหล่สั่นสะท้าน เส้นเลือดผุดขึ้นบริเวณหน้าผาก ฉันเอาผ้ามากัดไว้กลั้นหายใจ ทำแผลที่โดนกระสุนกับใส่ยาล้างแผลมือสั่นเอาที่มีดกรีดเอากระสุนออกมา... อ๊ากกกกกก!!!!.... การเอากระสุนออกความรู้สึกภายในใจรวดร้าวทรมานเจียนตาย ฉันกัดฟันข่มความเจ็บปวด..... "กับดักนี่ทำได้ดีเลยนะ เล่นเอาฉันแปลกใจเลย ฉันจะไม่ปรานีพวกแกอีกต่อไป คราวนี้ถึงตาฉันที่จะทำให้พวกแกพังพินาศ!!!"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more