Kahit nandito na ang magulang ni Seb ay 'di ko pa rin maiwasang panginigan ng mga tuhod dahil nasa harapan ko pa rin si Rodel.
"Bakit naman kasi sa lahat ng taong pwedeng makadisgrasya sa amin ay si Rodel pa talaga," ani ko sa isipan.
"Maraming salamat sa pagdala mo sa mga anak namin dito sa ospital," wika ni Mama Cassy.
"Wala pong anuman! Kasalanan ko rin naman po kung bakit sila narito," hinging paumanhin pa ni Rodel.
Tumingin si Rodel sa gawi ko saka ibinaling ang kaniyang mga mata sa orasang pambisig na suot nito. Maya-maya'y nagpaalam na rin siya sa amin.
"I need to go! Kung sakali man na may kailangan akong panagutan tawagan niyo na lamang po ako," wika pa nito.
Dinampot ni Rodel ang calling card na nabitiwan ko sa sahig saka pinunasan niya ang alikabok doon na dumikit at mas
