“พี่โก๋ ถ้าอย่างนั้นหวานขอยืมมือถือได้ไหมคะ”
“โทรหาใคร ไว้ใจได้หรือเปล่า”
“คนนี้ไว้ใจได้แน่นอนค่ะ ความจริงพี่ไม่น่ายึดมือถือไปเลยนะ”
“พี่ก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ อ่ะ” ว่าแล้วยื่นมือถือของตนส่งให้น้ำหวาน ขณะที่ยืนอยู่หน้าร้านขายของชำเล็กๆหน้าโรงพยาบาล
นิ้วเรียวกดจิ้มเบอร์โทรศัพท์ที่เธอท่องจำได้ขึ้นใจ ไม่รู้ป่านนี้เขาจะเป็นห่วงเธอขนาดไหนที่ติดต่อไม่ได้ ทันทีที่สัญญาณดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายสายกดรับทันที
“พี่กันต์ น้ำหวานเองนะคะ” คนตัวเล็กกรอกเสียงลงไปทันที่ที่หน้าจอขึ้นการจับเวลา
(หวาน หวานจริงๆด้วย พี่เป็นห่วงมากรู้ไหม ตอนนี้อยู่ที่ไหน พี่จะรีบไปรับ)
“หวานอยู่ที่โรงพยาบาล XX ค่ะ”
(คนดีรอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไป)
“พี่กันต์คะ คือน้าสร้อย เอ่อ ”
(พี่รู้แล้วเรื่องที่น้าสร้อยจะทำร้ายหวานแล้วนะ พี่กำลังหาทางจัดการ ตอนนี้หวานต้องรักษาตัวให้ดี เป็นไปได้หาที่หลบให้ปลอดภัยที่
