ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น แม้จะเป็นเวลาบ่ายแก่ แต่ร่มเงาของต้นไม้ที่ปกคลุมเนื้อที่ทำให้ตัวบ้านยังคงรู้สึกเย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวตามสภาพอากาศ
ผิดกับผู้ที่ยืนอยู่ในตัวบ้านที่ตอนนี้ร้อนรุ่ม เมื่อได้รับรู้ข่าว เธอใจเย็นมานาน คงถึงเวลาที่เธอต้องกำจัดเสี้ยนหนามที่คอยทิ่มแทงจิตใจให้ออก ไปให้พ้นหูพ้นตาเธอสักที!
นิ้วมือเรียว ที่ปรากฏริ้วรอย มองหาสิ่งของรอบตัว เอื้อมหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ทางฝั่งขวา ในแก้วยังมีน้ำอยู่เกือบครึ่ง
เพล้งง!!
แก้วใบใสลอยเฉียดหน้าชายผู้นั่งอยู่เบื้องหน้า ก่อนตกกระทบลงพื้นจนเกิดเสียงดัง น้ำในแก้วกระเด็นไปทั่วบริเวณ
“คำสั่งของฉันไม่ชัดเจนหรืออย่างไร แกถึงไม่ทำตาม”
เปล่งเสียงออกมาจากปากเรียวที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด
“ผมทราบชัดเจนครับคุณสร้อย อยากให้คุณสร้อยทบทวนใหม่อีกครั้ง”
“แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน หัดสำนึกบุญคุณที่ฉันเลี้ยงแกมา ถ้าไม่ได้ฉันป่านนี้แกนอนตายอยู่ที่ไหนสักที
