“เจี่ยเจีย ฮึก ๆ ๆ” เสียงร้องเรียกสะอึกสะอื้นที่ดังฝ่าวงล้อมเข้ามา ทำให้เหม่ยลี่รีบหันไปมอง ใจหล่นหายด้วยความตกใจ สงสารหลานชายเหลือคณา เมื่อเห็นว่าเขาถูกจับหิ้วเท้า หัวห้อยลงพื้น
“ซันนี่!” ถลาไปหาหลานชายหวังจะไปช่วย แต่ถูกพวกคนเลวขยับตัวขวางเอาไว้
“ฮึก ๆ ๆ เจี่ยเจีย ฮึก ๆ ๆ ซันเจ็บ ฮึก ๆ ๆ” เด็กน้อยสะอื้นไห้ใจแทบขาด “เจี่ยเจีย ฮึก ๆ ๆ” สองมือไขว่คว้าไปข้างหน้าเพื่อเรียกหาพี่สาวให้ช่วย
“ปล่อยน้องฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้คนชั่ว!!” จากการที่ได้ประมือกันทำให้เธอว่าพวกนี้คือคนแบบเธอ จึงไม่รู้สึกกลัวสักนิด แต่กลับปวดใจที่ต้องเห็นหลานชายถูกกระทำจนน้ำตาไหลนองหน้า “แน่จริงก็ปล่อยเด็กแล้วมาสู้กันตัวต่อตัวสิไอ้พวกชั่ว ไอ้หน้าตัวเมีย”
ครืน.. เปรี้ยง.. ครืน..
“ปล่อยไม่ได้ แต่ฆ่าให้ตายได้ คอยดูให้ดี ๆ นะ” ไอ้คนที่จับเด็กชายพูดด้วยใบหน้าแสยะยิ้ม
“อย่า!!!” หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง หลับตาแน่นเมื่อเห็นอีกคนนั่
