รักล้นแก้ว

"ไอ้ยินแกกลับมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ลูกชั่ว" เสียงชายแก่ขี้เมาที่ทั้งตะโกนเรียกและตะโกนด่าผมไปพร้อม ๆ กันดังลั่นซอยที่ทั้งเล็ก ทั้งแคบในแถบชานเมือง ผมชื่อยินเป็นลูกชายของชายแก่คนนั้น คนที่กำลังตะโกนด่าและวิ่งไล่กวดผมอยู่เพราะผมวิ่งหนีออกมาจากทางเข้าบ้านของเจ้าหนี้ของเขา "กลับไปก็เขาขึ้นกบาลแล้ว" หลังจากพ่อขี้เมาของผมตะโกนด่าผมก็สวนกลับทันที ก่อนที่จะออกจากบ้านพ่อบอกว่าจะพาผมไปทำงานใช้หนี้ที่ผมไม่ได้ก่อ ทั้ง ๆ ที่ทุกวันนี้ผมก็เป็นคนหาเงินหาข้าวให้กิน แต่ตาแก่ขี้เมานั่นนอกจากจะไม่ทำงานแล้วยังติดการพนันเข้าขั้นเสพติด ไปกู้หนี้ยืมสินมาเรื่อย ๆ และครั้งนี้ก็เหมือนกัน ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าหนี้มันโง่หรือมันตั้งใจจะโกงตั้งแต่แรก ถึงได้ให้ตาแก่นั่นยืมเงินเกือบห้าหมื่นโดยไม่มีอะไรค้ำประกันเลย สุดท้ายตาแก่นั่นเลยพาผมมาเป็นคนใช้หนี้ โดยขายผมให้กับเกย์แก่ในหมู่บ้านที่เป็นเถ้าแก่ปล่อยเงินกู้ คิดดูว่ามันบัดซบขนาดไหนผมเป็นผู้ชายแต่ถูกขายใช้หนี้ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงควรถูกขายเพราะไม่ว่าใครก็ไม่ควรถูกขายทั้งนั้นแหละ  โชคดีที่ผมบังเอิญไปได้ยินพ่อคุยกับไอ้คนเก็บดอกถึงได้หนีออกมาได้ก่อนจะได้เดินเข้าประตูบ้านไอ้โรคจิตนั่นไป ผมวิ่งกลับมาจนถึงบ้านเล็กรูหนูของตัวเองตอนแม่ยังอยู่บ้านเราดีกว่านี้มาก แต่พอแม่ตายตาแก่นั่นก็เอาบ้านที่เป็นสมบัติของผมไปขายเอาเงินมาเล่นพนันจนต้องย้ายมาอยู่บ้านหลังเท่ารูหนู ผมเข้าไปในห้องตัวเองหยิบเอกสารทั้งหมดของตัวเองพร้อมยัดเสื้อผ้าตัวเองใส่กระเป๋าใบใหญ่ ผมต้องหนีไปก่อนที่ไอ้พวกโรคจิตนั่นจะมาเจอผมไม่งั้นคงหนีไม่รอดแล้วล่ะ "ไอ้ยิน ไอ้ลูกชั่วแกออกมาเดี๋ยวนี้นะ" นั่นไงผมพูดยังไม่ทันจะจบเลย ตาแก่นั่นก็พาไอ้พวกนักเลงหัวไม้มาพังบ้านรูหนูหลังนี้ซะแล้ว ผมรีบเปิดหน้าต่างห้องตัวเองก่อนจะกระโดดออกไปทางหน้าต่างแล้ววิ่งลัดเลาะซอกเล็ก ๆ ข้างบ้านเพื่อออกไปยังถนนใหญ่ โชคดีนะที่ไม่ได้โง่ถอดรองเท้าไว้หน้าบ้านไม่งั้นคงได้เดินเท้าเปล่าแน่ "นั่น ๆ มันอยู่นั่นไง" ไอ้พวกเวรตะไลนั่นหาผมจนเจอผมสับเท้าวิ่งสุดชีวิต นี่ถ้าไม่ได้ใส่รองเท้าตีนแตกหมดแล้ว วิ่งไปได้สักแป๊บก็มีมอเตอร์ไซค์คันใหญ่วิ่งมาบนถนนที่ผมกำลังตั้งใจจะข้าม ผมวิ่งตัดหน้าบิ๊กไบค์คันนั้นแต่โชคดีที่คนขับมีสติและสกิลการขับรถเจ๋งมากผมเลยยังไม่ตาย "ผมขอโทษครับพี่" ผมยกมือไหว้คนที่ขับบิ๊กไบค์คันที่ถูกผมวิ่งตัดหน้า คนขับเปิดกระจกหมวกกันน็อคมองหน้าผมด้วยสายตาที่บ่งบอกว่ากำลังรำคาญที่ผมไม่ยอมหลีกทางให้สักที ผมหันหน้าหันหลังมองไอ้พวกเวรตะไลนั่นแล้วหันมา มองคนที่ขับบิ๊กไบค์คันนี้ "เห้ย ทำไร" เจ้าของบิ๊กไบค์ร้องเสียงหลงเพราะผมกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนเขา ผมพนมมือแล้วยกมือไหว้เขาอีกครั้งแบบลนลาน "พี่ไปเถอะผมไหว้ละพี่ ช่วยผมสักครั้งนะ" ผมพูดแล้วหันซ้ายหันขวามองเผื่อหาทางหนีทีไล่อื่น ๆ ในกรณีที่พี่คนขับไล่ผมลงรถแต่ผิดคาด เขากลับบิดคันเร่งออกตัวไปอย่างเร็วจนผมเกือบหงายหลัง ถ้าไม่ติดว่าเกาะเอวเขาไว้ได้ทัน บิดมาได้ห้านาทีเขาก็จอดรถที่ริมถนนใหญ่ซึ่งมีรถสัญจรไปมาไม่ขาดสาย "ขอบคุณนะครับ" "จะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง" ผมและพี่คนขับพูดพร้อมกัน เขาจอดรถผมนึกว่าจะไล่ลงรถซะอีก ที่แท้จอดถามหรอกเหรอผมผงกหัวให้เป็นเชิงขอบคุณ แต่ผมไม่กล้ารบกวนพี่แกอีกจริง ๆ ถ้าเผื่อไอ้พวกนั้นจำทะเบียนรถแล้วมาหาเรื่อง พี่แกจะซวยเพราะผมเปล่า ๆ "ไม่เป็นครับ แค่พามาถึงนี่ก็ขอบคุณมากแล้วครับ" ผมบอกพลางดึงสายกระเป๋ามาใส่แขนอีกข้าง เพื่อให้มันสะพายได้ถนัดมากขึ้นพี่คนขับไหวไหล่ตอบประมาณว่าแล้วแต่นะ ก่อนจะหันไปถอนเกียร์รถ "ถ้าจะไปแถวมอ x ก็ขึ้นมา" พี่คนขับพูดจบก็ใช้เท้าเหยียบเปลี่ยนเกียร์ทันที ผมรีบโดดขึ้นรถอีกครั้งเพราะนั่นคือที่หมายของผม พี่เจ้าของบิ๊กไบค์ขับรถมาเกือบสิบห้านาทีก็จอดรถให้ผมลงตรงหน้ามหาวิทยาลัยพอดิบพอดี "ขอบคุณมากนะครับพี่" ผมลงรถแล้วยืนยกมือไหว้คนที่อุตส่าห์มาส่งถึงนี่ เขาพยักหน้าให้เสร็จก็รีบขับรถออกไปอย่างเร็ว เร็วจนรู้สึกว่านี่ละบิ๊กไบค์ พอเขาไปผมก็พาสองขาของตัวเองไปที่บ้านหลังงามหลังหนึ่งซึ่งอยู่ข้างถนนเส้นที่นักศึกษาที่นี่มักจะรู้จักกันดีในชื่อ ถนนโลกีย์ เพราะถนนเส้นนี้ทั้งเส้นแทบจะเป็นร้านเหล้าทั้งหมด ก๊อก! ก๊อก!  "เป็นไงมาไงว่ะ" เจ้าของบ้านเอ่ยทักผมหลังจากเปิดประตูรับผมเข้าห้อง พอเปิดประตูเสร็จเดรคเพื่อนสนิทของผมก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง มันตรงไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองซึ่งเปิดหน้าเกมค้างอยู่ ผมถอดกระเป๋าสะพายออกแล้วทิ้งมันลงบนพื้นห้องนั่งเล่นแล้วตัวเองก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาในโถงรับแขกของเดรค "กูหนีออกจากบ้านว่ะ" เดรคกดหยุดเกมก่อนจะลุกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์มานั่งข้าง ๆ ผม "มึงเป็นไรเนี่ย" เดรคถามพร้อมกับขว้างเปลือกเมล็ดทานตะวันที่เพิ่งแกะใส่ผม ผมดีดตัวลุกขึ้นจากการใช้เท้าก่ายหน้าผากมาจ้องหน้ามัน "กูบอกแล้วอย่าขว้างขยะแบบนี้ สงสารป้าแม่บ้าน"  "รีบ ๆ เล่าเรื่องของมึงมาได้แล้ว" คงเป็นเพราะมันรู้เรื่องที่บ้านของผมดีถึงได้ทิ้งเกมมาเค้นความจริงจากผมแบบนี้ "พ่อกูเอากูไปขายให้เกย์แก่ เพื่อใช้หนี้ที่ไปยืมมันมา กูโคตรรู้สึกแย่เลยไอ้เหี้ย เกิดเป็นผู้ชายยังโดยขายใช้หนี้อีก" ผมพูดแล้วเอามือตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ อย่างจนใจ ใครจะคิดว่านี่มันปี 2022 แล้วยังมีการขายคนเพื่อใช้หนี้อีก โลกแม่งพัฒนาไปไกลแค่ไหนก็ยังมีคนจิตใจสกปรกแบบนี้อยู่อีก "แล้วมึงเอาไงต่อ" เดรคว่าพลางเอนหลังพิงพนักโซฟาเดี่ยวสีเทาเข้ม มันล้วงเอาโทรศัพท์มาไถเล่นระหว่างรอคำตอบของผม "กูขออยู่กับมึงสักพักได้ปะวะ เดี๋ยวกูหางานทำได้เงินจะไปเช่าหออยู่เอง" ผมบอกเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ เพราะถ้าไม่ใช่มันผมก็ไม่มีที่ไปอีกแล้ว เพื่อนผมมีเยอะแต่มีแค่มันคนเดียวที่ผมยอมเล่าเรื่องเฮงซวยในชีวิตให้ฟัง และก็เป็นคนเดียวที่คอยช่วยเวลาผมมีปัญหากับตาแก่ที่บ้าน "ก็อยู่นี่ไปเลยดิวะจะมาเกรงใจอะไร กูจะได้ให้แม่บ้านหยุดไปก่อนเพราะยังไงมึงก็ทำกับข้าวอร่อยกว่าแม่บ้านอยู่ละ" เดรคพูดพร้อมกับนั่งไถโทรศัพท์เครื่องหรูของมันไปด้วยท่าทางอารมณ์ดี "มึงนี่เห็นแก่กินจริง ๆ งั้นมึงหิวยัง"  "หึ เดี๋ยวค่อยกูพึ่งกินขนมปังไป มาคุยเรื่องมึงเหอะคิดยังว่าทำงานอะไร" ผมที่กำลังจะลุกขึ้นทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้งทันทีที่มันพูดจบ นั่นสินะนี่เรื่องใหญ่สำหรับผมมาก ๆ เลยนะตอนนี้ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ย ผมยกมือขึ้นมาลูบหัวตัวเองแรง ๆ จนมันหันมามองผมด้วยหางตา "กูว่าแล้วมึงคงยังไม่ได้คิด มึงคิดว่านี่เป็นไง" เดรคพูดจบก็วางมือถือเครื่องหรูของตัวเองลงตรงโต๊ะกลาง ซึ่งอยู่ตรงหน้าของผมพอดีผมเอื้อมมือไปหยิบมาดูอย่างงง ๆ  "รับสมัครพนักงานเสิร์ฟหลายอัตรา ทำงานตั้งแต่หกโมงเย็นถึงเที่ยงคืน ต้องกินแอลกอฮอล์ได้ อายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบ ต้องไม่มีปัญหากับคนที่บ้าน" ผมค่อย ๆ ไล่สายตาอ่านโพสต์ในเฟซบุ๊กของเดรคไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้าย "ค่าแรงวันละห้าร้อยบาท ไม่รวมทิป" โอ้แม่เจ้างานปกติค่าแรงขั้นต่ำวันละสามร้อยบาทแต่ที่นี่ทำงานหกชั่วโมงค่าแรงห้าร้อย ผมรีบอ่านคุณสมบัติของตำแหน่งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบแล้วยื่นคืนให้เดรคอย่างสนอกสนใจ "ร้านไหนวะ อยู่ไกลปะ" "นี่ไงเดินจากหน้าบ้านกูไป 6-7 นาทีก็ถึงร้านละ กูก็ทำพาร์ทไทม์อยู่ร้านลิฟวิงรูม" เดรคพูดจบผมทำหน้าตื่นตกใจใส่มันที ก็จะอะไรล่ะเดรคมันรวยมาก ๆ บ้านนี้ก็ของมันเอง ผมเลยไม่เข้าใจว่ารวยขนาดนี้มันมาทำพาร์ทไทม์ไปทำไม "มึงรวยจะตาย ทำพาร์ทไทม์ทำไมวะ" "เรื่องของกูน่า ว่าแต่มึงเถอะสนใจมั้ยถ้าโอเคอีกครึ่งชั่วโมงก็ไปพร้อมกูเลย วันศุกร์กูต้องทำงาน" เดรคพูดแล้วลุกจากโซฟาแล้วเดินหายไปในห้องน้ำทันที สิบนาทีเดรคออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูสีน้ำเงินที่ถูกพันไว้ที่เอวและหยดน้ำที่เกาะตามตัวของมันผมล่ะอิจฉาจริง ๆ ที่ทันดูมาดแมนแฮนด์ซัมขนาดนี้ ส่วนผมนั่นผอมบางจนไอ้แก่นั่นอยากได้ พูดล่ะโมโห "มึงจะมองอะไรนักหนา รีบ ๆ ไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวก็ไปไม่ทัน"  "กูว่ามึงกล้ามแน่นขึ้นนะ แอบไปฟิตเนสมาป่าว" ผมบอกเดรคแล้วเดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ใช้เวลาอาบน้ำห้านาทีและแต่งตัวอีกห้านาที หลังจากนั้นอีกประมาณสี่นาทีกว่าผมกับไอ้เพื่อนยากก็พากันเดินออกจากบ้านไป ผมถามมันว่ามันมีรถขับทำไมถึงไม่ใช้รถมันบอกว่ารอดูตอนเลิกงานก็รู้เอง ก็เลยไม่ได้ถามต่อเราใช้เวลาเดินมาถึงหน้าร้านประมาณหกนาทีกว่า ๆ ตอนนี้เริ่มมีพนักงานบางส่วนเข้ามาที่ร้านบ้างแล้ว เพราะดูเหมือนว่าอีกแค่ครึ่งชั่วโมงร้านจะเปิดให้ลูกค้าเข้าได้แต่ผมว่าคงยังไม่มีใครมาหรอกในเมื่อตอนนี้มันเพิ่งหกโมงครึ่งเอง ใครจะมากินเหล้ากันตั้งแต่หกโมงครึ่ง "อ้าว มาแล้วเหรอเดรค" ผู้ชายที่ดูท่าทางใจดีและดูอายุมากกว่าพวกเราเอ่ยทักเดรค พอเห็นมันไปสแกนนิ้วเพื่อเข้างานตรงทางเข้าพนักงาน  "ดีครับพี่เกรย์" พอมันสแกนนิ้วเสร็จก็ยิ้มให้พี่คนนั้นแล้วเอ่ยทักอย่างสนิทสนม แปลกมากไอ้เดรคมันแปลกจริง ๆ ปกติผมแทบไม่เห็นมันยิ้มให้ใครเลยแท้ ๆ "แล้วนั่นพาใครมาด้วย" "เพื่อนครับ ผมเห็นพี่โพสต์รับสมัครงานมันเองก็กำลังหางานเลยลองชวนมาทำดู" เดรคตอบเสร็จก็หันมาตบไหล่ผมเบา ๆ "นี่พี่เกรย์ผู้จัดการร้าน" "หวัดดีฮะพี่ ผมยิน" ผมยกมือไหว้พี่เกรย์พร้อมกับแนะนำตัวเอง พี่เกรย์ยิ้มรับก่อนจะชวนพวกเราเข้าไปด้านในห้องพักพนักงาน พอเข้าไปข้างในก็จะมีตู้ไว้เก็บข้าวของส่วนตัวของพนักงานเรียงรายอยู่ "พี่ครามไม่มาหรอครับ"  "วันนี้ครามมันเข้าดึกน่ะ" "แล้วเราอะ เคยทำงานอะไรมาก่อนมั้ย" พี่เกรย์ถามขณะที่เดินนำผมไปนั่งตรงมุมห้องที่มีโต๊ะกับเก้าอี้วางอยู่ "เยอะแยะพี่แต่ไม่มีประสบการณ์ในร้านเหล้าเลย แต่ถ้าเป็นประสบการณ์เกี่ยวเหล้าก็เยอะแยะอีกเหมือนกันฮะ" ผมตอบขำ ๆ ก็นี่เรื่องจริงเลยนะผมเป็นคนชอบแอลกอฮอล์ฝันอยากมีเหล้ายี่ห้อที่ตัวเองวิจัยขึ้นมาบ้าง แต่กับประเทศนี้ก็คงลำบากหน่อยผมเลยเลือกเรียนสาขาปัจจุบัน เพราะคิดว่าคงจะเป็นไปได้มากที่สุดแล้ว "งั้นเราเริ่มงานวันนี้ได้เลยมั้ย เดี๋ยวพี่สอนงานให้ดึก ๆ ค่อยไปรู้จักลายคราม"  "ได้ฮะพี่" ผมตอบพี่เกรย์อย่างดีใจ ในที่สุดผมก็มีแหล่งหาเงินแล้ว นึกว่าจะต้องเกาะเดรคกินไปอีกนานซะอีก แล้วลายครามนี่ใครนะผมได้ยินชื่อนี้สองรอบแล้ว