Konağın avlusundan yükselen barut dumanları geceye karışırken, odanın kapısı Ömer’in arkasından bir kez daha kilitlendi. Odanın içindeki hava, dışarıdaki rüzgardan daha tekinsiz, daha ağırdı.
Ömer, ceketini hırsla çıkarıp odanın tek sandalyesine fırlatırken gözlerini Leyla’dan ayırmıyordu. Leyla ise pencerenin önünde, kollarını göğsünde kavuşturmuş, ıslak saçlarının omuzlarına bıraktığı nemle dik dik ona bakıyordu. Cihan’ın adının geçmesi aralarındaki o bitmek bilmeyen didişmeyi tamamen biçim değiştirmiş, sinsi ve yakıcı bir savaşa dönüştürmüştü.
"Hâlâ o şehirli züppeyi düşünüyorsun, değil mi?" dedi Ömer, divana doğru yürürken sesi kıskançlığın hırıltısıyla kısılarak. "Sırf o herif bu kasabaya geldi diye abinin o kurşunlarına sessiz kalıyorsun."
Leyla, Ömer’in bu hastalıklı takıntısı ka
