Konağın taş koridorları Leyla’nın öfkeli adımlarıyla sarsılıyordu. Ömer, merdivenleri üçer beşer tırmanıp koridorun sonunda Leyla’yı tam ocağın kapısında yakaladı. Kolunu sıkıca kavrayıp onu odanın içine doğru çekti ve kapıyı arkalarından hışımla kapattı.
Ömer’in gözleri adeta karanlık bir fırtına gibi kararmıştı. Munich’teki o sakin, her şeyi yasalarla çözebileceğine inanan adamdan eser kalmamıştı.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun!" diye kükredi Ömer, sesini koridordaki korumalar duymasın diye bastırmaya çalışarak. "Babamın karşısında o lafları nasıl söylersin? Sen bu kasabayı oyun parkı mı sandın Leyla? Babam tek bir işaretiyle senin o abini de, Aladağları da haritadan siler!"
Leyla, kolunu hırsla Ömer’in pençesinden kurtardı. Gözlerindeki nefret ve can acısı öyle bir boyuta ulaşmıştı ki,
