Konağa dönüş yolu, nehir yatağını döven rüzgar kadar sessiz ve acımasızdı. Ömer önde, o ağır ağalık peleriniyle merdivenleri hızla tırmanırken; Leyla arkasında, çalıların arasında yırtılmış elbisesi ve darmadağın saçlarıyla aynı mağrur duruşu koruyarak onu takip ediyordu. Avluda fısır fısır konuşan korumalar ve Esma Hanım’ın meraklı bakışları, Ömer’in tek bir el hareketiyle bıçak gibi kesilmişti.
Odanın kapısı arkalarından kapandığı an, Ömer kilidi hırsla üç kez çevirdi. Anahtarı cebine koyup arkasını döndüğünde, içindeki o günlerdir bastırdığı, Cihan’ın varlığıyla iyice çileden çıkan kıskançlık dalgası gözlerini tamamen kör etmişti. Pelerini söküp yere fırlattı.
"Çarşafları birbirine bağlayıp havalandırmadan kaçmak öyle mi, Aladağ?" dedi Ömer, sesi odadaki taşları incitecek kadar keskin
