Gelmedi...
Yedi saat daha geçti. Artık sancı bana nefes aldırmaz derecedeydi. Ne oturabiliyor, ne yatabiliyordum. Nasıl acı çektiğim umurunda değilmiş gibi Alp gelmeden doğuma karşı duruyordum. Uykum gelmişti, bitap düşmüştüm ve gözlerim Alp'in gelecek olma ihtimaline takılıp kalmıştı.
"Abla, hadi hastaneye gidelim."
"İstemiyorum, istemiyorum Alp nerde? Ah, ara bir daha."
"Yavrum inat etmenin sırası mı? Bebek geliyor belli ki."
"Biraz daha, biraz daha bekleyelim baba n'olur. Alp olmadan doğum yapmak istemiyorum. AHH."
"Yolda aramaya devam ederiz kızım, bak bebeğe bir şey olur, hadi canım."
O an bir bebeğimi daha kaybetmeye dayanamayacağımız gerçeğiyle burun buruna geldim. Ateş belime destek verdiğinde evden çıkıyorduk. Zeynep annem çantaları almıştı. Yüzüm sırılsıklamdı, Alp yoktu a
