" Alis' ten tabii ki. Kimden alacaktım?" derken içeri girdi. Valizi bir kenara attı ve koltuğa kuruldu.
" Alis ağaç kovuğundan çıkmadı. " dedi Emir ters bir şekilde.
Demir bacak bacak üstüne attı.
" Biliyorum. Çıkarken hastanedeydim. Ama ayıp oğlum. Yengem Alisa benim. Çıkışı üzerine konuşamam. "
" Benden bahsediyorum Demir. Bir babası var. Aynı zamanda patronun senin. Bir izin isteseydin de bende vermeseydim. "
" Aslında düşündüm. Şimdi ben Emir' e sorarım o da bana hayır der. Sonra bende çocukluğumuzdan bu yana bütün anıları dökerim ortaya. Emir uzun konuşmalardan nefret eder. Bir yerde ' Kes tamam. ' der sırf susayım diye. O yüzden ne Emir' i ne de kendimi yormayayım dedim. Harika düşünmüşüm değil mi?"
" Ne demezsin. " dedi ama sustu Emir. Çünkü ikimizde biliyorduk ki gerçekten
