Evdeki her şey fazlaydı. Fazla düzen, fazla yardım, fazla insan... Adımımı attığım her yerde birileri vardı. Mutfakta kahve yapmayı denesem, aşçı hemen yanıma gelip "Hanımefendi, bırakın ben yaparım." diyordu. Kendi dolabımı bile açamıyordum. Gardırobumu düzenleyen iki kişi vardı. Bahçeye çıkıp bir nefes almayı denesem, bahçıvanlar ve yardımcıları etrafta fısıldaşıyor, beni rahatsız etmemek için eğilip bükülüyorlardı. Çocuklara özel hemşireler ve doktorlar bile ayrı bir dertti. İkizlerin ağlamasını bile duymama izin yoktu; bir bakıcı hemen kucaklarına alıyordu. Önceleri uyuyamıyorum diyordum ama bir haftadır anne uykusu da önemli diyerek buna da izin vermiyorlardı. Uyumadan önce inek gibi kendimi sağıp öyle uyuyordum. Ayrıca ek gıdalar falan derken iyice bebeklerimi özler oldum.
Bu bakıc
