O gün bol bol uyudum. Benden süt aldılar ama bebeklerimi görmeme daha doğrusu ayağa kalkmama izin vermediler. Neyse ki bugün görebilecektim.
Başımı yastığa yaslayıp derin bir nefes aldım. Küvezde olan bebeklerimi görebilecek olma düşüncesi beni hem heyecanlandırıyor hem de içimde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ya onlara yeterince dokunamazsam? Bebekler annelerini hissederek bağ kurarlardı. Ya bağımız tam anlamıyla kurulamazsa? Anneliğe dair kaygılar zihnimde dolaşıyordu. Ama bu düşünceleri bir kenara itmeye çalışarak kendimi topladım.
"Emir, sen onları gördün mü?" diye sordum, hafif kısık bir sesle.
Emir gözlerini bana çevirdi, bakışları yorgun ama sevgi doluydu. "Evet, onları gördüm. İnan bana, Alisa, ikisi de çok güzel. Kızımızın burnu sana benziyor. Oğlumuz ise tamamen… şey, bilmiyoru
