Hastane odasının duvarları üstüme üstüme geliyordu. Yatağın sertliği kadar, içimdeki ağırlık da rahatsız ediciydi. Pencereden süzülen zayıf kış ışığı, odadaki tek sıcaklık kaynağıydı. Bebeklerim yanımda değildi. Onları yoğun bakımda bırakmıştım; her an, bir hemşire gelip kötü bir haber verecekmiş gibi bir korkuyla titriyordum.
Kapı yavaşça aralandı. İçeri giren kişi, beklemediğim biri değildi ama yine de mideme bir yumru oturdu. Babam, Kenan… Elinde bir çiçek buketi vardı, ama çiçeklerin bile bana hayırlı olsun demekten çok bir bahane gibi göründüğünü hissediyordum. Bir de utanmadan gelip hayırlı olsun demişti. Herhalde anlar diye düşünüp sessiz kaldım ama o içeri girdi.
“Nasıl hissediyorsun, kızım?” diye sordu. Sesi nazikti, ama yüzündeki ifade o kadar soğuktu ki bu nazik kelimeler bil
