45 gün sonra...
Ben o günden sonra sustum. Gerçekten sustum. Emir ile savaşmak gibi bir niyetim yoktu zaten. Onunla tartışmak, ona karşı çıkmak, daha fazla uğraşmak… Hiçbirinin anlamı yoktu. Sadece içimdeki duygularla baş başa kaldım. Ben sessiz kaldıkça, Emir rahatlıyor gibiydi. Zaten o sessizliğimi sevdi. Hatta sanırım böyle ona daha uygun bir eş olduğumu düşünüyordu. Konuşmak, hissettiklerimi ifade etmek ya da bir şeyler paylaşmak onun için fazla kaotik, fazla karmaşık bir şeydi. O, düzeni ve sessizliği seviyor gibiydi. Her şeyin kontrol altında olduğu, her şeyin sakin, düzenli olduğu bir dünya… Herhangi bir isyan, herhangi bir farklılık bu dünyada kabul görmüyordu.
Bazen içimde patlayan duygularımı, sesimi çıkarmadan içinde tutuyordum. Onun gözlerinde beni anlamak istemediği bir boşl
