Chapter-1
Maagang nagising si Erin kahit alas-singko pa lang ng umaga. Tahimik ang buong bahay, at tanging tunog ng air conditioner ang maririnig mula sa malawak niyang bedroom. Sa labas ng floor-to-ceiling windows, unti-unti nang sumisikat ang araw, pero kahit gaano kaganda ang tanawin mula sa kanilang mansion, hindi pa rin nito kayang punan ang lungkot na matagal nang nasa puso niya.
Dahan-dahan siyang bumangon at kinuha ang cellphone sa bedside table. Agad niyang tiningnan kung may message mula sa asawa niyang si Donald Cervantes, pero wala siyang natanggap na kahit ano. Napabuntong-hininga siya bago binuksan ang kanilang conversation at tiningnan ang huling message na ipinadala niya kagabi.
Erin: Good night, love. I miss you. See you tomorrow.
Seen.
Walang reply. Kahit simpleng good night, hindi man lang niya natanggap.
“Busy na naman siguro,” bulong niya sa sarili habang pilit na ngumiti. Sanay na siyang magdahilan para sa asawa. Kapag hindi ito nakakauwi, trabaho ang dahilan. Kapag nakakalimutan nito ang kanilang anniversary, business meeting ang sinisisi niya. At kapag ilang araw na silang hindi nagkakaroon ng maayos na usapan, sinasabi niya sa sarili na baka pagod lang si Donald. Dahil mahal niya ito, lagi niyang pinipiling umunawa, pero minsan, naiisip din niya kung kailan naman siya uunawain.
Tumayo si Erin at nagtungo sa walk-in closet. Pinili niya ang isang cream-colored dress at simpleng pearl earrings. Hindi niya kailangang magsuot ng mamahaling damit para mapansin, pero gusto niyang maging maganda sa paningin ng asawa niya. Baka sakaling kapag nakita siya ni Donald, maalala nitong may babaeng naghihintay sa kanya sa bahay.
Pagkababa niya sa dining area, nakita niya si Emma na abalang naghahanda ng almusal.
“Good morning, Ma'am Erin,” masayang bati ng matandang babae. “Ang aga mo naman gumising. Hindi ka ba nakatulog nang maayos?”
“Good morning, Emma. Okay lang ako.”
Tiningnan siya ni Emma mula ulo hanggang paa. Matagal na itong kasama ni Erin, kaya hindi madaling maitago ng dalaga ang kanyang nararamdaman.
“Ma'am, huwag mo akong lokohin. Namumugto ang mata mo. Umiyak ka na naman ba kagabi?”
Napahinto si Erin sa paghila ng upuan.
“Hindi, Emma. Medyo napuyat lang ako.”
“Dahil kay Sir Donald?”
Hindi agad sumagot si Erin. Umupo siya at inayos ang napkin sa kanyang kandungan bago nagsalita.
“May dinner sana kami kagabi. I prepared his favorite food, pero hindi siya nakauwi.”
“Hindi man lang tumawag?”
“May meeting daw.”
Napailing si Emma. “Alam mo, Ma'am, naiintindihan ko naman na busy ang isang tao sa trabaho. Pero kahit gaano siya ka-busy, kung gusto ka niyang kausapin, gagawa at gagawa siya ng paraan.”
“Emma, please. Ayoko munang pag-usapan.”
Natahimik ang matanda. Lumapit siya at marahang hinaplos ang balikat ni Erin.
“Sige, anak. Pero sana, huwag mong kalimutang alagaan ang sarili mo habang inaalagaan mo ang ibang tao.”
Napayuko si Erin. Anak. Iyon ang tawag sa kanya ni Emma mula pa noong bata siya. Isang simpleng salita, pero iyon ang matagal na niyang hinahanap mula sa mga taong dapat sana ay unang nagparamdam sa kanya na mahalaga siya.
“Thank you, Emma,” mahina niyang sagot.
“Eat your breakfast habang mainit pa. At kung hindi ka naman aalis, samahan mo akong mamili mamaya. Baka sakaling gumaan ang pakiramdam mo.”
Napangiti si Erin. “Sure. Pero treat kita ng lunch.”
“Ay, naku! Kahit anong treat mo sa akin, hindi ko tatanggihan. Basta ikaw ang magbabayad!”
Pareho silang natawa. Sa unang pagkakataon nang umagang iyon, gumaan nang kaunti ang pakiramdam ni Erin, ngunit hindi nagtagal ang kanyang ngiti dahil bumukas ang main door at pumasok si Donald.
Suot nito ang kanyang dark blue suit. Maayos ang buhok, mamahalin ang relo, at gaya ng dati, napakagwapo nito. Sa unang tingin, mukha itong lalaking walang pagkukulang. Successful, confident, at may lahat ng bagay na pinapangarap ng maraming babae. Pero para kay Erin, ang lalaking iyon ay asawa niyang halos hindi na niya makausap.
“Donald!” Agad siyang tumayo. “You're home?”
Bahagyang tumingin sa kanya ang lalaki habang inilalapag ang susi sa console table.
“Yeah. I need to change.”
“Have you eaten? I can ask Emma to prepare something for you.”
“No, thanks. I already ate.”
“Last night, I waited for you. I thought we could have dinner together.”
Tinanggal ni Donald ang kanyang coat at ibinigay iyon sa kasambahay na lumapit sa kanya.
“Erin, I told you I had a meeting.”
“I know. I just thought—”
“Then why are we talking about it again?”
Natigilan siya. Hindi naman niya gustong makipag-away. Gusto lang niyang malaman kung bakit napakahirap para sa asawa niyang maglaan ng kaunting oras para sa kanya.
“I wasn't trying to start an argument,” mahinahon niyang sagot. “I just missed you.”
Sandaling tumingin sa kanya si Donald bago inilabas ang cellphone sa bulsa.
“I'm tired, Erin. Please don't make a big deal out of everything.”
Masakit ang mga salitang iyon, pero ngumiti pa rin siya.
“Okay. I'll let you rest.”
Walang halik sa noo. Walang yakap. Hindi man lang siya tinanong ni Donald kung kumusta ang araw niya. Diretso itong umakyat sa kanilang bedroom, habang naiwan si Erin sa dining area at nakatingin sa pagkaing hindi man lang nito tinikman.
“Ma'am...” mahinang tawag ni Emma.
Umiling si Erin bago pa man ito makapagsalita.
“I'm okay.”
Pero sa pagkakataong iyon, kahit siya mismo ay hindi na naniwala sa sarili niyang sinabi.
---
Makalipas ang isang oras, nakaupo si Erin sa dressing room habang inaayos ang kanyang buhok. May plano sana siyang lumabas kasama si Donald. Gusto niyang yayain itong mag-lunch sa restaurant kung saan sila unang nag-date. Naalala pa niya ang araw na iyon, kung kailan si Donald ang unang lalaking nagparamdam sa kanya na maganda siya. Noong panahong iyon, hindi siya nito pinaghihintay sa mga reply. Tinatawagan siya nito bago matulog at sinisiguradong nakauwi siya nang ligtas.
He used to make her feel special.
Kaya nang mag-propose ito, hindi nagdalawang-isip si Erin. Akala niya, sa wakas, mayroon na siyang taong mananatili sa tabi niya. Kinuha niya ang cellphone at nag-type.
Erin: Are you free for lunch today? I want to take you somewhere.
Ilang minuto siyang naghintay bago dumating ang sagot.
Donald: Can't. I have a meeting.
Napapikit si Erin at muli siyang nag-type.
Erin: What about dinner? I can wait for you.
Halos agad na nag-reply ang asawa niya.
Donald: Don't wait for me ihave plans.
“Plans?”
“Hindi meeting, hindi trabaho. Plan.”
Napatitig siya sa screen. Gusto niyang magtanong kung anong plano at kung sino ang kasama nito, pero natakot siyang baka magalit na naman si Donald. Kaya ang isinagot niya ay isang simpleng Okay. Ibinaba niya ang cellphone at tumingin sa salamin.
“What's wrong with me?” bulong niya.
Hindi naman siya perpektong asawa, alam niya iyon. Pero ginagawa niya ang lahat para maging mabuting partner. Inaalagaan niya ang bahay, sinusuportahan ang mga desisyon ni Donald, at hindi ito ginugulo kapag may trabaho. Ano pa ba ang kulang?
Biglang tumunog ang cellphone niya. Umaasa siyang baka nagbago ang isip ng asawa niya, pero nang tingnan niya ang screen, ibang pangalan ang nakita niya.
Nikki Reyes.
Kilala niya si Nikki, isang babaeng nakilala ni Donald sa isang business event ilang buwan na ang nakalipas. Maganda, fashionable, at laging may mamahaling bag na tila iba-iba araw-araw. Noong una silang ipinakilala, naging mabait naman ito kay Erin. Ngumiti pa ito at sinabing ang swerte raw niya dahil napangasawa niya si Donald, pero hindi alam ni Erin kung bakit bigla siyang kinabahan nang makita ang pangalan nito.
May kasama itong larawan.
Nang buksan niya ang message, tila tumigil ang mundo niya. Isang litrato iyon ni Donald na nakaupo sa isang restaurant. Nakasuot pa rin ito ng dark blue suit na nakita niya kaninang umaga. Sa tabi nito ay si Nikki, nakangiti habang nakasandal ang ulo sa balikat ng kanyang asawa.
Hindi iyon larawan ng dalawang taong basta nagkita para sa business meeting.
Mas lalo pang nanginig ang mga daliri ni Erin nang mabasa niya ang caption.
Some people are worth waiting for. See you again tonight, Daddy D.
Daddy D.
Napahawak si Erin sa dibdib niya.
“No...” bulong niya. “This can't be true.”
Pinalaki niya ang larawan at tiningnan ang mukha ni Donald. Walang duda. Asawa niya iyon. Sinubukan niyang tawagan si Nikki, pero agad itong naputol. Ilang segundo pa ang lumipas bago may pumasok na bagong message, ngunit hindi iyon galing kay Nikki. Galing iyon sa isang unknown number.
Unknown: If you really want to know what your husband is doing behind your back, check his second phone.
Napatayo si Erin.
Second phone?
Bigla niyang naalala ang itim na cellphone na minsan niyang nakita sa loob ng drawer ni Donald. Nang tanungin niya ito noon, sinabi nitong lumang phone lang iyon na ginagamit sa business. Pero bakit may ibang taong nagme-message sa kanya tungkol dito?
Muli siyang tumingin sa litrato. Sa likod ni Nikki ay may maliit na detalye na ngayon lang niya napansin—isang pamilyar na painting sa restaurant. Alam niya ang lugar na iyon. Ang private dining room ng isang luxury hotel kung saan madalas magdaos ng business meetings si Donald. At kung tama ang hinala niya, hindi iyon ang unang beses na nagkita ang dalawa roon.
Naramdaman niyang nanghina ang mga tuhod niya. Umupo siya sa gilid ng kama habang pilit na pinipigilan ang pagpatak ng luha. Sa loob ng maraming taon, ipinagtanggol niya si Donald sa tuwing may nagsasabing nagbago na ito. Ilang beses niyang binale-wala ang mga gabing hindi umuuwi ang asawa niya. Ilang beses niyang kinumbinsi ang sarili na ang problema ay ang pagiging masyado niyang sensitive.
Pero paano kung hindi siya ang problema?
Paano kung ang lalaking ipinaglaban niya sa lahat ay siya palang taong unti-unting sumisira sa kanya?
Maya-maya, narinig niya ang pagbukas ng bedroom door. Agad niyang pinunasan ang mga mata at itinago ang cellphone sa ilalim ng unan. Pumasok si Donald, may hawak na maliit na bag.
“I'm going out,” malamig nitong sabi.
Tumingin si Erin sa kanya.
“Where are you going?”
“Why?”
“I'm just asking, Donald. You're my husband. I think I have the right to know.”
Napakunot ang noo nito.
“Since when did you start questioning everything I do?”
“I'm not questioning everything. I just want to know where you're going.”
“Business meeting.”
“Again?”
Biglang tumalim ang tingin ni Donald.
“What is that supposed to mean?”
Napalunok si Erin. Gusto niyang ilabas ang cellphone at ipakita ang litrato. Gusto niyang itanong kung sino si Nikki sa buhay nito. Gusto niyang marinig mula sa sariling bibig ni Donald na hindi totoo ang lahat, pero sa halip, isang tanong lang ang lumabas sa kanyang mga labi.
“Donald, are you still happy with me?”
Sandaling natahimik ang lalaki. Sa loob ng ilang segundo, umaasa si Erin na sasabihin nitong mahal pa rin siya nito. Na kahit gaano sila ka-busy, gusto pa rin nitong ayusin ang kanilang pagsasama. Ngunit napabuntong-hininga lamang si Donald.
“Erin, I don't have time for this emotional drama.”
