Chapter Twenty
1451 Words
Herald POV
Nalimpungatan ako nang may mga ingay na nagagaling sa labas ng silid. Animoy may mga taong nag uusap. Sino kaya mga yun? Tinignan ko ang relong nasa side table. Mag aala una na nang madaling araw. Dali dali akong numangon upang alamin ang nangyayari sa labas. Baka si Ross naghahagilap nang makakain.
Paglabas ng silid ay nahagip kaagad ng aking paningin sina Ross at Boss Christian sa sala.
"Tama na yan sabi eh, hindi mo na kaya. " rinig kong ani Boss Christian.
"khaya ko pa! Umuwi ka na nga lang. " sigaw ni Ross. Halatang lasing ayaw pang aminin.
"Alam nyo bang kung anung oras na?" Agad kong sabi na ikinagulat nilang dalawa.
"Sorry nagising ka ba namin? Itong nobyo kasi ang kulit ayaw paawat." Si Boss
"HEHEHE, Hi babe!" Sigaw naman ni Ross na akala mo e walang kapit bahay.
Agad akong lumapit sa kanila. Kinuha ko ang bote ng alak na hawak hawak ni Ross at pinadilatan ng mata. "Tama na yan!" Hindi na rin naman umalma. Sumimangot lang ang mukha na kung nasa ibang sitwasyon sana kami ay masasabi kong cute nya. Pero hindi ngayon, dahil tila may kung anu akong nararamdamang sakit sa loob ko.
Ngayon ko lang nakitang ganito ka lasing si Ross. Sa tagal na naming pagsasama ay never pa itong umuwing lasing. Nakakapagtaka talaga.
Nitong mga nakaraang araw ay nahahalata ko ang pag tatayo niya ng bakod sa pagitan namang dalawa. Gusto kong mag reach out sa kanya pero tila hindi ko siya maabot. Kapansin pansin ang lungkot sa mata nito. Hinintay kong siya ang lumapit sa akin pero lalo lang siyang lumayo. at heto nga siya at dinadaan sa alak ang nararamdaman. at inaamin ko nasasaktan ako.
Bakit? kasi sinasara niya ang sarili niya sa akin. Akala ko pa naman magkaibigan kami. Yung bang we have in common kaya easy na sa aming dalawa ang mag reach out. Pero mali pala ako.
Inalalayan ni Boss Christian si Ross pa puntang kwarto. "Kasi naman eh inuwi mo pa ako, pinagbawalan tuloy ako." rinig kong tila nagtatampong sabi ni Ross.
Inayos ko nalang ang sala at hinugasan ang mga natirirang hugasin sa kusina. Maya maya pa ay nakita kong lumabas si Boss Christian sa kwarto.
"Kape?" tanong ko nang makalapit siya sa kusina.
"Sure." sagot nito.
Maya maya pa ay nasa mesa na kami at sinisimsim ang mainit na kape. gusto ko sanang magtanong pero ayo kong lumabas na asawang nag iimbistiga sa whereabouts ng asawa. Kahit papano ay alam ko ang hangganan naming dalawa.
"Pasensya ka na kung naabala ka" pagbabasag ni Boss Christian sa katahimikan.
"Wala yun Boss."
"Itigil mo na nga yang kaka-boss mo sakin. Excel na lang ang itawag mo sakin." anito
"Ok, Excel." tumingin ako sa kanya at ngumiti. ilang sandali pa ay tinuon ko na ang aking paningin sa tasa nang kapeng hawak hawak ko.
"Alam ko gusto mong itanong kung bakit siya nag lasing." Muling wika ni Excel. "Sana maintindihan mo na may mga bagay na hindi pa nya kayang sabihin sayo. Kung kaya nahihirapan siyang mag open up sayo."
"Hindi ko naman ako nagpupumilit. Nag-aalala lang ako. kahit papanu Kaibigan na nya ako." sagot ko na nakatingin parin sa tasa nang kape. "Alam mo ba yung pakiramdam na gusto mo sanang tumulong pero hindi ka pinapatuyong. Yung tipong gusto mong lumapit pero parang hindi ka pinapalapit." Nag angat ako nang mukha at tumingin sa kausap at ngumiti.Alam kong nagbabadya nang pumatak ang luha ko pero pinilit kong kontrolin ang emosyon ko.
"Ako na ang humihingi na tawad para sa kanya, kung nararamdaman mo man ito. Hirap lang siyang dalhin ang problemang emosyonal kaya ganun."
"Emotional problem?" nagtatangang tanong ko.
"Yup. Its something to do with his past. Hindi ko ma ikukwento ang lahat kasi wala ako sa lugar para mag kwento nang bagay na yun."
"Naiintindihan ko. Wala naman akong magagawa kundi ang intindihin at hintaying siya ang lumapit at mag open up." Sabi ko.
Hindi na rin nag tagal si Excel at nag paalam na rin itong uuwi. Inalok ko siyang dito na matulog pero sa ibang araw nalang daw.
Isa lang ang napagtanto ko sa mga sandaling ito. Yun ay ang may mabigat na dinadala si Ross. Pero nasasaktan pari siya sa kabila nang explinasyong ginawa ni Excel. Nandito naman ako na handag makinig eh.
Dinala ako nang mga paa ko sa kwarto. Himbing nang natutulog si Ross. Lumapit ako sa higaan. Payapang payapa ang mukha nito. Nakakalungkot ako dahil hindi man lang niya ako nilapitan. Nasasaktan ako na may problema pala siya pero tila di man lang niya ako nakikitang makakatulong sakanya. Handa naman ako makinig eh.
Wala sa loob na hinaplos ko ang maamong mukha ni Ross. Kung alam mo lang, kung alam mo lang sana Ross.
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Impit akong umiyak sa pag aalalang magising ko siya.
nang walang anu-anu'y umungol si Ross na tila nananaginip. Pinahid ko ang mga luha ko at nagpasyang gisingin siya sa pagkakatulog.
"Ross, Ross gising nananaginip ka." ani ko habang niyuyogyog ka si Ross.
"Anna! bakit! Bakit Anna!" sambit nito. Natigilan ao sa kag yogyog sa kanya. Anna? Sina si Anna?
Nakita ko ang pagbabago nang mukha ni Ross. Kahit sabihing tulog ito ay nakikitang nahihirapan ito. Nasasaktan, hindi pisikal kundi emosyonal. Umiiyak na ito habang binabanggit ang pangalang ngayun ko lang narinig. Si Anna.
Tinabihan ko na lamang si Ross at niyakap. Gustong maramdaman nyang may kasama siya.
"Shhhh... I'm here Ross." Bulong ko sa kanya.
"Anna please don't leave." patuloy na sambit ni Ross
"Tama na yan Ross."
"Anna, I love you..." huling sambit ni ross at kumalma ang mukha.
Anna, Ilove you. Now naiintindihan ko na kung anu ang bumabagabag sa kanya. I was Anna, the person on His past.
And it hurts. Nang marinig ko ang litanyang yun ay may tila hinihiwa sa puso ko. It hurts yet i have to be with him.
Nang masigurong ok na si Ross ay dahan dahan akong bumangon. Tinitigan ko siya na himbing nang natutulog. maya maya pa ay nilisan ko na ang silid.
Maybe this time I have to give him more space. I'm here, Ross. I'm here, even it hurts.
Ross POV
Nagising akong subrang sakit nang ulo ko. I hate this damn hang over. dahan dahan akong bumangon at lumabas ng silid. Tahimik ang buong bahay. May pagkain nang nakahanda sa lamesa. Agad kong tinungo ang kusina, kumuha nang tasa at nag salin nang kape.
Muli akong bumalik sa mesa at umupo. Pero kakaramdam ako nang may kulang. Yes may kulang. Si Herald...
Tumayo ako upang hanapin siya ngunit hindi ko siya makita. May pasok ba sya? Kinuha ko ang phone ko upang tawagan si Herald. Ngunit ilang beses ko na siyang tinatawagan pero di ko parin siya makontact.
Saan kaya siya nag punta? Ang aga pa para mag trabaho.
Bumalik ako sa mesa upang kumain. Di pa man ako nakakaupo nang tumunog ang phone ko. Agad akong tumalima upang sagutin ang tawag.
"Oh gising kana pala." bungad nang nasa kabilang linya.
"Napatawag ka?" tanong ko
"Kinakamusta ka syempre."
"I'm fine Excel, thanks for company last night. I owe you big time."
"Stop it Ross, what you need to do is prepare to explain to someone who's worrying too much last night." ani Excel
"Huh?" nagtatakang tanong ko.
"Slow lang pre? " Bumuntong hininga si Excel. "What am i trying to say is, I think you need to talk to Herald. Explain things so that kahit papanu eh gumaan naman ang pakiramdam."
Shit! naalala ko na. Nang umuwi kami ni Excel ay nag yaya pa akong uminum. sa ganung tagpo kami nakita ni Herald. Alam kong nitong nagdaang araw ay I keeping him in the dark. alam kong gusto nya akong i comport but I try to push him away.
"Are you still there?" si Excel
"Yah I'm still here, punta nalang ako jan mamaya, dadaanan ko siya." Subrang sakit pa talaga nang ulo ko ni di ako makapag isip nang matino.
"Di mo ba alam? Its his day-off dude!"
"Ha? Day off? Hes not here, I try calling him pero I cannot contack him."
"Hala ka, nagtatampo na yon sayo!"
"Shup up Excel, your not helping. I'll call you later. Bye!"
Pagbaba nang phone ay agad kong tinungo ang kwarto, naligo at nag bihis. Pag labas ko nang kwarto ay muli kong tinawagan si Herald, Gaya nang una ay operator lang ang sumagot. Dali dali kong kinuha ang susi ko at lumabas nang condo. iisa lang ang pwedeng puntahan ni Herald sa mga panahong ito. I felt guilty
Sorry Herald, I promise im not doing it again.
- Writer
