Isang buwang mahigit at mabilis na lumipas.
Ni di ko alam kung pano ko nakayanang gumising, mamuhay ng normal at ipagpatuloy yung buhay ko while enduring the pain of losing him.
Nasanay akong nandyan sya, kaya nung nawala sya ay parang may kulang sa araw-araw ko.
May mga gabing nagigising ako dahil nararamdaman ko ang presensya nya sa loob ng aking kuarto. Pakiramdam ko'y pinagmamasdan nya ko habang natutulog ngunit sa tuwing nagmumulat ako ng mga mata agad sasalubong sa akin ay ang reyalidad na wala na sya sa buhay ko.
For the past few weeks, I was so good at pretending in front of my family that I was okay. I was just so amazed with myself, on how was I able to fake my smile and laugh that everyone didn't even notice. I pretented to be strong and happy but the truth was, gustong-
