“Romano, ano’ng gagawin natin?” nag-aalalang tanong ko noong makahuma na kami sa matinding pagkabigla.
“I don’t know, yet. Hindi ko pa rin matanggap ang mga nalaman ko. Para akong napilayan noong malaman kong si Mommy ang may kagagawan ng paninira sa akin. I am deeply hurt, and I have a lot of questions that I want to ask her,” masamang-masama ang loob na sagot ni Romano. Bahagya pang namaos ang boses niya kaya napalunok naman ako sa pagguhit ng kirot sa puso ko.
Tumayo ako at niyakap si Romano. Yumakap din siya sa baywang ko kaya napapikit ako.
“I am so sorry, Romano. Magpakatatag ka. Nandito lang ako sa tabi mo, okay?” pang-aalo ko sa kaniya. Banayad kong hinahaplos-haplos ang likod ng ulo niya.
Pero napasinghap ako nang yumugyog ang mga balikat niya at magsimula siyang umiyak. Napaa
