Chapter 17 The Astonishing Declaration

2502 Words

We did it for three times before he stopped spilling inside me. Gusto pa niya, kaya lang pagod na talaga ako at sobrang antok na antok na. Bago bumigay ang mga mata ko ay narinig ko pa ang mahinang pagtawa niya saka hinalikan ang noo ko. Kinabukasan ay wala na akong naabutang Romano sa tabi ko. Ngunit kahit nananakit ang buong katawan ko lalo na ang sentro ko ay napapangiti pa rin ako. Hindi ko alam kung bakit, pero sigurado akong may saya akong nararamdaman. Kung para saan, hindi ako sigurado. Naligo ako at nagbihis bago lumabas ng silid. Alas-siyete pasado na ng umaga at kumakalam na rin ang sikmura ko. dumiretso ako sa hapag at hindi nga ako nagkamali ng inaasahan – naroroon si Romano. “Good morning, wifey! Just in time. Breakfast is ready!” deklara niya. Siguradong kaming dalawa na

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD