Blazing Mirror

BM3

"IYON lang?" tanong ko kay Daven mula sa pinto. Apat na araw na ang nakalipas at nakakulong pa rin ako.

Inutusan ko siyang tingnan ang eskinita kung saan nangyari ang aksidente 11 years ago, at apat na araw na ang nagdaan simula nang inutusan ko siya ngunit wala siyang makalap ni kahit isa na related sa aksidente.

"What do you expect, Lex? 11 years na ang nagdaan, syempre, marami nang nagbago," sarkastiko niyang tanong.

Damn, naiinip na ako! I want to know!

"How about the CCTVs on that corner?"

Ito palagi ang ganap namin simula nang umuwi kami ng Pilipinas. Nag-uusap na merong malaking sagabal. We only spoke once in a while at first because Daddy was always at home, but now, we talk more often because Daddy isn't there. I have no idea where he goes when he disappears, and neither do we.

When it comes to Mom, my rage toward her never fades, and whenever she comes to visit me, I always push her away. Mapapatawad ko naman siya ngunit hindi ko alam kung kailan. Even though I didn't hear her entire explanation, I know it's impolite to conclude, but it's all her fault in my opinion. If she had just let the two of us chat, none of this would have happened.

Kung nakapag-usap kami sa gabing 'yon. I'll forgive her, whatever her reason is.

"11 years ago, Lex! So what do you expect—"

My teeth gritted in anger. "So, binura na? Ang sabihin nila, sapilitan nilang binura para mawalan ng ebidensya!"

Ang taong nakabangga sa ina ko ay nag-aaral sa isang pinaka-prestihiyosong paaralan sa Pilipinas.

"Kung gano’n, hindi normal ang mga taong kalaban mo." Daven said it as if he was announcing a threat.

I don't have any power, and neither do the Tolentinos, so how can I plan out my plans?

"Dammit…" Lihim akong napabulong sa iniisip.

I have no choice left.

NAGISING ako sa sunod-sunod na kalampag ng pinto. Kaagad akong tumayo, umaasang si Daven iyon ngunit mabibigat na hininga ni Daddy ang naririnig ko.

"D-Daddy?"

"Oh, aking anak…" He said drunkly. "Isang linggo na ang nakalipas, hindi pa rin ba nagbabago ang lintik na utak mo?! Tangina, isa ka lang sa mga pisteng pinapakain ko, eh!"

Kumuyom ang kamao ko. See? Wala akong maasahan sa kanila! Kaya wala rin akong rason para tanggihan ang alok niya.

Ang desisyon ko ay mas lalong pinatibay sa balitang hatid ni Daven. Astrid Claveria, ang babaeng napatay ni Ariella, ay ang fianceé ng nag-iisang tagapagmana ng BIS. Ang paaralan kung saan nag-aaral noon ang taong nakasagasa sa ina ko. Ang ibig sabihin ay meron na akong malaking tiyansa.

Dahan-dahan akong tumayo at pinatibay ang aking sarili nang marinig ang pagbukas ng pinto. Sumalubong sa akin ang mga matang galit ni Daddy, halatang naiinip na kakahintay sa sagot ko.

He was about to slap me…

"Pumapayag na ako. I'll bear her face," matigas kong wika, dahilan para mabitin sa ere ang kamay niya.

A wicked smile appeared on his face. Para yatang nawala ang kalasingan niya sa desisyon ko.

I'll do everything to get my revenge, kahit na sarili ko pa ang nakataya.

"PACK lightly, hindi ko na kailangan ang mga damit na 'yan," utos ko sa mayordoma na siyang nag-iimpake sa mga damit ko habang tinitignan ang sarili ko sa salamin.

Hindi ko inalam kung paano at bakit siya napatay ni Ariella. Wala akong panahon sa kanilang dalawa. Gaya niya ay hindi ako papayag na mamatay ang aking ina na walang nagbabayad.

Maybe I'm too late, but wherever my mother is now, you can be rest assured that I'll get my sweetest vengeance on them.

I'm dressed in a black halter strap top with a black cardigan, skinny jeans, and over-the-knee boots.

I was straightening my hair when I heard a loud slamming door. Napaigtad ako, causing me to hurt myself dahil nabitiwan ko ang straightener. Handa sana akong bulyawan kung sino man ang gumawa noon nang makita si Daven na halatang galit. May konting dugo ang dulo ng labi niya. Looks like alam na niya ang plano ko.

Tumikhim ako nang makita ang pagtaas-baba ng dibdib niya, at tumayo para tulungan ang mayordoma sa pag-impake. Ramdam ko ang presensya niya sa likod ko.

"Totoo ba ang sinasabi ni Tito?" mariin niyang tanong.

My lip was pursed. I figured he wouldn't go along with my scheme, so I didn't tell him. Even if I told him the plan and he didn't agree, nothing would change my decision.

No one can change my plan.

Nang hindi ko pa rin siya nilingon sapilitan niya akong pinaharap. Mariin ang hawak niya sa mga balikat ko.

"Totoo ba, Alexandra?!"

"Oo, totoo," mahinahon 'kong sagot at marahan na inalis ang mga kamay niya sa balikat ko.

Out of frustration, sinabunutan niya ang kanyang sarili.

"Bakit mo ba 'to ginagawa, Alexandra?! Alam mo na ba kung ano ang kapalit sa mga desisyon mo ngayon—"

"Sa tingin mo hindi ko 'yan pinag-isipan, Daven—"

"Pinag-isipan mo nga pero hindi mabuti! Pag-isipan mo 'to nang mabuti, Alexandra! Bearing her face means—"

Naputol ang bangayan namin nang makarinig ng mga nabasag. Pareho naming nilingon 'yon. We both saw my mother's shocked face, nanlaki ang mga mata niya at nakaawang ang bibig. Hindi niya na pinansin ang mga nabasag niya dahil kaagad siyang pumunta palapit sa akin.

"Alexandra, totoo ba? Totoo ba ang narinig ko?" Walang sumagot sa kanya. Pareho kami ni Daven na nag-iwas ng tingin dahil sa tanong niya. "Daven…"

"Tita, you heard it wrong—"

Kaagad siyang humarap sa akin. "No! Wag na wag kayong magtago ng sekreto sa akin—"

My jaw clenched. "Yes, you heard it right—"

She didn't let me finish by slapping, and it took a few minutes for me to recover from what she had done. It's the first time she's hit me; she's always been soft and gentle with me!

"Tita!" ani Daven.

Umiling ako nang ilang beses at nakikita ko ang pagsisi sa mga mata niya dahil sa ginawa. Bawat hakbang palapit niya ay umaatras din ako.

"I'm sorry, anak…"

"You slapped me…" I nodded, trying to not cry in front of them. "You slapped me! How could you do that to me, Mom!" Tumaas na aking boses ngayon.

"Alexandra!" ani Daven ulit, sinasaway ako sa aking pagsigaw.

"Daven, what are you talking about?! You two have no idea how I'm feeling right now! You don't know anything, so you have no right to overturn my decision!" My make-up is no longer important to me since I cried so hard. "Andun na, eh! Kausap ko na, hawak ko na pero sa isang iglap nawala! Namatay!" I glared at my mother who was guilty. "Kung hinayaan mo lang sana kami…"

Dinaluhan niya ako habang umiiyak. My vision is now blurry because of the tears.

"Are you asking me why I did that? It's because I love you, anak. Gusto kitang ipagdamot sa kanya—"

"Kung talagang mahal mo 'ko, hindi mo ako ipagdadamot!" Tinulak ko siya nang mahina ngunit kaagad siyang nawalan ng balanse.

The f**k, Alexandra! Sa halip na daluhan siya ay nag-iwas ako ng tingin. I have to turn my heart into a stone. Dahil gaya ng sabi ko, I don't want someone to have access to my heart, so I have nothing to lose at the end of this.

Taas-baba ang aking dibdib habang hinihila ko paalis ang aking maleta sa silid na 'yon. Mas lalo akong napaiyak nang marinig ang mga yapak at ang tawag niya sa akin, begging me to come back. Makikinabang din naman siya sa desisyon kong ito. She can have her treatment in abroad.

Pinatay ni Daddy ang tawag niya sa telepono nang makita kami. His brows furrowed, bago lumipat ang tingin sa aking likod. I handed my luggage to him at pumasok sa kotse.

After hating her and putting all the blame on her, I thought I was the worst daughter, but watching her weep right now feels like there are so many daggers in my heart.

Kaagad kong itinaas ang bintana ng kotse. Ayoko ng marinig ang iyak niya. Nasasaktan ako. Ilang minuto ang lumipas bago pumasok si Daddy sa kotse at kaagad kong isinuot ang shades.

"Let's go," utos ko sa driver nang hindi tinatapunan ng tingin si Mommy na pinagsusuntok ang bintana ng kotse.

Kumuyom ang kamao ko nang makitang hinahabol parin kami ni Mommy na umiiyak. Sa likod niya ay si Daven na hinahabol din siya, hanggang sa hindi ko na siya nakita.

My phone rang. Pareho kaming napatingin ni Daddy sa isa't isa. He raised a brow when he saw the caller, but I still picked up the call.

"Let's forget our memories together. Mamatay na si Alexandra, diba? At muling mabubuhay si Astrid." He hanged up when Mom asked who was he’s calling.

Dahan-dahan ko 'yong ibinaba sa aking kandungan. I am not going to regret this right? Pipilitin kong hindi.

"After the operation, bring her abroad for the treatment…" usal ko habang nakatingin sa review mirror. Kumunot ang noo ko nang makita ang konting gasgas sa gilid ng labi niya.

Did Daven punch him? Oh my god!

"Of course, that's what a husband does to his wife."

THE plane landed smoothly in South Korea. Hindi ko akalain na kaagad akong makakabalik dito. Ang lungkot dahil ito ang unang beses na nandito ako pero wala si Daven. I brought Dad in my old penthouse.

I drink all my loneliness away. Umiinom ako ngayon na merong salamin sa aking harap.

Bukas na gaganapin ang operasyon dahil ayaw nang magsayang pa ng oras ni Daddy.

Instead of doubts, I feel nothing right now, even though I've processed everything on my mind.

"Why are you drinking? Bukas na ang operasyon," sermon ni Daddy na kakapasok lang sa balcony. May dala siyang brown na envelope at inihagis 'yon sa lamesa. Tinapunan ko iyon ng tingin.

"I just want to drink," pasimpleng sagot ko sa unang tanong niya. "What's that?" tanong ko tungkol sa brown envelope.

"Take a look on Astrid's picture. Magiging mukha mo na 'yan bukas," aniya sa isang striktong boses bago umupo sa harap ko at sinalinan ang sariling shot glass.

I didn't know that he brings his own shot glass. Hindi ko man lang iyon napansin. This is the first time… should I call this a father-daughter bond? I don't know.

Pareho kaming nakatingala at hinahangaan ang ganda ng buwan. When I was a kid, I used to call myself 'Luna' dahil 'yon ang gustong pangalan ko. Luna means Moon, and I wanted to be a moon. Just like the moon, gusto 'kong tinitingnan ako ng mga tao na merong paghanga sa mga mata at hindi puro pandidiri. Even the maids didn't treat me just like how they treated Mom and Dad, kase raw ampon lang ako. Napulot lang ako. They say I didn't deserve their service, pero ayos lang dahil totoo naman, eh.

That's why I'm so fond of Yaya Delia, who turns out to be my real mother, kaya pala pinagtatanggol niya ako sa mga impaktang 'yon. She named impakta on those person who bullies me.

Ilang minuto ang lumipas, hindi ko pa rin binubuksan ang envelope na inilapag ni Daddy sa harap ko. I don't have the guts to open it. My god!

He cleared his throat. "Why you are you not opening—"

"I wanted to surprise myself tomorrow," ani ko at lumagok ng alak.

"Hindi ko alam na meron pala akong anak na mas malakas pang uminom kesa sa 'kin," kaswal niyang wika.

Hindi ko alam pero biglang tumaba ang puso ko sa sinabi niya. He adressed me 'anak'! It may be nothing to him but for me, damn!

He heavily sighed before standing up. "Mag hunos dili ka, meron ka pang operasyon bukas," paaala niya bago ako iniwan.

My thoughts were now jumbled, ladies and gentlemen! I'm both flattered and disappointed at the same time.

I’m flattered because he called me 'anak' for the first time, and we just have a few minutes of the bonding, but still...

I’m disappointed, dahil sa paalala niya. Sa tuwing pinapaalala niya sa 'kin ang operasyon ay para akong nasasaktan. Dahil gaya noon, at para sa kanya, para akong isang gamit na tatakpan lahat ng problema na dala ni Ariella.

HINDI ko alam kung ilang oras—araw ang dumaan, simula nung mangyari ang operasyon. My face is still wrapped by a bandage, and it's now irritating me!

Napabuntong hininga ako. Hindi na ba talaga ako mapapatawad ni Daven? Ni hindi man lang niya ako tinawagan! It's okay, I'll win him back again.

Minutes later, the doctor arrived with my father. The surgeon is Daddy's cousin on the maternal side. My hand turned into a fist. This is it, there's no turning back, Alexandra. Habang dahan-dahang tinatanggal ang bandage na nakapuluput sa mukha ko, naririnig ko ang mga mabibigat na buntonghininga ni Daddy.

What's wrong with him?

"Open your eyes now, Alexandra," he said while handing me a hand mirror.

I opened my eyes slowly as I can.

Kaagad kong ibinaba ang salamin pagkatapos makita ang bagong mukha.

My lips pursed.

Hindi na ako si Alexandra, ako na si Astrid ngayon.