His Arms

Chapter Seventeen

A LOUD and busy streets of Manila. Cars are constantly going there and here, people with their every day business.

With my head held high, I walked gracefully to my car, it was parked in front of a cofee shop. I need to hurry or else, mahahatak iyon ng mga LTO. Ten minutes lang ang time na ibinigay sa akin.

I was panting when I successfully opened my car's door. This is it, finally. Ngayong hapon na ang pagla-launch ng bagong branch ng flower shop ko. It is my tenth branch in the Philippines.

I knotted my forehead when a cute thing caught my eyes, it is a pink stickynote. Nakalagay ito sa bintana ng kotse.

I looked around, nagbabakasakaling makikita ko pa kung sino ang naglagay, but in an attempt, nahampas pa ako ng isang babae ng dala niyang bag. What the freaking freak?

Namaywang ako at pinanlakihan ng mata ang babaeng mukhang natakot ata. "Hindi ka nagi-ingat!" Medyo inis ako talaga.

Napaatras ito at tumingin sa likod ko. "Sorry po, hindi naman po talaga ikaw ang hahampasin ko...siya." kasabay ng pagkumpas niya ng kamay at turo sa lalaking nasa tabi ko.

Kamalas-malasan, hindi pa nga ako nakakapasok sa sasakyan ko, nahampas pa. Naku, lagpas ten minutes na!

I sighed. "Ayos lang Miss, ako na ang bahala dito." Malumanay kong kausap sa babae at marahas na hinatak ang kuya kong nakasunod pala sa akin.

Pabalibag ko siyang pina-upo sa driver's seat habang umikot naman ako papunta ng shotgun seat.

Umirap ako kay Kuya Malik. "Ikaw ang mag-drive."

"But, little sis. Hindi pwede. Ikaw na." He even pouted and looked me with a puppy dog eyes.

Ginulo ko ang aking buhok na kanina pa magulo. Napa-frustrate ako sa lalaking 'to. Naalala ko pa, noong una kaming nagkita halos pisain na nila ako sa yakap nila, pare-pareho pa namang malalaki ang mga katawan nila. Naku, lalo akong napa-frustrate kapag naaalala ko 'yun. But, that was too long ago, that was four years ago, the exact day Isaiah let go of me. Kunsabagay, kung hindi niya iyon ginawa, hindi ko sana makikilala ang tunay kong pamilya.

"Please, ikaw na ang mag-drive. Magagalit na naman kasi sa akin si Mom, gusto mo ba 'yun?" Masama ko siyang tinitigan.

Nakasimangot kong kinamot ang kilay ko. "Alam mo Kuya, mamaya na ang grand opening ng flower shop ko, alas-nueve na nang umaga!" Sinipat ko ang aking smart wristwatch at nagpatuloy. "Na-late ako ng gising dahil sa'yo, Kuya, huwag mong sabihin mali-late din ako sa grand opening pa mismo dahil din sa'yo?"

Kuya Malik sighed. "Baby sis. Mom will go histerical if she'll found out I drove a car!" He sighed again. "Alam mo namang hindi pa ako pwede mag-drive diba?"

I was about to answer him when a loud knock from the car's window disturbed us from our small and non-sense argument.

Nagkatinginan kaming dalawa at sabay na nanlaki ang mga mata. Parang pareho ang tumatakbo sa isipan namin dahil sabay at nagmamadali rin kaming nagsuot ng seatbelt.

Kuya blew his bangs and asked. "Ready, baby sis?"

I smiled creepily. "Uh-huh, always ready."

After a a few minutes, nasa highway na kami at mga sirena ng police cars ang naririnig namin. Kami ang hinahabol dahil sa kagagawan ni Kuya, kung hindi na siya nakipag-argumento sa akin, wala kami sa sitwasyong ito.

Malas ko, ngayon pa nangyari 'to. Dapat talagang uuwi na ako sa mansiyon kung hindi lang sumunod itong si Kuya sa akin, alas-siete na ng umaga ako nagising at wala nang ayos-ayos na umalis sa condo namin ni Kuya sa Taguig, pero ang hindi ako alam, balak pala niyang sumabay dahil walang magsusundo sa kaniya. His car was taken down by Dad and Mom dahil sa pagiging reckless driver niya. At ngayon nga, napapatunayan ko nang nasa tabi ko lang si kamatayan at kahit anong oras kukunin na ako dahil ilang beses nang may nabunggong kotse si Kuya.

"Baby sis! Help me, I'm gonna die!" Exaggerated itong umiyak at pinaghahampas ang steering wheel na akala mo isang malambot na bagay ang hinahampas. "Aww! Sakit, 'nu ba 'yan!" Muli itong umatungal habang patuloy ang pagtakbo ng sasakyan namin.

I sighed heavily. "Your fault! Akala mo ba hindi ako magkakaroon ng bad records niyan kapag natunton nila ako?" I frustratedly brushed my hair. "Pa'no na 'yan?"

Dalawa na kaming halos umatungal dahil maco-corner na ata kami ng mga pulis at LTO. This is my career's end! Ba-bye na lang talaga sa mga customer ko.

Sa Taguig ang balik namin at sa presinto ang tuloy. Naku, halos mapamura na ako dahil sa init ng panahon at magaalas-onse na. Ala-una ang umpisa ng opening! Jusko, takte naman.

"Miss Miller, this is purely a violation to our highways protocol and policy, paano na lang po kung may nabunggo kayo sa over-speeding?" Malumanay na saad ng isang pulis habang iniinterrogate kami ni Kuya.

I bit my lower lip. "Sorry, Sir. It was out of control. Hindi na po mauulit."

"Sir. It is my fault. I drove the car, my sister was so histerical that made me go in that way." Masungit na saad ni Kuya Malik, aba, itong lalaking 'to, porket siya ang pangalawa sa bunso dahil siyempre ako ang bunso, umaabuso.

I sighed and sincerely looked at the police man. "I know we violated your protocols but can we have a second chance, ikukulong niyo po talaga kami?"

"What? Kulong?" Histerikal na tumayo si Kuya at nagpalakad-lakad sa loob ng office ng Police station kung saan kami kasalukuyang napapaso, hindi literal, dahil alam naming katapusan na nang career naming dalawa. This is my first time.

"Mr. Miller, please calm down. Hindi naman ho kayo makukulong kung dumating agad ang abogado ninyo, multa lang naman ho ang kahaharapin niyo kapag nagkataon." Malumanay pa ring saad ng pulis kaso parang hindi mapakali si Kuya.

Kinulbit ko siya ng madaanan niya ako sa nakakahilo niyang pagikot-ikot sa loob ng opisina. "Kuya, natawagan mo na ba ang attorney natin?"

He shooked his head making me frown. "Kuya! Tawagan mo na! Gutom na rin ako."

"Oo na. 'To naman, ayaw mo bang subukan ang matulog sa malamig na selda kahit isang gabi lang?" Tanong nito at yumuko pa sa akin.

Hinuli ko ang kwelyo niya. "Ikaw kaya, subukan mo." Tinapik-tapik ko pa ang dibdib niya. "Baka sakaling magtino ka sa pagda-drive."

"Aww." Mahina at madiin nitong sigaw dahil bigla kong piningot ang tenga niya pagka tanggal ko ng kamay ko sa kwelyo niya.

I rolled my eyes at him.

Hinablot ko ang iphone niyang hawak at ako na ang magda-dial kay attorney, baka talagang matulog kami sa selda kapag nagkataon.

I was about to dial our attorney's phone number when a call from an unknown number interrupted me.

Kunot ang nuong sinagot ko ito. "Hello?"

Isang matinis at nakaka-asar na boses ang narinig ko sa kabilang linya.

"Malik! Bakit hindi ka na bumalik dito kagabi, baby ko?" Malambing nitong saad na lalong nagpa-inis sa akin.

Tumingin muna ako sa pulis na ngayon ay kasalukuyan nang may binabasang papeles.

Kaya naman pala wala sa condo kagabi si Kuya, nakipag-landian lang.

Naiinis akong lumapit sa kinaroroonan niya. He instantly looked surprised when I slapped his broad shoulder na ako lang ata ang nasaktan dahil sa tigas nito.

A frown suddenly escaped his lips. "What?" Tumaas pa ang kilay nito. "Ano na naman baby sis?"

"Akala mo ha. Wala ka sa condo kagabi dahil nasa babae mo pala." Itinaas ko ang puti nyang T-shirt at tiningnan ang abs niya. "Woyy. 'Yan oh. Evidence, mga kissmarks!" Pabagsak ko pang ibinalik pababa ang damit niya.

He sighed and looked at my back. "Ano ka ba naman baby sis. Wala 'yun." Kalmado niyang kausap sa akin. "Masyado kang histerikal, parang si Mommy."

Sinimangutan ko siya at hinampas sa matigas niyang dibdib ang mamahalin niyang iphone, samantalang ako, samsung lang ang cellphone ko, 'di pa updated.

"Tsk. Ako na nga ang tatawag."

Pinabayaan ko na siyang makipag-usap kay attorney habang pinaglalaruan ang handbag kong dala. I suddenly missed Mom and Dad. Dalawang linggo na akong nasa taguig kasama si Kuya na walang ginawa kundi mambabae.

The interrogation went well at inabot pa kami ng twelve dahil late na dumating si attoney, but the case was now closed. Pinagpirma lang kami at pinag-multa.

Kinamot ko ang kaliwa kong pisngi habang nagmamaneho. Nakalugay ang medyo maikli kong buhok na talagang pinagupitan ko pa at hindi ko hinahayaang humaba, may naalala lang kasi ako.

Five minutes before one, medyo malayo pa ako sa venue. Nakauwi naman kaming matiwasay kanina ni Kuya at nakatanggap pa siya ng sanlibong sermon mula kay Mom. Pinalagpas ako dahil may pupuntahan pa, pero kung wala, sabay kaming mabubusog sa sermon.

Well, I need to end this day into a good one dahil hindi pwedeng magka-aberya, I need to see my daughter. Missed na missed ko na siya.

Nagbunga ang nangyari sa amin ni Isaiah noon, wala akong pinagsisisihan ng ipinanganak ko ang munti kong prinsesa na parang walang nakuha sa akin. Biruin mo, female version ni Isaiah, nasaan ang hustisya doon. Ako ang nagpakahirap magdala sa bata ng siyam na buwan tapos wala man lang mamanahin sa akin. Topakin din, parang iyong tatay niya.

I sighed heavily. "This is it." I said nang matanaw ko na ang venue. But when I am about to park my car, may pasaway na black montero sport ang nag overtake sa akin at inunahan ako sa parking space na gusto ko. Putakte kung sino man ang may-ari ng sasakyan na 'yan.

Frustrated kong hinampas ang manibela at inikot ang paningin para maghanap ng bakanteng parking space. Kamalas-malasan, ang natitirang parking space ay para sa mga PWD at hindi pwede 'dun dahil unang-una, wala akong kapansanan at pangalawa, may guard na nakabantay. Jusmiyo marimar.

Late na ako ng mahigit five minutes. Pa'no na 'to? Hindi na ako nagdadalawang-isip na iliko ang sasakyan at mag-park sa natitirang space. Bahala na si Batman.

Inabot ko muna sa backseat ang black pouch ko, but I stopped. Hindi dapat pang-sosyal ang dating. Muli ko itong ibinalik at mabilis na nagcal-culate sa isip. Paano ko matatakasan ang guard na parang masydong istrikto.

Lumabag na naman ako sa batas.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng sasakyan at halos mapatalon ng lumingon sa akin ang guard. Inilagay ko ang kamay ko sa bewang ko at umakma ng lalakad ngunit nalingunan ko ang naka-dikit pa ring sticky note sa bintana, mamaya na lang iyan. Late na late na ako. Puro kamalasan naman ata ang inabot ko ngayong araw.

Ika-ikang naglakad ako palapit sa guard dahil anduon ang entrance. Kinakabahan ako pero hindi ko ito ipinahalata.

It took me almost fifteen minutes to finally enter the venue. Pinagpawisan ako dun sa ginawa kong stunt.

Nang makita ako ng mga staffs ay dali-dali na silang nagsipag-ayos. Natapos ng matiwasay ang ribbon cutting at ang munting salo-salo habang maraming mga customer na ang mga nagi-inquire. Nakakatuwa.

"Miss Mica, grabe ang successfull niyo na po, hindi lang 'yun, ang ganda niyo pa!" Sigaw ng isang binatilyo sa kabilang mesa.

I giggled. Natawa rin ang mga nakarinig at nagsipag-sangayunan sila. Nahihiya akong ngumiti sa bawat isa. Halos umabot din kasi ng isang oras ang opening, at masyadong nakakapagod.

I was about to tell my staffs that I will be heading home at sila na ang bahala dahil magaalas-singko na ng hapon at pagod na talaga ako sa pagaasikaso ng mga nagi-inquire na mga costumer ng may umagaw ng paningin ko.

It was a very familiar man with his usual business attire. Naku po, huwag naman sana tama ang hinala ko.

"Miss fragile girl." Baritono nitong saad ng makarating sa kinaroroonan ko.

"Oh! Mr. Israel, fancy meeting you here." May halong sarkasmo kong saad ng magtama ang aming paningin.

He licked his lower lip and said. "Glad that you still remember my name."

"Of course! So, what brings you here?" Tanong ko at nilagpasan na siya pero ramdam ko ang pagsunod nito sa akin.

He chuckled. "Just wanna inquire for my wedding."

Napatanga ako sa narinig. "Ikakasal ka na?" Nakatulala akong tumitig sa kaniya. "Sino ang malas na babae."

"Hmm, it's not really a wedding." He arched his brow and looked back at me. "Bakit, may isa-suggest ka bang paraan para matakasan ko ang kasal na 'yun?"

I shooked my head. "Wala. Kung ano mang kasalan 'yan, wala akong pakialam, 'kay?"

"Sungit. Alam mo bang ganiyang ganiyan din sa Isaiah..." ngumisi pa ito sa akin at nagpatuloy. "Maybe because destiny talaga kayo."

I rolled my eyes at him.

"Destiny? Bakit, hindi pa ba kasal ang lalaking 'yun?"

"Hmm, I don't know, alamin mo na lang." Kumindat ito at may dinukot sa bulsa.

Kumunot ang nuo ng masilayan ang isang calling card.

Inabot niya sa akin ito. "Tawagan mo na lang ako kapag may isa-suggest ka ng paraan para hindi matuloy ang kasal ko."

"Hoy! Aba't, bakit ba gusto mong hindi matuloy? Naku, pare-pareho talaga kayo, mga walang kwentang lalaki." I even smirk at him.

"Tsk. Basta, tulungan mo ako."

"Wala. Ayaw ko dahil alam ko kung paano mawala ang tao mong mahal, okay?"

"Hindi mo kasi alam, basta tulungan mo na lang ako. Don't worry, my little brother would be very happy once he see you here." Umakto itong nasusuka. "Kaya nga ayaw kong ma-inlove eh. Walang magagawa ang pag-ibig sa buhay ng tao. Puro sakit lang."

Napatanga ako sa sinabi nito at tinitigan ang hawak na calling card.

I sighed. "Alam mo, Israel, pain and sacrifices are part of loving, it is part of love. At kapag nasaktan ka, at kapag kaya mong magsakripisyo, isa lang ang ibig sabihin 'nun, you are loving that someone whom you are willing to sacrifice with. Wag kang matakot magmahal." I sighed again.

He suddenly stopped from walking and looked at me with an immense sadness. "Sacrifice? Pain? Kaya ba ginawa 'yan ng kapatid ko? Dahil mahal na mahal niya talaga ang taong 'yun?" He smiled bitterly.

"Ano?"

He suddenly chuckled. "Wala. I was just bluffing."

Nag-iwas ako ng tingin at inilibot na lang ito sa buong lugar para maiwasan ko ang mga peke niyang ngiti at tawa.

"Ano? Ako na ba ang bahala sa mga flowers sa kasal mo?" Pagi-iba ko ng topic.

"Tawagan mo na lang ako kapag naka-isip ka na ng paraan para matakasan ang kasal ko, ha?" Ngumiti pa ito ng peke at tuloy-tuloy ng naglakad paalis.

I frustratedly brushed my hair. "Akala ko costumer na."