Real Under Sacrifice

CHAPTER 2

Mag tatanghali na ng matapos ako sa pag hahanda kanina dahil may mga inayos pa akong gamit. Ngayon ay naglalakad ako papuntang Book Cellar para hanapin ang tungkol sa Ancient Language.

While walking, I noticed a young woman with both hands chained and led by two middle aged guard. The girl's suffering is noticeable because her clothes are torn.

I want to approach the young woman but there is a growing fear inside my personality because even though I am a strong man, I am sure that my strength will not work with those two. Parehas na mas malaki ang katawan ng mga ito kumpara sa'kin, sinundan ko na lang sila ng tingin hanggang sa makarating sila sa isang eskinita. Out of curiosity, nilapitan ko ang isang tindero na malapit lang sa lugar na pinagdadalhan sa dalaga.

"Manong, pwede ho ba magtanong?" saad ko sa tindero at bahagyang yumuko, ito ang hirap kapag matangkad ka yuko dito yuko doon nakakapagod ah. Napaka perwisiyo, palagi pa akong nabubukulan.

"Oo naman iho, ano ba ang katanungan mo?" tugon nito sa akin at tumingala para masilayan ang aking maamo at kaakit-akit na mukha. Wow, ganyan ako ka attractive. "Alam niyo ho ba kung saan dadalhin ng dalawang Warrior Guards ang babae?" sabi ko rito.

"Ahh! Yung alipin kanina? Dadalhin nila 'yun sa New Jade Town para ipagbili at gawing slave, bakit interesado kaba?" tanong nito at nagsilay ng nakakalokong ngiti sa labi. Jusko! Ayoko na lang magtanong, kung ano-anong kalokohan ang naiisip ni manong.

"N-naaawa lang ho ako sa babae wala na po akong ibang dahilan hehe," sabi ko rito at napakamot na lang sa ulo dahil sa imagination ng tindero. "Asus, kaganda mong lalaki 'wag mo na itanggi tayo-tayo lang naman ang nakaka alam iho," saad ni manong sabay tawa. I was so shy because people are already looking at us. Biglang pumasok sa isip ang dalaga kanina, nilibang kasi ako ni manong eh.

Nagpaalam na ako sa tindero na hindi pa rin natatapos sa kakatawa, nagmamadali akong tumakbo sa eskinita na dinaanan kanina ng mga Warrior Guards. I saw them not that far away, siguradong maabutan ko pa kaya tumakbo agad ako. "Hoy tigil!" sigaw ko sa mga guards na may hawak sa dalaga.

Pagkalapit ko sa kanila ay ang saktong paglingon nung isang guard kaya inangat ko ang aking kamao at inambangan ko agad ng suntok. Nabitawan niya ang isang braso ng babae at natumba.

The other guard immediately rushed, with the speed of his hand I was unable to move and fell to the ground. "Anong problema mo, huh?!" sigaw sa'kin ng guard na nasuntok ko, tumayo ako agad at sinipa ito sa halip na sumagot. Kailangan ko maka isip ng dahilan para pakawalan nila ang babae dahil kung hindi ay makukulong ako.

"Pakawalan niyo yung babae sa'kin siya!" Mahahalata ang naglalagablab na galit sa boses ko, hindi ko gusto kapag may inaabuso lalo na kung babae. I hope they bit my reason, sa dami ng reason 'yun talaga ang naisip ko. Mukhang hindi nila pinaniwalaan dahil tumawa lang ang dalawang guards.

"Hahaha! Nahihibang kana binata!" he continued to laugh as if he were going crazy like there's no tomorrow. "Sino ka naman para sundin namin, hindi mo ba alam na pwede kang mahatulan ng mabigat na parusa sa pagsuway?! Kung ako sayo 'wag ka nang makialam kung mahal mo ang buhay mo!" the other one said while grinning his face like an addict.

They both look like mentally ill, and heartless but I can't blame them because their job is to follow orders. Sa galit ay sinugod ko ang isang guard at tinuhod ito sa tiyan na naging sanhi ng pagtumba nito. The other one took his sword and tried to s***h it on me but I avoided it. I punched him in the face and followed with a spinning kick until the guard fell off the ground.

After our battle, the guards went unconscious. Nilapitan ko ang dalaga, mahahalata ang panginginig nito sa takot habang nakayuko. Hinawakan ko ang kanyang baba at unti-unting itinaas, natulala ako sa napaka amo nitong mukha lalo na sa mga mata nitong kulay abo na parang nanghihigop.

Sakto lang ang kulay ng balat niya, ang kanyang buhok na kasing itim ng kalangitan sa gabi ay aabot lang sa balikat ang haba. A young woman with an alluring face but pitiful life, hindi ko alam kung anong nagawa niyang kasalanan para danasin ang ganitong pagsubok sa buhay.

Hindi ko napansin na umiiyak pala ito kaya pinunasan ko ito at aalalayan na sana siyang tumayo, iniabot ko ang kanang kamay ko ngunit hindi niya tinanggap. Sa tuwing lalapit ako ay lumalayo siya, "Huwag kang matakot hindi kita sasaktan halika sumama ka sakin, ano nga palang pangalan mo binibini?" Saad ko rito at bahagyang lumapit pero lumayo ulit siya. Nakakapagsalita ba siya, kanina pa siya walang imik.

Mukhang nakakapagsalita naman, siguro dala lang ng takot kaya hindi niya magawa. I reassured her by slowly touching her face and asking, "May gusto ka bang sabihin? Sige lang sabihin mo hindi ako nananakit, pangako hindi kita sasaktan at aalagaan kita so please magpakilala ka na," as much as possible pinapanatili ko ang kalmadong boses para hindi siya matakot.

When she felt in my calm voice the safety she longed for, I was surprised when she suddenly approached and hugged me. Nagmistula akong estatwa at hindi nakagalaw sa kanyang ginawa, ngunit hindi naman ako nagalit. Nang makahupa sa ginawa nito ay niyakap ko rin siya, yakap na kinakailangan niya sa matagal na panahong pagkaka alipin.

Siguro ay hahayaan ko na lang ito hanggang mamaya, tiningnan ko ito at hindi ko namalayang nakatulog na pala habang nakayakap sa'kin. After a while, hindi pa rin siya nagigising sa mahimbing na pagkakatulog.

Mukhang hindi na ako makakapunta sa Book Cellar ngayong araw tutal anong oras na. Tinitigan ko ang maamo mukha ng dalaga, hindi ko alam pero sadyang hindi ko maialis ang mga mata ko sa kanya dahil masyado akong naaakit.

Habang nakatitig sa dalaga ay napaisip ako, wala akong alam sa tirahan niya o kung may tinitirhan ba. I will just ask her when she wakes up, kung wala ay isasama ko na lang siya sa Skyline Manor pwede naman akong mag request doon.

But of course before that I will buy her new clothes first sira sira na yung mga damit niya baka mapagkamalan akong manyak sa daan, sa Manor na rin kami kakain dahil kumukulo na ang tiyan ko. Nakakandong at nakayakap pa rin sa akin ang dalaga, napansin kong may iilang kumawalang hibla ng kanyang buhok kaya inipit ko ito. Nagdadalawang isip ako kung bubuhatin ko na lang ba o huwag na dahil lumalamig na ang simoy ng hangin.

Sa huli ay napagpasiyahan kong huwag na, kailangan pa nga pala niyang bumili at magpalit ng damit. Ngunit nasa isang eskinita kami kailangan kong lumipat sa mas maayos na lugar dahil delikado rito, because of what I thought I decided to carry her in a bridal style and rest in a near grassground here.

Sobrang gaan niya, makinis din ang balat at maliit ang katawan. Ayan puro kalokohan nanaman ang umiiral sa utak ko, pero nakakakain pa kaya siya ng maayos? Sobrang payat niya eh.

Nagsimula na akong maglakad papunta sa damuhan na malapit dito, sa kabilang part ng damuhan ay masisilayang ang town na dapat pagdadalhan sa dalaga. Pagkadating ay marahan akong umupo habang buhat pa rin siya, pagkatapos ay maingat kong inayos ang pagkakayakap niya sa akin. Itinukod ko naman ang mga kamay ko sa damuhan at tumingala para masilayan ang kalangitan, unti unti ng sumusulpot ang mga nag-gagandahang bituin.

The winds are strong here no wonder ang sarap tumambay, nilingon ko ang dalaga nang mapansin kong mas lalo itong yumakap sa'kin at mamaluktot sa lamig. Inayos ko ang aking upo at hinubad ang suot kong cloak para ikumot sa kanya. Ngayon tanging long sleeve shirt na lang ang suot kong pang itaas kaya halatang halata na ang eight pack abs at ang matipuno kong mga braso.

Ako naman tuloy ang bahagyang nilamig ngayon, sa pagiging gentleman pa yata ako magkakasakit. Mas lalo pang lumakas ang hangin kaya mas naging malamig, sumulyap ako sa dalaga para i check kung ayos lang ito. Mukha naman siyang okay kaya ibinalik ko ang tingin sa kalangitan.

Sandali kong ipinikit ang aking mata ngunit nagmulat din nang may maramdaman akong dalawang braso na pumulupot sa leeg ko. I looked down and saw the beautiful face of the young woman, nakatitig ito sa akin na tila nangungusap ang kanyang mga mata. Mukha itong inosente at bakas ang pagtataka kung sino ang nasa harapan niya.

"Oh, bakit ka nakatingin? May dumi ba sa mukha ko?" I said with my usual deep voice.

"I-ikaw ba yung nagligtas sa'kin kanina?" tanong nito sa akin gamit ang maliit nitong boses. Normal voice ba niyan 'yan bakit mukhang inipit lang niya?jusko.

Tinitigan ko ito and said "Oo, ako nga 'yun ano pangalan mo? Pwede mo bang sabihin sa akin?" Nag pout naman ito at yumuko, "A-ako po si Yxie Lucien, Yxie na lang po," she said with a stuttering voice.

"Okay, hi Yxie, ako si Chase, just call me kuya chase okay?" sagot ko rito ngunit kumunot ang noo nito, hindi ba siya nakakaintindi ng Ingles? Bka hindi siya nakapag aral. Dito kasi mga may kaya lang ang nakakapag aral o kaya yung mga may matataas na katungkulan kaya karamihan ay hindi nakakapag salita o nakakaintindi ng salitang Ingles. Maswerte ako dahil naranasan kong makapag aral kahit hindi tapos, bago kasi mamatay ang ama ko sa digmaan ipinagbilin niya ako sa kaibigan niyang may kaya.

Sa kasamaang palad hindi na ako naka pasok ng akademya kaya hindi ko natapos ang pag aaral ng mahika. "Hindi mo naintindihan?" tumango naman ito "Sabi ko kuya chase na lang ang itawag mo sa'kin, naintindihan mo na?" paglilinaw ko dito at mukha naman siyang naliwanagan. I asked her kung saan siya nakatira at sabi niya lang ay hindi na niya matandaan, simula daw kasi noong paslit pa lang ay nakabilanggo na siya kasama ng iba pang alipin.

Nagpasiya na akong tumayo para ibili siya ng damit dahil maginaw na, inalalayan ko itong tumayo at muntikan pang matumba. Sa sobrang hina ay ni hindi na niya kinayang maglakad kaya pinasan ko na lamang siya. Noong una ay nag dadalawang isip pa siya ngunit wala naman itong nagawa kung hindi ang pumayag.

Nagsimula na akong maglakad pabalik sa town capital para maghanap ng clothing shop, marami dito ang may negosiyong ganoon dahil sa mabili ito lalo na kung gawa sa raw materials. After a long walk, I decided to stop for a while and take break. Mayroon lang akong gustong itanong kay Yxie, nilingon ko ito. "Yxie, may tanong ako," tanong ko rito. "Ano po yun?" she replied and looked at me with a puppy eyes.

"Nasaan ang pamilya mo?" natahimik ito bigla at sumsob sa leeg ko. I was confused but when I realized she already had tears in her alluring eyes, I wiped the tears in her eyes and said, "Wag kana umiyak hindi mo naman kailangang sumagot agad, sabihin mo na lang sa'kin kapag handa kana okay?" tumango ito, after I reassured her nagsimula na ulit akong maglakad.