İçeri girdiklerinde Zeyno’nun gözleri doğrudan Devran’a gitti. Yatağında yarı doğrulmuştu. Rengi solgundu ama gözleri… Gözleri hâlâ gülüyordu. Zeyno o an boğazında bir düğüm hissetti. Adımlarını yavaşça atarak yanına gitti.
— “Abiciğim… nasılsın?” dedi, sesi kırılmamak için direnir gibiydi.
Devran hafifçe gülümsedi.
— “İyiyim güzelim,” dedi. “Seni gördüm ya… daha iyi oldum.”
Mir gülerek araya girdi.
— “Beni görünce hiç etmiyorsun kirvem böyle laflar.”
— “Valla seni görünce de bir hoş olmuyor değilim,” dedi Devran, zayıf bir kahkahayla.
— “Ulan bu halde bile benimle uğraşıyorsun ya,” dedi Mir. “Ne diyeyim ben sana.”
— “Ne varmış lan halimde? Turp gibiyim,” diye karşılık verdi Devran.
Mir diğer sandalyeye oturdu. Bir an sustu. Sonra sesi ciddileşti.
— “Gördüğün üzere herkes burada.
