Cengiz
Aslan beni aradığında, sesindeki o titreyen heyecanı daha ilk "baba" deyişinden anlamıştım.
"Acil gel baba," demişti, nefes nefese. "Hayallerin gerçek olmak üzere."
Bir babaya bundan daha açık, daha net ne söylenebilirdi ki? Mesele belliydi; bizim oğlan sonunda cesaretini toplamış, Ecrin’e açılacaktı. Üstelik Koray da oradaydı. Aslan, o çetin ceviz babanın karşısında yanında durmamı, ona siper olmamı istiyordu.
Hiç oyalanmadım. Elif’i kaptığım gibi yola düştük. Selvi zaten bizden önce gitmişti. Elif’in aklı fikri Ece’deydi; kızcağız hastaneden yeni çıkmıştı, haliyle merak ediyordu. Benim kafamda ise bambaşka, ince ince örülmüş hesaplar dönüyordu.
Bugün bir taşla kaç kuş vuracaktım, Allah bilirdi.
Birincisi, Ece sağ salim kurtulmuştu; çok şükür içim rahattı. İkincisi,
