Sultan Dağıstan
Hanna'nın anlattıklarından, her şeyin tam da tahmin ettiğim gibi ilerlediğini anlıyordum. Hanna’ya verdiğim o küçük taktikler, birer birer meyvesini vermişti. Koray, her seferinde biraz daha sıkışıyor; her mahcubiyetinde, her sessiz kalışında aslında o aşılmaz sandığı surlarından bir taş daha eksiltiyordu.
Bir gün Hanna’yı kenara çekip, bir abla şefkatiyle elini tuttum.
“Bak kızım,” dedim sesimi alçaltarak, “Koray’a artık tavrını net göstermelisin. Biliyorum, saygından ve sevginden sesini yükseltmiyorsun ama bu gençler birbirini deliler gibi seviyor. Sen de gördün, ben de gördüm. Hatta Koray bile farkında, sadece kendine itiraf edemiyor.”
Hanna’nın gözleri buğulandı, o çaresiz ama dirençli bakışıyla bana döndü.
“Ama Sultan abla,” dedi, “ne yapabilirim? Koray o kad
