Dugo at Kapangyarihan

Batangas F3 Racing Circuit Mainit ang hapon at matalim ang sikat ng araw sa ibabaw ng Batangas F3 Racing Circuit. Ang init ay tumatagos kahit sa makakapal na damit, pero hindi nito napapatay ang sigla ng buong lugar. Ang tuloy-tuloy na ugong ng malalalakas na makina ang bumalot sa paligid — nakakakilig, matapang, at parang tumatagos hanggang sa buto ng sinumang nakikinig. Practice lang ito bago ang tunay na karera sa darating na linggo, pero ramdam na ramdam na ang excitement ng lahat. Nang pumasok ang makintab na asul-at-puting race car sa pit lane matapos ang ilang ikot, biglang umingay ang mga tao sa bleachers. Sabay-sabay na palakpakan at hiyaw ang narinig, na para bang wala nang ibang mahalaga kundi ang makita ang driver. Nang buksan niya ang pinto at lumabas, sabay-sabay silang napasinghap. Hinubad niya ang helmet, inalog ang basang-basang buhok, at kumaway nang may nakakaakit na ngiti — at doon lalong humiyaw ang lahat. They were screaming his name as if he were some kind of king. Siya si Xander Grayson. Pangalawa lang siya sa huling karera, pero sa paningin ng mga tagahanga, parang siya ang nagwagi ng lahat. Sa di-kalayuan, nakasandal si Cameron sa kanyang pulang Dodge Viper GTS, nakatiklop ang mga braso at may mapang-asar na ngiti habang tahimik na naghihintay na mapansin siya nito. Inabot ni Xander ang helmet sa kanyang crew, habang ang dalawa pa ay agad na sinuri ang gulong, langis, at makina ng sasakyan. Mabilis at maayos ang galaw nila — alam nilang bawat segundo ay mahalaga. Medyo nagulat si Xander nang makita si Cameron, pero agad itong napalitan ng malawak na ngiti. Habang hinuhubad ang kanyang guwantes, dahan-dahan siyang lumapit sa dalaga. Suot ni Cameron ang itim na leather jacket na kumikinang sa sikat ng araw, sa ilalim nito ay pulang tube blouse na kapareho ng kulay ng kanyang sasakyan. Magandang pinagsabayan ito ng masisikip na pantalon at matataas na leather boots, na nagbigay sa kanya ng kakaibang dating. “May pangalan ka na ba para sa mga babaeng halos mawalan ng hininga sa pagsigaw sa iyo?” panunukso ni Cameron. “Pwede kaya ‘Xander Babes’?” Hindi pinansin ni Xander ang biro — sa halip ay nakatuon ang tingin sa sasakyan. Sumipol siya nang malakas habang hinahaplos ang makintab na katawan nito. “I swear, baby — I am literally drooling over this machine!” “Mas mahalaga pa ba sa iyo ang sasakyan kaysa sa may-ari?” tanong ni Cameron nang nakataas ang kilay. Unti-unting umangat ang tingin ni Xander, may kislap ng paghanga sa kanyang mga mata. “Don’t make me lie, sweeting. That would be unfair sa inyong dalawa.” Dinuro siya ni Cameron sa dibdib. “I hate you, Xan!” kunwari ay galit, pero halatang nagbibiro lang. Tumawa si Xander bago isinuksok ang guwantes sa bulsa. Nang lingunin ang paligid at makitang mag-isa lang ang dalaga, kumunot ang kanyang noo. “Ano ang ginagawa mo rito? Akala ko abala ka sa mga rehearsals sa Maynila? You didn’t drive all the way here alone, did you?” “I hate having bodyguards around,” sagot ni Cameron sabay nguso. “Parang nakakulong ka kapag laging may nakabantay. Besides, I’m just a poor relation kumpara sa ibang mayayaman sa pamilya.” Umiling si Xander. “Poor relation? With a multimillion-peso car parked right in front of me? C’mon — this ride alone draws attention everywhere.” “Hindi naman sa akin ‘to,” paliwanag niya. “Nanghihiram lang ako kay pinsan kong si Renz.” “Damn the filthy rich and their fancy toys!” bulong ni Xander habang napabuntong-hininga. Tumawa si Cameron, hindi nasaktan sa sinabi nito. Pero nang makitang naging seryoso ulit ang mukha ng lalaki, tumigil siya. “Your car is beautiful, yes — but it’s also like putting a big target on your back,” seryosong sabi ni Xander. “Masyadong bongga, mahal, at madaling mapansin.” “I can handle myself, Xan,” paniniguro ni Cameron. “Alam mo namang matagal na akong nagsasanay sa depensa.” “Yeah, right,” sagot ni Xander nang may panunuya. “Ano ang laban ng training mo kung may itutok sa iyo ang baril?” Mahinahong sumagot si Cameron: “If it’s for ransom, they won’t hurt me — kasi walang pera ang patay na bihag. Panakot lang ‘yan. And besides, I’m not defenseless.” Itinaas niya nang bahagya ang paa. “I have a small pistol here, isa pa sa ilalim ng upuan, and…” “…a hunting knife inside your left boot,” dugtong agad ni Xander, parang alam na alam na ang lahat. Wala siyang gulat, pero nanatili ang pag-aalala. “That’s exactly my advantage,” paliwanag ni Cameron. “Tingin nila sa akin ay maganda lang, sikat, at mayaman — hindi nila inaasahang marunong akong lumaban. I use their wrong impression to stay safe.” “Even so,” lumapit si Xander nang kaunti, “I’d still feel safer if someone was watching your back. Ayokong may mangyaring masama sa iyo.” Itinaas niya ang mga kamay bilang pagsuko. “All right — you hate guards, I get it. But at least don’t drive this alone sa kalsada. Parang sinasabi mo sa mundo, ‘Here I am, come get me.’” “Dinala ko ito kasi mabilis,” sagot ni Cameron nang nakangiti. “Gusto lang kitang makita agad. Is that a crime?” Napabuntong-hininga si Xander. “That brings us back: why travel all the way from Manila just to watch me practice?” Nagkibit-balikat si Cameron habang tumitingin sa karerahan. “Boredom. Pure boredom. Tinanggihan ko na ang kontrata sa Victoria’s Secret — akala ko makakapagpahinga, pero sunod-sunod pa rin ang alok. Mabuti na lang, this Saturday’s show will be my last for a long time.” “The price of being famous, La Tigra,” sambit ni Xander habang dahan-dahang itinaas ang baba ng dalaga. “Even if you try to hide, you can’t hide this face, Cam. Tumatatak ito sa paningin ng lahat.” Kinunutan ni Cameron ang kanyang ilong — isang ugali niya noon pa man. “And there’s another secret,” dagdag ni Xander nang humina ang boses. “Hindi alam ng marami na apo ka ng isa sa pinakamayaman sa bansa. Kapag nalaman ‘yan, hindi lang mga tagahanga ang hahabol sa iyo, kundi pati mga masasamang loob.” Dahan-dahang inalis ni Cameron ang kamay nito at ipinulupot ang sariling mga braso sa leeg ng lalaki. Tinitigan niya ito nang diretso sa mga matang kulay tsokolate. “Deep brown eyes are common in Americans and Latinos,” sabi niya nang mahina. “Pero sa itsura mo, mas mukha kang Latino. Every time I ask about your family, you close off. But please… tell me something. I want to know everything about you, not just as a racer.” “There’s nothing much to tell,” sagot ni Xander na may lamig sa tono. “My father died seven years ago in San Diego. Anim na buwan matapos ‘yon, lumipat ako rito. That’s the whole story.” Paulit-ulit na sagot na iyon. Napabuntong-hininga si Cameron at idinampi ang noo sa dibdib nito. “Kung wala ka,” bulong niya, “hindi ko alam kung nasaan ako ngayon. Ikaw lang ang nananatiling pareho sa gitna ng gulo ng buhay ko.” “Don’t say that,” lumambot agad ang tinig ni Xander. “You have your family and future — you don’t need me para maging buo.” “Then marry me,” biglang wika ni Cameron nang tumingala, may pagmamakaawa sa mga mata. “Marry me, Xan, and let’s disappear for a while — Caribbean, Europe, kahit saan basta magkasama.” Napangiti nang mapait si Xander habang umiiling. “Oh, you poor little rich girl. I can’t afford you, honey — you’re way out of my league. Kung magsama tayo, iisipin nilang ginagamit lang kita para umasenso.” “My parents are not snobs, and you know that,” mariing sagot ni Cameron. “Gusto ka nila at iginagalang. Ikaw lang ang ayaw lumagpas sa pagkakaibigan.” “It’s not about pride,” paliwanag ni Xander. “Mas mahalaga sa akin ang tiwala nila at ang samahan natin. Kapag pumasok tayo sa relasyon, baka masira ang lahat ng meron tayo. Ayokong mawala ka.” Sumimangot si Cameron at humakbang paatras. “Nagmaneho ako nang ilang oras para makita ka. The least you can do is treat me to lunch. Wala pa akong kinakain.” “You rarely eat anyway,” natatawang sagot ni Xander. “At may tatlong ikot pa akong kailangang tapusin. Tingnan mo, hinihintay na ako ni Calvin.” “I’ll handle Calvin,” may kumpyansang sabi ni Cameron. “Remember — I’m part owner of this team, so technically, I’m his boss.” “Brat,” sagot ni Xander bago naging seryoso ulit. “This next race is the most important of my career. Kapag nanalo, maraming oportunidad ang darating. Kapag natalo, mananatili lang ako dito.” “Fine,” sagot ni Cameron. “Hihintayin kita. Pagkatapos, kakain tayo. I know a place in Lipa with the best pancakes. Please?” “After practice, marami pa akong gagawin — check the car, review data, meet sponsors… baka sa susunod na lang.” Umupo si Cameron sa loob ng sasakyan at tumingala sa kanya. “I love you, Xander. I truly do. Pero minsan pakiramdam ko, mas mahalaga pa sa iyo ang pangalan kaysa sa nararamdaman natin.” “You know that’s not true,” mariing sagot ni Xander. “Alam mong hindi ako takot sa hirap. I’d do anything to keep you safe. But we have to be realistic — baka masira ang lahat kung susubukan natin.” “I knew you’d say that,” may lungkot na sagot ni Cameron. Inabot niya ang isang sobre. “Here’s your ticket for Saturday’s show. Don’t be late.” “Is that an order from the boss?” panunukso ni Xander. “Please?” “I won’t promise — baka abutin ako ng gabi sa trabaho,” sagot niya bago dahan-dahang isinara ang pinto. “And no more favors or gifts, okay? Sapat na ang pagkakataong ibinigay mo sa akin.” Tumango si Cameron. “Okay. But try your best to come, kahit saglit lang.” “I’ll be there if I can. Saan ka naman pupunta ngayon?” “May meeting kami ni Uncle Bernard. Remember the plane crash they survived three months ago? They’re fine now, pero mas naging maingat ang pamilya.” Napangiti si Xander habang hinahaplos ang gilid ng sasakyan. “This car sounds amazing. Someday, let me take it for one lap, okay?” “I’d rather you take me instead,” sagot ni Cameron nang may mapaglarong ngiti. Tumawa si Xander at marahang idinampi ang mga daliri sa labi niya. “Drive safe, you little speed demon. Huwag mong itulak nang sobra sa kalsada.” “See you soon,” sagot ni Cameron bago pinaandar ang sasakyan palayo. Habang lumalayo, paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Xander sa isip. Matagal na silang magkakakilala — mula pa noong bata pa. At sa paglipas ng panahon, ang pagkakaibigan ay lumalim sa damdaming pareho nilang iniiwasang aminin nang buo.