Kiraz
Yukarıda yine karmaşa vardı. İki katlı binanın alt katı butik, arka tarafı elbiseleri diktiğim küçük terzi, üst katı ise evimdi. Üst kata bakan Hevale bakıyordum.
- Abla sen bir yukarı çık istersen. Zaten birazdan kapatacağız. Ben kepenkleri indiririm.
Bugün müşteri yoktu. Zaten akşam olmuştu. Kepenk kapatma saati de gelmişti.
- Tamam dikkatli ol. Bana göz kırptı.
- O iş bende.
Arkaya ilerleyip eve çıkan merdivenlere gittim. Son ses türkü çalıyordu. Bütün mahalleye Nemrudun Kızı'nı dinletiyorlardı. Merdivenin son basamağına kendimi bırakıp oturdum. Gözlerimi kapatıp kendimi türküye ve anılara bıraktım.
Sıra gecesi, eğlence, Mert, Ömer... Yıllar bana derine gömmeyi değil hatırladıkça mutlu olmayı öğretmişti. Artık anılardan kaçmıyordum. Böyle güzel anılar bana bıraktıklar
