Kiraz
Yağmur yağıyordu. Çok fazla yağmur yağıyordu. Belki de gözümüzde ki yaşları toplayan bulutlar bu dünyayı yıkıyordu. Hastane koridorunda sadece bekliyorduk. Hastayı kaybettik kelimesini hâlâ idrak edemiyordum. Makbule Anne Ömer'e satılmıştı. Annem de bana sarılmış teselli ediyordu ama ne için?
Koridorun başına baktım. Mert ilkokulda önde iki dişi yok, o bonus kafa kıvırcık saçlarıyla bana gülüyordu. Lisede de aynıydı. Saçlar hiç değişmeden yüzünde koca bir gülümseme ile hayat doluydu. Üniversitede bir yaramazlık peşindeydi ve yine hayat dolu o gülümsemesi ile bana bakıyordu. Bu kadar güzel gülen biri ölemezdi.
Etrafındaki olayları algılayamıyordum. Etrafımızda polisler vardı. Ömer ayağa kalktı.
- Kim diyordu sadece. Öfkesini iliklerime kadar hissettim. Kalkıp onu teselli etmek
