"Paano mo ba magagawa iyon gayong patapos na talaga ang araw?" mapanuya kong tanong kay Akiko.
Bahagya ko pang ikiniling ang sariling ulo sa direksiyon ng malaking orasang nandito sa loob ng cafeteria. Mag-aalas-tres na ng hapon. Dalawang oras na lang bago ang uwian. Gusto kong makita kung ano ang kaya niyang gawin sa loob ng dalawang oras na iyon.
Walang katinag-tinag na sinalubong ko ang tingin niya. Gusto kong malaman niyang hindi ako nasisindak sa kanyang mga pananakot.
Hindi ko mapigilan ang pagsilay ng ngiti sa mga labi ko habang naglalaro sa isip ang magiging reaksiyon ni Judge Franco kapag bigla ay mapapatalsik ako sa university na ito. Parang ang sarap sulsulan nitong si Akiko upang siguruhin talaga nitong mangyari iyon.
"Sige nga... pasikatan mo nga ako," nanghahamon kong dug
