CHAPTER 6
1030 Words
HARRIET'S POINT OF VIEW
Habang naghahanda ng hapag, natigilan ako sa tatlong katok mula sa pintuan. Napangiti ako ng maisip na si Crow ito, lalo na at wala naman akong ibang inaasahang bisita.
Nagmamadaling pinunasan ko ang kamay ko bago patakbong nagpunta sa may pintuan. Binuksan ko ang pinto at natigilan ako sa nakita ko na nakatayo sa aking harapan.
Isang beses ko lang nakita ito ng malapitan. Sinungaling ako kung sasabihin kong hindi siya gwapo.
"Yes? What can I do for you?" Pormal kong tanong sa kaniya.
Sa halip na sumagot, nagpalinga-linga ito ay bahagyang sinilip ang loob ng bahay ko bago nagsalita. "I am your new neighbor. I just want to say welcome." Malamig at parang walang kabuhay-buhay nitong sabi.
Ngayon ko lang nakita siya ng malapitan. Pero hindi ko inaasahang ganito pala ang itsura niya.
Itim ang buhok nito at may maliit itong mga mata na may mga eyebags sa ilalim ng mga mata. Nakasalamin ito at nakasuot ng kulay itim na hoodey habang kulay gray naman ang panloob nitong t-shirt.
Para itong emo sa kaniyang itsura. Pero anuman ang maging oomento ko tungkol sa kung paano siya manamit o anuman ang itsura niya, no one can describe how cute he is in my eyes.
"Here is my welcome gift to you. I hope that you can live there..." Hindi ko na narinig ang mga sinabi nito. Pahina ito ng pahina habang palayo ng palayo sa akin ang kaniyang mga mata. Inabot niya sa akin ang isang tupperware na may lamang... Ano ito?
Isa iyong malagkit at malapot na bagay na hindi ko mawari. Kahit nandidiri sa kung anuman ang kaniyang sinabi't binigay, pilit pa rin akong ngumiti sa harapan niya
"Thank you. Do you want to come in?" Pang-aalok ko sa kaniya kahit pa gusto ko na siyang sipain sa nakakadiri niyang ibinigay sa akin.
"No. Actually, I was just forced to do this. So don't mention it."
Napanganga ako sa pagiging prangka at mataray ng lalaki.
"Okay." Maikling tugon ko.
Hindi ako makapaniwala na makakakilala ako ng ganitong mga tao. Wala pang nangahas na makipag-usap sa akin ng ganito.
Ang Master ko at si Crow ay sobrang bait sa akin. Habang ang mga katrabaho ko naman ay hindi ako pinakakatiaan ng ganito. Ngayon pa lang ako napagsabihan ng ganito.
I chewed my lip to suppress my anger toward his harsh treatment to me.
'Harriet! Calm down! Calm down! This guy in front of you is just a weirdo like everyone.'
"If you have nothing to do. Please pardon me for being rude to you. I have something to do, so plea—"
"You don't have to be so polite to me. I know that you are eye-killing me because of what I said." I looked up at him and saw how serious his face is. But the most annoying in him is that arrogant smirk written on his face.
"I'm going now." He waved his hand towards me by his back.
I stayed at the doorway, staring at his back. I stayed there until he finally returned to his residence.
"Unbelievable! Akala mo naman kung sinong gwapo! Eh hindi hamak naman na mas gwapo si Crow sa lalaking iyon!" Nag-uumusok ang ilong na sabi ko.
Si Crow ay mas mabait ang itsura kaysa kay... Kay... Sino nga ba siya? Anong pangalan niya?
Ah! Tatawagin ko na lang siyang Boy Emo! Mas bagay nga iyon sa kaniya.
Gwapo, mabait, masipag at maalalahanin si Crow. Samantalang si Boy Emo ay napaka-WEIRD!
Pabagsak na isinara ko ang pintuan na gumawa ng malakas na ingay sa loob ng bahay. Natigilan ako at nagpalinga-linga sa kapaligiran. At ng wala naman akong nakitang problema, tinuloy ko na ang aking mga ginagawa.
Pero, hindi pa man ako nakakalayo mula sa pintuan, may panibago na namang katok na nagmumula doon.
"Ano na namang proble—"
"Easy! Easy!" Natigilan ako sa pagsasalita ng marinig ko ang pamilyar na boses ng bagong dating.
Dahil matangkad ang lalaki, hindi ko kaagad nakilala ang bisita ko. Pero sa tulong ng boses nito, agad kong nakilala si Crow na kakarating lang sa harapan ng bakuran ko.
"Crow!" Masigla kong pagbati sa kaniya.
"Hey! Harriet. How are you? It seems like, you've been irritated by someone here? Would you like to move?" I watched his every move. Every inch of him are watched by my eyes while the time seems slowed down.
'Handsome!'
I restrained myself from drooling in front of me. It'll be so embarrassing if he saw me drool for him even once.
What the hell am I thinking? I've gone mad, maybe.
"Take a pic. It will last long." I feel my face turned hot. I covered it up and forced myself to calm down.
"What a narcissist." I murmured.
He chuckled and I laughed nervously. I am not really used to this kind of situations. So humiliating!
"By the way. Here are some fruits for you. You need that for your review." Sabi nito kasabay ng paglapag nito sa dala niyang mga plastic bag at isa-isa nitong paglipat ng mga ito sa ref.
"Sana hindi ka na lang nag-abala, Crow. Mayroon pa naman—"
"You mean... These? These are enough for you? Are you kidding me?" Anito kasabay ng pagbukas nito ng maluwang sa pintuan ng ref.
"Y-yeah. What's wrong?"
"It's too little!" He roared.
"I don't have the hea—"
"I will fill this up."
Tinitigan kong mabuti ang kaharap ko. Seryoso ito habang naka-upo sa harapan ng ref. Bakat sa katawan nito ang mga muscle sa katawan. Sa bawat galaw niya ay nababanat ang damit nito na lalong nagpapakita sa mga muscle niya sa harapan ko.
Oh my dear! What is happening to me? I am being a nymph. And the worst part is. I am doing this in front of my boss.
I prepared the table where we will share a night with. I kept myself busy to erase my dirty thoughts about my boss. Because I can't stand it. This is not me.
"Hey. Are you okay?" I froze when I heard his voice. And the worst part is... He is so close!
'Master! Please help me!'
- Writer
