CHAPTER 4
1122 Words
HARRIET'S POINT OF VIEW
Bukod sa mga nangyari ng gabing iyon, wala na akong ibang maalala bukod sa mukha at boses ng aking mga magulang. Maging ang suot na damit ng mga lalaki, naaalala ko pa.
Tulad ng kanilang kasuotan nila noon, nawala ng parang bula ang mga magulang ko, at maging ang buhay na kinalakihan ko.
Kung hindi dahil sa pares ng kamay ng Master ko, maaaring hanggang ngayon, nasa lusak pa din ako ng kawalan ng pag-asa dulot ng gabing yaon.
Bakit nga ba nangyari ito? Ano ang ugat ng pagdurusa ng mga tao sa mundo? Totoo ba na, wala kaming magagawa pa kundi ang tanggapin ang mapait na katotohanang, isa lamang kaming mga hayop sa paningin ng karamihan?
"Number one rule, do not talk to strangers. Especially, if it is a demi-human." Turo sa akin ng aking Master noong ako ay sampung taong gulang na.
"Bakit po? Ano po ba ang kaibahan ng mga tao na tulad natin at sa mga demi-humans?" Inosente kong tanong.
Noon, wala talaga akong nalalaman sa mga nangyayari sa mundo. Ang alam ko lang ay ang apat na sulok ng bahay namin noon na puno ng kapayapaan.
Pero, hindi pala iyon magtatagal. Dahil sa harapan ko mismo, nakita ko ang mga tao na sumira sa kung anong mayroon ako.
"Humans and demi-humans have different characteristics.
"Humans are one of the species that have DNAs. DNAs are the special identification to every humans like our thumb print. While the demi-humans are those humans whom injected by the cells of the demons from the underworld such as, vampire, lycans, succubus, incubus and more.
"But, because this is just a wild dream of those scientists, the difference between those specie and experiments expanded. The failed subjects have two outcomes, be a beast called Berserk Demi-Humans, and death.
"Those berserk beasts are merciless. They do not care whoever or whatever you are. They attacks and kills humans and their fellows just to survive. They appears every night. So, when you and their paths crossed, all you have to do is to... Run!"
Nanginig ako sa mga impormasyon na nalaman ko. Hindi ko akalain na may mas sasama pa sa mga taong iyon.
"My little girl. I have something to ask. Can you please come here?" Ang maamo niyang mukha ay para bang nagbibigay sa akin ng kakaibang kapayapaan sa buo kong katauhan.
Wala sa sariling naglakad ako palapit kay Master. Yumakap ako sa tuhod nito at umunan sa kaniyang tuhod. Sinimulan niyang hagurin ang mahaba kong buhok na nanunukso sa akin na makatulog. Pilit kong minumulat ang mga mata ko para lang hintayin ang sasabihin niya.
"When I turned 45, I want you to leave me alone."
My eyes widen with what he said. Did I hear him right? He wants me to leave him alone when he is five years away from his limit? Why?
"Why, Master? Did I do something wrong that irritated you? Do you hate me? Don't you love Harriet anymore?" I asked between my sobs.
He smiled at me and caress my hair. "No. You did good, little girl. I am very satisfied to be with you. I love you and all I can say is that, Master really is grateful to be with you and to have a chance to take good care of you. Its just that... I will tell you my reasons soon." He hesitated.
"No! I'm not leaving you! No! I love Master! I want to be with Master!" I screamed then ran off from his room.
"Hayst! Its already his 45th birthday. The day where I need to leave him alone." Napabuntong-hininga ako habang naghihintay matapos ang klase ko.
Why do life is so unfair and complicated? One day, you will be happy. And then, it will disappear and will be exchanged into sorrow.
Ayokong iwanan ang Master ko. Pero kung susuwayin ko siya at dedepende sa kaniya palagi, paano pa kaya ako mabubuhay sa araw na mawala na siya?
Naisip ko na lamang na pagsasanay ito ng Master ko. Pagsasanay para pagdating ng panahon, kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa.
Pagkatapos ng klase, nagsimula na akong maglakad papunta sa pinakamalapit na cake shop. Namili ako ng chocolate-caramel flavor na cake at saka ipinasulat ang 'Happy Birthday Master!'. Pagkatapos nu'n, naglakad na ako pauwi ng templo.
Kahit may pera, mas pinipili kong maglakad para sa araw na iyon. Alam kong bibigyan ako ng pera ng Master ko para sa bahay na bibilhin ko, pero hindi ko basta-basta aaksayahin iyon. Mas gusto ko na ang ipambibili ko ng bahay ko ag nanggaling sa bulsa ko.
Naabutan kong kausap ni Master si Crow. Napagalitan ako ni Master sa harapan niya dahil sa tigas ng ulo ko. Pero hindi ko iyon dinibdib, datapwat binati ko siya kasabay ng pag-abot ng cake sa kaniya.
"What a stubborn girl. You don't need to do this. Having you is the best gift I've ever received." Naiiyak na sagot ni Master.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko na ibuhos ang lahat ng luha ko kahit pa nakakahiyang umiyak sa harapan ng boss ko. Gusto ko lang lubus-lubusin ang huling araw na makakasama ko ang Master ko. Ang araw kung saan tutuparin ko ang pakiusap niya noon.
Alam kong darating ang panahon na lahat ng katanungan ko ay masasagot. Ang tanging kailangan ko lang ay ang maghintay.
Madaling araw na noon ng magising ako. Nagsimula na din akong iimpake ang ilan na lang na natitira kong gamit. Nagluto na din ako ng makakain para sa kay Master. Nagsulat na din ako ng liham para sa kaniya na mababasa niya pagkagising.
Masakit para sa akin na malayo sa kinagisnan kong ama. Pero wala akong magagawa pa kundi ang sundin ang huling pakiusap niya.
It's still dark outside but I choose to move out. With the tears in my eyes, watching out the temple where I used to live and to the person inside whom I choose to live for.
My way to my new house—which Master secretly bought— is simply isolated from the other houses in this exclusive village. But if my house is enjoying its isolation, what do the house next to mine is?
There are wild grasses between our residence. It seems that the owner like it that way. The paint of his house is gray while mine is white. His house have two floors with gazebo, and veranda. His house also have a tall gate that is somehow rusty-looking. While mine is fully-furnished, with garden, gazebo, veranda, and wall as it's boundary.
How do I know it is owned by a 'he'?
Simple. It is because the owner of that creepy house, is watching me from his window.
- Writer
