Çiçek DEMİRHAN
Mutfakta çocuklar için yaptığım kurabiyeyi fırına verirken içerken kızım;
“Anne!” Diye bağırdı.
Tepsiyi yerleştirip fırının kapağını kapattığımda içeri geçtim.
“Efendim kızım.”
“Anne senin bu oğlun benim günlüğüme resim yapmış!” Derken gözleri dolu doluydu.
“Tamam kızım bir sakin ol ver bakayım.” Elindeki defteri alıp sayfalarına göz gezdirdiğimde derin bir nefes aldım.
Benim yaramaz oğlum ablasının ödevini mahvetmişti.
Manolya karşımda gözyaşı dökmeye başladığında içim gitti.
“Kızım ağlama yenisini yazarsın.”
“Nasıl yazacağım anne hepsi mahvolmuş?” Derken hıçkırmaya başladı.
Elimdeki günlüğü masanın üzerine bırakıp kızıma sıkıca sarıldım. Bana benzeyen kumral saçlarını öperken sakinleşmesi için sırtını sıvazladım.
“Tamam annecim ağlama ben sana yardım ederim. Da
