Çiçek DEMİRHAN
Dudaklarıma kondurulan öpücükle uykumdan uyandım. Gözlerimi araladığımda hazırlanmış kocamı görüp yatakta doğruldum.
“Kalkma Çiçek’im ben işe gidiyorum.” Dediğinde saate baktım.
Selim’in gitme saati çoktan gelmişti.
“Hayatım yine uyuya kalmışım.” Ben üzüntüyle konuşurken o eğilip alnımdan öptü.
“Sakın üzülme portakal çiçeğim. Hem pastane hem ev yoruyor seni çok normal. Mutfakta kahvaltı hazır. Madem uyandın güzelce karnını doyur güzelim tamam mı?” Konuşması bittiğinde bir kez alnımdan öptü.
“Benim kalkıp sana kahvaltı hazırlamam lazım ama.” Selim yatağın kenarına oturup yüzümü ellerinin arasına aldı.
“Bu hayatı ortak yaşıyoruz güzelim. Sen ya da ben diye bir şey yok biz varız. Normalde hep sen hazırlıyorsun arada ben hazırlamışsam ne olmuş?” Dediğinde sessiz kaldım.
