Çiçek ÖNCÜ
Elimde artık soğumaya yüz tutmuş olan kahvemden bir yudum daha alırken sokak ışıklarının aydınlattığı sokağı izlemeye devam ettim.
Abimin gelişinin ve gidişinin üzerinden üç ay geçmişti. Onu yemin töreninden alıp eve geldiğimizde benden mutlusu yoktu.
Yeniden herkes eski neşesine dönerken abim tekrar gitmeyecekmiş gibiydi. Ne yazık ki durumlar hiç böyle olmamış ve abim usta birliğine teslim olmak üzere İzmir'e gitmişti.
İçimizi en çok rahatlatan da bu olmuştu. Abim İzmir'e denizci olarak düşmüştü. Onu bir kez daha yolcu etmek ağır gelse de elimizden bir şey gelmedi.
Buradayken onunla bol bol sohbet etmiş ve vakit geçirmiştim. Elbette ki abim en çok Ebru'nun yanındaydı.
Onların aşık halleri bizi mutlu ederken kısacık zamanlarını rahat rahat geçirebilsinler diye elimizde
