Selim DEMİRHAN
Odamın penceresinden hastanenin bahçesinde koşturanları izlerken elimdeki sıcak kahveden bir yudum daha aldım.
Aklım yine güzeller güzeli portakal çiçeğimdeydi. Onu düşünmek bile içimin ısınmasına, yüzümün uzun zamandır unuttuğu gülümsemelere ev sahipliği yapmasına sebep oluyordu.
O gün İzmir'e giderken aklımda Çiçek'e açılmak yoktu. Artık zamanının geldiğini biliyordum ama o an söylemeyi hiç düşünmemiştim.
Sonra yolda giderken yanımda oturan kadını hep istediğimi fark ettim. Her daim yanımda, gittiğim her yerde benimle olsun istedim.
Tüm bunlar Çiçek'e duygularımı söylemem için beni ikna etti. Onun ne diyeceğinden emin olmayan kalbim korkuyla çarpsa da konuşmaktan kaçmadım.
Hayatımın hiçbir evresinde korkularıma esir olmamıştım ve şimdide olmayacaktım. Çiçek kabul
