Wind of Knowledge (Scarce Series #11)

Knowledge, it is something connected to everyday living or may be academically related. In every blow of the wind, I would get another realization. With the cold atmosphere, I would remember worth memories. With the flaming heat of the breeze, I was reminded about the mistakes and regrets I’ve done or I should feel. Sa pagkakataong ito ay hindi ko alam ang uunahin. Ang mainit at tanghaling simoy ng hangin, o ang kaalamang muli na naman akong nagkamali. I’ve trusted the wrong people, I approached them badly. Sa pagdedesisyon, muli na naman akong nabigo. “Hindi ka nga sabi puwedeng tumira rito, Kallah!” Ang maingay na tunog ng pagsarado ng pintuan ang halos tumama sa aking mukha. “Ang hirap-hirap na ng buhay namin, dadagdag ka pa? Doon ka sa nanay mo sumama, at nang hindi ka nanggugulo sa pamamahay ko!” “Tita—” “Umuwi ka na at huwag mangulit dito. Puntahan mo ang nanay mo sa Maynila, narinig ko na roon siya naninirahan ngayon.” Humugot ako ng malalim na hangin upang pakalmahin ang sarili. My chest started tightening with my breathing getting rugged at every second that passes by. I always wondered how life hoarded its effort to make me suffer. O hindi kaya dahil ito sa aking mga naging desisiyon sa buhay? Am I being punished? If loving education early would be the answer to this successful living, then I should’ve believed it in the first place. Kung hindi ko inayawan ang usapin ng pag-aaral, hindi madadala ang aking buhay sa puntong ito. I am left with nothing—the people around me, the emotions I once hugged, and the things I’ve treated as memories. “Sa Maynila, saan po roon?” I asked my aunt eagerly. Dahil wala na rin namang naiwan sa akin ay kukuhanin ko na ang pagkakataon na ito upang makasama si Mama. I know that I’ve been hiding my hatred for what she did in the family but seeing my situation right now, I want to just forget the past so I could live a new life—this time, with new people and environment. “Sa Payatas, Kallah.” Bumukas muli ang pintuan na nakaharang sa gitna naming dalawa. “Sundan mo ‘tong address na ‘to. Malapit sa shelter yata nakatayo ang bahay niya.” Tumango-tango ako habang pinapanood ang mabilis na paggalaw ng kamay ni Tita. She started writing my mother’s address on a piece of small paper. After a while, my aunt welcomed me beside the door as she handed me the paper. “May pera ka ba pamasahe? Nakikiramay ako sa iyo, Kallah.” Mula sa kaninang pagsigaw, naging banayad ang boses ni Tita sa pagbanggit ng mga katagang iyon. Mariin kong kinagat ang aking labi upang pigilan ang emosiyon. At every mention of that word, I would feel a pang of pain in my chest. Sa tingin ko, ang pangyayaring iyon ang naging parusa sa aking mga naging desisyon noon. If I appreciate their efforts back then and listened to their advice, I won’t probably regret my past actions. “Salamat po rito, Tita,” I sincerely told her after she handed me a yellow bill. Tumango si Tita at tipid na ngumiti. “Mag-iingat ka, at pasensiya na rin. Hirap din kasi kami at hindi na puwedeng tumanggap pa ng iba rito.” “Naiintindihan ko po.” Few more conversations before I decided to do my plan—visit my mother and find a shelter. Ginamit ko ang perang ibinigay ni Tita upang makabiyahe pa-Maynila. Aking tinahak ang terminal ng bus. Truthfully, it’s really hard for me to travel alone. Marahil ito ang unang pagkakataon na aalis ako nang walang ibang kasama. Hindi katulad dati, palagi kong kasama si Ate Crane sa bawat biyahe. Ngayon ay nag-iisa na lamang ako at maaaring maligaw pa sa daan. Ang aking tanging nagawa sa mga sumunod na oras ay ang magtanong-tanong sa mga taong nakasasalubong. Maaga akong umalis ng probinsiya, at ngayong tuluyang narating ang Maynila ay malalim na ang gabi. Malamig ang simoy ng hangin na sumalubong sa aking balat saktong pagkababa ng bus. “Ate,” I called the woman whom I noticed closing the window of her sari-sari store. Umangat ang kaniyang kilay. The curly ends of her hair moved against her shoulder. Pinasadahan niya ng tingin ang aking katawan, mula sa mukha pababa sa aking paa. Uminit ang aking pisngi. Malakas ang aking kutob na namamaga sa ngayon ang aking mga mata dahil sa ilang araw na pag-iyak. Still, it won’t probably be a big deal since the surrounding is already dark. “Ano’ng kailangan mo?” maarte ang kaniyang boses ng pagtatanong. Itinuwid ko ang aking katawan at inayos ang pagkakasabit ng malaking bag sa aking balikat. Sa kabilang banda ay nagkrus ang mga braso ng babaeng kausap habang nanatili ang pagtataas ng kaniyang kilay. I cleared my throat and wandered my eyes around the city. “Paano po ba makapupunta sa Payatas? Bago lang po kasi ako rito…” Nagsalubong ang kilay ng babae bago marahas na humalakhak. I fight the urge not to raise my brow, especially when I’m in need and I am badly seeking an answer. Kumukulo na ang aking tiyan dahil kanina pa ako hindi nakakakain ng kanin. Ang aking tanging kinain kanina habang nasa biyahe ay iilang tinapay at pang-meryenda. “Wala ka bang cellphone? I-search mo na lang sa Google, malapit na lang iyon.” Kaya nga nagtatanong kasi wala akong ideya. “Namatay po ang cellphone ko, hindi ko matignan sa internet kung saan ang Payatas.” Isang mabigat na buntonghininga ang isinagawa ng babae bago umirap. Nanliit ang kaniyang mga mata habang tinatanaw ang hindi kalayuan sa aking likuran. When I followed the line of her vision, I caught the finger countable tricycle drivers hoarded in a place. Itinuro iyon ng babae sa akin. “Sumakay ka riyan at sabihin ang pupuntahan mo. Nasa Quezon City ka na naman kaya hindi ka mahihirapan. Saan sa Payatas ka ba pupunta?” Binabaan ko ng tingin ang papel na ibinigay kanina ni Tita. Ipinakita ko iyon sa babae at mabilis niyang binasa ang nakasulat. Her upturned eyes squinted as she tried to read the address with only a few lights from the bulb giving a clear sight. “Ayan, malapit na ‘to. Puntahan mo ‘yong isa sa tricycle driver ta’s sabihin mo sa Bahay Pag-Asa. Kapag huminto na ang tricycle lakad ka lang ng kaunti para mahanap mo ‘tong address. May gate number naman siguro sila.” Tumango-tango ako at marahang ngumiti. “Salamat po.” Like what the woman told me, I followed her instruction and approached one of the tricycle drivers. A relief sigh escaped from my mouth the moment I sat on the tricycle. Siguro sa haba ng oras na aking iginugol ay ngayon ko lamang naramdaman ang pagod. Hindi rin nakatutulong ang iilang kulog na aking narinig, kasama ang malamig na simoy ng hangin. “Dito na po, Kuya?” tanong ko sa driver nang huminto ang tricycle sa isang mataas na gusali ng lugar. “Oo, rito na. Dalian mo at mukhang uulan.” Tumango ako at inabot ang bayad sa driver. Nang magsimula siyang umalis ay tinahak ko ang mga gate na nadaanan. Kahit pa madilim ang paligid dahil sa lalim ng gabi ay hindi nakatakas sa aking paningin ang pagkakaiba ng Maynila sa probinsiya. Kung sa probinsiya ay puno ng mga matataas na puno at halaman, ang Maynila ay ibang-iba sa aking nakagisnan. Matataas na establisiyemento ang aking nadaanan kasama ang makukulay na ilaw mula sa mga sasakyan. Maging sa poste ay nag-iiba rin ang kulay sa bawat segundo na lumilipas. My feet find their way around. Binabaan kong muli ng tingin ang papel at binasa ang address. Marahil mayroong address na nakaukit sa bawat gate ng kabahayan ay naging madali ang aking paghahanap. In the end, I found myself stopped in front of a brown gate. Dalawang palapag ang taas ng bahay at sumisigaw ang karangyaan. Kahit pa sa dilim, aking napansin ang mumunting ilaw mula sa loob ng tahanan. Yellow bricks are standing beside the gate. Isang maliit na pindutan ang aking nakita sa tabi ng gate. Pinindot ko iyon, iniisip na iyon na siguro ang doorbell. “Tao po?” I called out as I pressed on the doorbell. “Sino ‘yan?” Isang pasigaw na boses mula sa babae ang dumagundong sa paligid. I took out deep breaths to calm my breathing. Kahit kailan ay hindi ko nakita si Mama, kaya ngayong nasa harapan na ako ng kaniyang tahanan ay hindi makalma ang aking puso para sa pinaghalu-halong emosiyon. “Ano’ng kailangan mo, Hija?” A woman in her middle age appeared in front of me. Ang kaniyang buhok ay nagtatapos hanggang sa dulo ng batok habang ang kaniyang katawan ay hindi rin gaanong payat. Her tanned skin shined brightly given by the dimmed lights of their front yard. I swallowed hard. “Hinahanap ko po si Clarine Kalenio. Nandiyan po ba siya?” I don’t know my mother’s current surname, o kung sino man ang lalaking kaniyang sinamahan. But to be sure, I used her maiden name. Marahil hindi rin naman sila kinasal ni Papa kaya hindi kailanman naging Grastiano ang aking ina. “Clarine?” Umangat ang kilay ng babae bago pinasadahan ng tingin ang aking kabuuan. “Magkahawig kayo, ah? Bakit mo siya hinahanap? Wala na ‘yon rito, matagal nang lumipat ng bahay.” Halos gumuhit sa isang linya ang aking kilay dahil sa narinig. Suddenly, the hope I found within me breaks until I saw shattered tranquility. Mabilis na nangilid ang luha sa aking mga mata. Siguro dahil sa haba ng aking biniyahe at mabibigat na tagpo na aking nasaksihan nitong mga nakaraang araw ay hindi ko mahanap ang lakas kung paano kumapit. I lost my family and drove from province to Manila just to find the only person left with me. Ngayong marinig ang balitang ito mula sa isang babae ay muli na naman akong nawalan ng pag-asa. “Paano po’ng wala? Nasaan na po siya ngayon?” Umiling ang babae. “Hindi ko alam. Noong nakaraang buwan pa umalis ng Payatas iyong si Clarine. Basta ang narinig ko ay lumipat na siya sa ibang probinsiya kasama iyong anak niyang lalaki.” Napakurap-kurap ako. Suddenly, the heat rushed through my head for that statement. Despite feeling the pain, I could still feel another anger for my mother. Inaasahan ko nang mayroon akong panibagong kapatid, ngunit ang marinig ito mula sa ibang tao ay mas masakit pa pala sa aking inakala. “May anak po siya…” I whispered, nodding to myself as I dawned in realization. Humugot ako ng malalim na hangin. “Salamat po sa pagsagot. Mauuna na po ako, at pasensiya sa abala.” Nagtagal ang tingin sa akin ng babae bago tumango. Unti-unting sumarado ang gate na pumapagitna sa aming dalawa bago sinakop ng dilaw ang aking mga mata. Umatras ako at paluhod na bumagsak sa konkretong sahig ng daan. Kasabay ng pagbuhos ng aking luha ay ang matinding pagbagsak ng ulan. I am too tired, I am too lost to move. Ang kaalamang lahat ng aking aksiyon na ginawa ay nasayang lamang dahil sa maling pag-ihip ng hangin ang nakapagpadagdag sa bigat ng aking damdamin. Remembering how I went here to find my mother—did not eat lunch and dinner, goes on with tired mentality and physique—made my heart clenched so bad. Hindi ko maalala ang tagpo na aking naramdaman ang pagmamahal ng ina. Marahil bata pa ako noon at wala pang muwang sa mundo. Ngayong aking narinig na mayroong ibang anak si Mama ay hindi ko mapigilang magalit. Paano kaya siya naging ina sa bago niyang anak? Mas grabe ba ang kaniyang pag-aalaga sa bago, o kung ikukumpara sa akin ay mas malambing siya? That thought left me speechless. Nagtuloy-tuloy ang aking pag-iyak habang sumisilong sa pinakamalapit na lugar. I found a place in a sari-sari store. Mayroong malaking silungan doon at saka ko napiling doon manatili at magpalipas ng gabi. Huli na rin ang lahat dahil nabasa na ako at ang mga gamit na aking dala. Nakatulog ako sa ganoong lagay—pagod ang pag-iisip at katawan dahil sa layo ng biniyahe. Nagising na lamang ako kinabukasan na mataas na ang sinag ng araw. Iilang tapik din sa aking braso ang aking naramdaman. “Hija, gumising ka!” A horrified voice from someone exclaimed. Hindi alam kung ano ang nangyayari sa paligid, maagap akong bumangon mula sa aking hinihigaan at sinalubong ang pares ng mga mata mula sa isang matandang babae. My eyes rounded in realization. Bumaba ang aking tingin sa katawan. Sa isang kahoy na upuan ako nakatulog magdamag—isang dahilan kung bakit lalong nanakit ang aking buong katawan. “Nakatulog ka sa harap ng tindahan ko, Hija. Ayos ka lang ba?” Maagap kong kinusot ang aking mga mata at sinikop ang bag na siyang aking ginawang unan buong magdamag. Uminit ang aking pisngi sa naiisip. I’ve slept in this place, all wet from the rain, and without having a meal. Tumunog ang aking kalamnan, isang hudyat na gutom nang muli ang aking alaga sa tiyan. “Ayos lang po ako, pasensiya na sa abala.” Mabilis kong nilisan ang lugar kahit pa ramdam ang pagbigat ng aking ulo. I could also hear the woman’s voice, calling me but I did not pay attention. Masiyado na akong nahiya na nagawa kong tumambay sa kanilang tindahan at doon matulog. I let out a heavy sigh. Sa paraang iyon ko naramdaman ang mainit na buga ng hangin mula sa aking hininga. My lids are also heavy with my body aching so bad. Tila ako nawalan ng lakas at namamanhid ang aking balat dahil sa lamig kahit pa lumiliwanag na rin ang paligid dahil sa sumisibol na araw. Hindi ko alam kung saan ako dinala ng aking mga paa sa paglalakad, ngunit natagpuan ko ang aking sarili sa isang mataas na lugar. I think I saw this place last night. Hindi ko lang pinagtuunan ng pansin dahil nagmamadali akong mahanap ang bahay ni Mama. I sighed when I remembered her. Ipinilig ko ang aking ulo at pinasadahan ng tingin ang malaking gusali. The place with I think, a 5-story building stood in front of me. The walls are painted white, and its roof is colored red. Ganoon din ang pambungad na gate kung saan pula rin ang kulay. At the right side of the building was a huge basketball court. Habang sa kanan ay siyang matatagpuan ang garden. My eyes squinted at the sight. Hindi mabilang sa daliri ang mga tao na nakatipon sa basketball court. Mostly, the people hoarded in the court are children. Nagtatawanan ang mga bata at ang iilan ay nagsisitalunan. On the other hand, I saw two people in the garden—that caught my attention. Sa kuryosidad ay bahagya akong naglakad papalapit sa hardin na iyon. A man in tanned skin, with a fine jawline and prominent face shape, is facing me sideways. Hindi ko kita ang kaniyang mukha dahil nakabaon iyon sa tuktok ng ulo ng babaeng kaniyang kayakap. I saw him planted a long kiss on the woman’s forehead. Ang babae naman ay nakayuko rin ang ulo, isang paraan kung bakit hindi ko malinaw na makita ang kaniyang itsura. Her hair is ending until her waist, while she is being hugged by the man. Base pa lamang sa paggalaw ng balikat n’ong babae ay nabigyan ako ng ideya na sila ay parehong umiiyak. “Sino ‘yan?” A manly and baritone voice said when I unconsciously stepped on the broken stem of the tree. Bumilog ang aking mga mata sa narinig. Akmang aatras pa lamang ako nang bumungad na sa akin ang pares ng madidilim ngunit nakasisilaw na mata ng isang lalaki. His eyes are too intimidating that even though I am already drowning, I couldn’t still take my eyes off him. Kuminang ang kaniyang kulay-tsokolateng mata nang masinagan iyon ng araw. Even the thickness of his brows made him look so manly. Kasama ang katayugan ng kaniyang ilong at pag-angat ng sulok ng kaniyang pulang labi. Napakurap-kurap ako bago tuluyang umatras papalayo. “Miss?” he called once again when I did not answer. “Miss! Ayos ka lang?” “Sino ‘yan, Luer?” Isang panibagong boses ang sumakop sa aking tainga. “Tatawagin ko si Joy, sasabihin ko may bago tayong iwe-welcome!” Like what the woman said, I heard her calling out Joy. Wala akong naging ibang desisiyon kung hindi ang harapin sila. I actually don’t know this place. Ni hindi ko alam kung ano ang ginawa ng hangin at napadapad ang aking mga paa sa lugar na ito! “Babae? Saglit!” Umangat ang aking tingin sa harapan. Malawak na bumukas ang pulang na gate ng building. The man I saw earlier, named Luer, walked in front of me. Mabilis na nasa kaniyang likuran ang dalawang panibagong babae. Ang una ay iyong kayakap no'ng Luer, habang ang nasa likuran ay isang hindi pamilyar na mukha. Her lips are immediately in a wide smile. Ang unang nakaagaw ng aking atensiyon ay ang nunal sa itaas ng kaniyang labi. Her hair then is ending a length below her shoulder. “Welcome to Bahay Pag-asa! Ang lugar kung saan bibigyan kayo ng bagong pag-asa!” she welcomed with a cheery smile plastered on her lips. Suminghap ako, walang ideya sa lugar na ito, at sa kung anong tadhana ako dinala ng ihip ng hangin.