The Scenery of Tomorrow

"You can do this" I whispered while staring at the beautiful scenery that i always admire whenever i visit this place. Kahit kailan hinding hindi ako magsasawa pakititigan ang sunset. Sunset that always prove that ending can also be beautiful. Naalala ko pa noon na kapag sasapit na ang alas tres, lagi akong nasa teresa ng kwarto ko para lang pagmasdan ang magandang kulay kahel na mga kalangitan. Hanggang sa unti unti nang nagtago ang kahel na kalangitan. One heavy sigh before i stood up. Kailangan ko na ding umuwi kasi padilim na and i know naghihintay na sila lola do'n sa bahay. Naka ilang hakbang pa lang ako may narinig na akong tumatawag sa akin. Napangiti ako nang masulyapan ko ang batang tumatakbo papunta sa kinaroroonan ko. Nasa likod niya si Jian na apo ni lola martha. "Mama!!" "Yes baby? Why are here? You don't need to sundo me kasi uuwi naman ako" kinarga ko siya at agad naman siyang yumakap sa leeg ko. "Nako ate sobrang kulit niyang anak mo sabi ko na hintayin ka lang doon sa bahay pero nagpupumilit parin na puntahan ka baka kasi daw umiiyak kana naman. Kaya pumayag na lang si lola" si jian at kamot ulong nagsusumbong sa akin. Parang anak ko na din tong si jian, kasi no'ng dumating ako sa lugar nato bata pa lang siya siguro nasa mga 2 years old pa lang. "Shut up ate jian, i just want to see my mama and..." Tinignan ako ng anak ko "I miss you, ma" yumakap ulit siya sa akin. Napangiti ako, napaka lambing ng anak ko. Nagmana sa mama. "I miss you too, darling" i kissed him in his forehead. Hindi ko pinagsisihan na maaga akong nabuntis. Mas nagpapasalamat pa nga ako kasi kung hindi siya dumating, hindi ko alam kung nandito parin ba ako. Hindi rin kami nagtagal sa dalampasigan at umuwi na din. Sakto din na pagkarating namin ay naghahanda na si lola para pang hapunan namin. "Lola, I'm sorry po hindi ko na po kayo natulungan sa pagluto" nagmano ako sa kaniya at kay lolo na kakalabas lang sa kusina dala ang mga plato at kutsara na gagamitin namin. Nilapitan ko si lolo at kinuha ang dala niya. Pinaupo ko na silang mag-asawa para makakain na din. Kumuha muna ako ng baso bago umupo katabi ang anak ko na naghihintay sa akin. Lola martha led the prayer and after that we started to eat. "Mama, I want rice pa po" ashaf said. "Sure baby" nilagyan ko ulit ng rice ang plato niya gaya ng gusto niya. Masaya kong tinitigan ang anak ko na masarap ang kain sa pagkain niya. Parang kailan lang sinusubuan ko pa'to pero ngayon, siya na ang nagkukusa. I'm scared but at the same time happy because nakaya kung palakihin si ashaf kahit ganito ang estado ng buhay ng mama niya. Nagpapasalamat din ako kila lola sa pag gabay nila sa akin noon. Before i doubt myself, kung kaya ko ba talaga palakihin ang anak ko na ako lang mag-isa but lola trust me. Pagkatapos naming maghapunan, nagpresinta akong mag-hugas ng mga pinggan at hinayaan sila lola na manood ng telebisyon. Pagkatapos sa kusina dumeristo ako sa munting sala nila lola at nakita ang anak ko na nakakandong sa lolo habang nanonood ng balita. Seryoso siyang nakikinig ng balita hanggang sa nakita niya ako kaya bumaba siya sa kandungan ng kanyang lolo at lumapit sa akin. "Mama, pwede ba tayong pumunta tomorrow sa plaza? Balita ko po maraming rides doon bukas" Nangunot ang noo ko. Plaza? Anong meron sa plaza bukas? Imbes na sagutin siya nilingon ko si lola at nagtanong. "La, anong meron po bukas sa plaza?" "Nako Rachel, nakalimutan mo ba na pyesta bukas?" Natatawang ani ni lola Shocks, fiesta bukas? Mygosh, bakit nawala sa isip ko na fiesta na pala bukas dito sa amin. Kaya naman pala gusto gumala ng bubwit. "Sure darling, we're going to date tomorrow" nakangiti kung sabi sa kanya kaya napangiti siya at niyakap ako. "Jian, you want to come?" Hindi naman pwede na kaming dalawa lang ni ashaf bukas mag ddate no. "Gusto ko sana ate kaya lang nakapagpa-alam na ako kila lola na gagala ako kasama ng mga kaibigan ko bukas e." Napatango ako. Mabuti na din 'yon kasi minsan lang din naman sumabay 'tong bata na'to sa mga kaibigan niya. Maya maya't din nagpaalam nako kila lolo at lola na papanhik na sa taas at para na din linisan si ashaf kasi papatulugin ko na din 'to. Gabi na din kasi. Sinabihan ko na din sila lola na wag masyadong magpuyat gano'n din si jian. "Baby, come here I'm going to clean you. Your stink na" nang-aasar kung sabi. Nakasimangot ang anak kung lumapit sa akin. "I'm not stinking, mama! Hindi po ako naglaro kanina, natulog lang po ako" "That's good then" Si ashaf muna ang una kung nilinisan bago ako. Sabay kaming lumabas ni ashaf galing sa cr pagkatapos kung maligo. Dapat nga kanina pa natapos 'tong si ashaf kaya lang gusto daw niya sabay kaming lalabas kaya habang naliligo ako naglalaro naman siya sa bubbles. "Mama, bakit kailangan niyo pong mag work sa kabilang bayan? You know what po, namimiss kita kapag hindi po kita nakikita sa house wholeday" nakalabing sabi ng anak ko. Nagtatrabaho ako sa kabilang bayan bilang waitress do'n sa maliit na karendirya nila aling karen. Hindi kasi pwede na iasa ko kila lola ang gastusin naming mag-iina kaya kung maari gusto ko ding tumulong sa mga gastusin dito sa bahay. Mag dadalawang taon na din akong nagtatrabaho do'n kila aling karen kaya medyo tumaas na din ang sahod ko, from 200 per day to 500. Madami dami kasing pumupunta do'n sa karendirya nila aling karen dahil masarap ang luto nila. "Goodnight mama, mahal ko ikaw" i smiled to my son and kiss his cheek. Pinanggigilan ko 'yon kaya humagikgik siya. I'm very thankful to god because he gave me a son na sobrang mapagmahal. Walang araw na hindi ako nagpapasalamat sa panginon dahil sa binigay niyang regalo na iingatan ko habang buhay.