10 yıl önce
Küçük kız nefesinin yettiği kadar koşuyordu dar sokakta.
Gecenin karanlığı bedenin altında çırpınan kalbinini mümkünmüş gibi daha da hızlandırırken artık nefessiz kalmış gibiydi.
Mecali yoktu ama devam etmek zorundaydı.
Fedakârlık... Belki de bu küçük kızı tanımlayan en iyi kelimeydi... O kadar fedakârdı ki kendinden ödün verecekti belki ama bu küçük yaşında birçok can kurtaracaktı. Çünkü çocuk kalbi amcasının ve dedesininki gibi siyaha boyanmamıştı. O, cennetten düşen bir meleğin saflığını taşıyordu içinde.
Aklına ailesi gelince mümkünmüş gibi daha da hızlandı. Dedesinin ve amcasının onu kesinlikle bulmaması lazımdı. Olur da bulurlarsa ne yapacaklarını tahmin bile etmek istemiyordu. Zaten babasını zorla elinden almışlardı...
Babası aklına gelince gözleri doldu. Onu çok
