"Artık eminim." diye fısıldadığımda omzumda duran elini sıkıca tuttum.
"Neyden eminsin?"
Sorduğu soruyla gülümseyip omzuna yasladığım başımı kaldırmadan güzel kokusunu tekrar içime çektim.
"Geçmişimde senin izlerin olduğundan..."
Mavi sadece bir renktir sevmesini bilmeyene. Oysa benim için mavi onun gözlerinde anlam kazanmış hırçın bir deniz gibiydi. Ona bakmak tek tesellimdi, tek ümidimdi.
"Yani hatırlıyorsun bazı şeyleri?" dediğinde bakışlarını bana sabitledi.
"Hayır. Hiçbir şey hatırlamıyorum. Ama... Ama tuhaf bir şekilde gözlerin bana tanıdık geliyor."
Sustu. Bana cevap vermedi. Bense az önce yaşadıklarımın etkisinden kurtulmaya çalışıyordum. Aramızdaki sessizlik uzun süre bozulmadı. Belki yarım saat belki de daha fazlası. Zaman kavramının bende hiçbir şey ifade etmemesine alış
