So, This is Love

Why people would always extrude and huddle themselves just in the mere word of love? What could it possibly do to a person? In my perspective, it's just a distraction, a total chaos, bullshit, and just...pure lust. Nothing could ever change that love will just eventually destroy you as a whole, that it will just inflict pain to you, thinking you could never get up anymore because you've invested it all. People always believe that all we need is love, but they were likely to ignore those fundamental drawbacks. If love solves everything, then why bother with all the other hard stuffs? The problem is, people idealizing love causes them to develop unrealistic expectations about what love actually is, and what it can make us. These unrealistic expectations sabotage every relationships we hold dear in the first place. Kung titingnan natin sa ibang perspektibo, masyadong mababaw ang tingin ng ibang tao sa pag-ibig, kesyo ito raw ang magdadala sayo sa tunay na kaligayahan at kapayapaan, pero hindi rin yata nila nabanggit na ito rin ang wawasak sa buong pagkatao ng buhay mo. Minsan naiisip ko nagpapatawa yata sila, masyadong tinitake advantage ang ngalan ng pag-ibig sa positibong bagay lang. My friends kept on saying straight to my face that I will not be born in this world if there's no love, but I always just tell and laugh at them. Love between my parents? It doesn't really exist between them, katulad nga ng sabi ko it's just a product of their pure lust, attraction, hormones, and libido. Shameless as it is, that's the truth. My parents separated when I was 7 years old. I know for a fact that our family would lead to separation, inaasahan ko na iyon, pero masakit pa rin pala isipin kasi ang bata-bata ko pa noon para ma-witness ang ganoong sitwasyon. One thing for sure why they broke up? Because love doesn't exit, it's just the idea that you think you are in love. Then dumating iyong araw, pinapili nila ako, gusto ko na lang magwala noon kung bakit dumating pa ang araw na ‘yon. But of course, being a child, I don't have any choice but to choose between them. However, unlike any other kids with the same situation like mine, I didn't choose my mother, instead I choose my father. I don't need to explain anymore, because unlike my mother, papa shows that he cares for me more than himself, and that's that. "Bilis na kasi Jordi! Masaya 'yon promise!" Pamimilit ni Luzi sa akin habang hatak-hatak naman ako ni Rixi sa kaliwang braso ko. "Hindi ako interesado sa mga ganyang bagay," I said. "Then just accompany us there, we'll going to watch Isaac's game, magtatampo iyon for sure!" Luz said, ginawang baraha si Isaac para mapapayag akong manuod. Isaac's been our friend since we were in high school pero ahead siya ng 3 years sa amin, he's now a 3rd year engineering student. Sa ibang school din siya nag-aral unlike sa aming tatlo na magkasama talaga sa iisang school, kasi iyon talaga ang plano naming apat, pero lumihis siya, napilitang sundin ang mommy niyang pinaglihi yata sa kasungitan. "Don't use that card Luz, hindi uubra sa akin 'yan. Saka alam naman niya na hindi talaga ako pupunta." "Bakit kasi hindi ka pumupunta sa ganitong event sa school like basketball? Why do you hate it so bad Jord, just why?" sabi naman ni Rixi na tuluyang nang bumitiw sa braso ko, naghihintay ng sagot ko. "I'm just not interested okay? Walang ibig sabihin, saka wala naman akong alam sa mga ganyan," I said the truth, we'll half-truth, ayokong sabihin ang tunay na rason, baka sabihing ang babaw ko para doon lang. So keeping it only for myself is much better. "Fine, we understand. But, on the finals game of Isaac you'll be there? Kahit glimpse lang, aalis din tayo." Luz said in a pleasing tone. I sighed. "We'll see." I said and gave them a smile. My family on the father's side keeps telling me I'm being too hard to myself because of my views and perspectives in life. Sabi ng isa sa mga tita ko, hindi raw maganda ang mga lumalabas sa bibig ko, kesyo bakit raw ako nagmumura, babae pa naman daw ako para umasta ng ganoon. Edi tangina, is being a woman measurable just by being so pure and good? Iyong mga hindi nagmumura? Iyong mga mahinhin lang ang dapat tawaging babae? The f**k about their views of being a woman? Sila talaga iyong mga tunay na mababaw. I don't claim to know everything but they are being hypocrite and shameless to say that, where in the first place they are also a woman? Nakakagago rin minsan kasi ang gulo nila. Para silang milo sa kape, walang konek. Well, aminado naman ako sa part na hindi ako ganoon kabuting tao pero alam ko naman ang mali sa tama, I firmly know where to stand. May sariling desisyon at perspektibo ako, we are all diverse, kahit kapatid o kakambal mo pa yan, hinding-hindi maitatanggi na magkaiba kayo sa maraming bagay. Kaya minsan naiinis ako dahil madalas nilang pangunahan ang desisyon at mga iniisip ko na parang sila ‘yong may hawak ng buhay ko. I want to feel that I control my life, to feel that I wasn’t force to do the things just because other people want that for me. "Manong Empoy, sampung piso nga po ng fishball, dalawang kikiam at isa na rin pong kwek-kwek." Sabi ko kay manong empoy at ngumiti sa kanya. "Ikaw pala 'yan Jordi, naku ngayon ka lang ulit nakabisita ah?" Si Manong empoy habang ngiting-ngiti na pinapasadahan ako ng minsang tingin dahil baka makaligtaan ang mga iniihaw nito at masunog. "Oo nga po, masyadong busy na talaga kapag college na." Sabi ko pero tinawanan niya lang ako at sinabihan na normal lang daw sa mga estudyante na maging busy, iyong anak nga daw niya isa o dalawang beses lang daw umuwi sa kanila dahil busy din sa school. Before I don't take seriously what my cousin has told me about some facts in college, I've been warning by him and papa. Hindi ko naman akalain na mahirap pala talaga gaya ng sabi nila, sana nag-advance readings na lang pala ako noong summer break. Honestly, entering college without knowing anyone is kinda scared, because you are on your own and you also do not know if you’re supposed to be classmates are all good. Ang tingin din kasi ng ibang mga estudyante ay nakaka-intimidate, lalo na ‘yong mga grupo ng mga mayayaman at sosyaling may pa-car show tuwing darating ng eskwelahan, parang ganoon dito sa school namin lalo na noong first day of school. Mabuti nalang nagdecide kaming magsama nina Luz and Rixi sa isang eskwelahan, iyon nga lang iba-ibang kurso. At first I was afraid, but on the other side of the hill, parang nadidiskubre mo iyong kakayahan mo and your will to collaborate with other people as well. Napagtanto ko kasi na hindi naman habang buhay magkakasama kayo araw-araw. Dapat, you have to stand on your own, kasi may kanya-kanya din tayong buhay at responsibilidad na inaatupag. "Hoy! Sabi ko hintayin mo kami, ang takaw mo talaga!" Sigaw ni Luz kahit na medyo malayo pa naman siya sa kung nasaan man ako. Rixi on the other hand just let her run like a kid. "Bakit? mahihintay ba kayo ng mga bulate ko sa tyan? Na-ah." Sambit ko at nagpatuloy sa pagkain. "Ah ganoon? Sige dahil hindi mo kami hinintay, libre mo kami." She said and rolled out her tongue. "Sige lang." Sabi ko naman agad sa kanya. Wala akong natanggap na kahit anong hiyaw galing sa kanila kaya tiningnan ko sila, only for me to know they're being silent and their eyes are getting bigger and bigger. Tarsier yarn? "What?" Kuryosong tanong ko habang binababa sa lamesa ang kinakain ko. "J-jordi, masama ba pakiramdam mo?" Luz said out of nowhere, and suddenly put her right hand on my forehead, probably checking my temperature. "Gago ka ba? Anong klaseng tanong yan Luzinda?" "Jordi can you hear what you've just said awhile ago? Treating us? Seryoso? This is probably the first time you will treat us." Sabi naman ni Rixi na gulat din. Big deal ba 'yon sa kanila kung ngayon ko lang sila ililibre? Masama na ba akong kaibigan? Fine, if that's the case I'll often treat them, ‘yon ay kapag may sobra sa allowance ko. "Ah, ganun ba? Edi libre ko na kayo madalas." "Grabe Rix, first time in the history. Akalain mo iyon mula 1st year high school tayo ngayon lang siya nanlibre? Shuta may himala nga talaga!" Luz kept on blabbering something and even put her hands together in a praying position and kneel, but Rixi on the other hand help her stand because there's a lot of students who's watching us. Gago nakakahiya inasal ni Luz. "Gago para kang tanga." Sambit ko sa kanya habang siya naman ay tinatawanan lang kaming dalawa ni Rixi. Luz can be so funny a lot of times, siya ‘yong bumubuhay ng samahan namin. It feels like she's the one balancing our friendship. Si Rixi kasi medyo tahimik minsan, saka siya iyong hindi palamura sa aming tatlo, in short siya iyong medyo matino. Medyo lang naman, kasi kapag nagalit si Rixi magdadasal ka na lang, and we don’t want that to happen. Noong one time kasi na nagalit siya sa amin ni Luzi, halos dalawang buwan niya kaming hindi pinapansin. "Gago ka rin, shuta parang nadinig ang panalangin kong suntukin utak mo ng sobra para malibre kami ni Rixi." Sabi pa niya na natatawa pa rin hanggang ngayon. "Ah ganun, ngayong oras ba nasapak ka na sa tonsil Luzinda?" I fired back. She suddenly glared at me knowing that she hates being called Luzinda. Ang tanda raw ng pangalan niya, kaya naman nagmamaktol siya sa parents niya minsan kung bakit daw ba hindi man lang pinag-isipan ang magiging pangalan niya, sana raw hiningi muna ang consent nito. "Gago ka, linya yan ni Luis Manzano, gaya-gaya wala kang originality! Plagiarism ‘yan!" bwelta naman niya sa akin pabalik. “Sa Pilipinas, ilang katao ang ginamit at binanggit ang linya niya ng walang pahintulot? Marami ‘yon Luz, sigurado akong mahihirapan siyang asikasuhin lahat ng papeles ng taong ipakukulong niya.” Paliwanag ko pero inikutan lang ako nito ng mata niya. Maya-maya lang, napukol ang mga mata ko sa grupo ng mga lalaking papunta sa pwesto namin. Just as I thought it's a group of athlete preferably basketball team dahil isa sa grupo nila ay may hawak ng bola. Subalit nanatili ang titig ko sa isang lalaking nakakunot ang noo na sa tingin ko'y inaasar ng mga kaibigan niya pero parang hindi naman yata galit dahil parang gusto rin naman iyong mga sinasabi ng mga kaibigan niya. Nagulat ako ng tumingin rin ito sa akin, inalis ko lang ang tingin ko nang nagsalita si Luz. "Diba parang ‘yan 'yong kalaban nila Isaac sa finals? Magaling daw talaga sila lalo na iyong number 7, iyong gwapo." Bulong ni Luz sa amin kaya napatingin ulit ako sa lalaking sinasabi ni Luz. Bakit nasama pa iyong compliment ng appearance? "I also heard that, I hope Isaac's team would double their effort." Sabi naman ni Rixi. Maybe this team really are good, hindi naman magsasalita si Rixi ng ganyan kung hindi. Nagbabayad na ako kay manoy Empoy habang ang bagong dating na mga grupo ay maingay na nag-oorder din ng makakain nila. Nakakairita ang pinag-uusapan nila dahil hindi ko maintindihan, mga technical terms yata ng basketball. Ang iba naman ay naglalaro pa rin nang bola. Kaya nagmadali na akong nagbayad at umalis dahil sobrang ingay nila at naiirita ako, pero natumba ang isang lalaki sa akin dahil nawalan ng balanse noong sinalo niya ang bola kaya natulak niya ako. Hindi ko inasahan iyon kung kaya't hindi ko alam kung sinong jersey shirt ang nahatak ko at wala na akong pakialam basta hindi deretsong tatama ang mukha ko sa semento. Ngunit nangyari ang mas hindi ko inaasahan sa lahat ng mangyayari sa oras na 'yon. "Putangina!" “Oy gago!” Sabay na sambit naming dalawa matapos kong ihiwalay ang dumamping bibig ko sa labi ni number 7.