Natagpuan ko na lang ang sariling tahimik na umiiyak habang sapo-sapo ko ang dibdib. Kusang lumabas ang mga hikbi ko ngunit hindi man lang maibsan ang sakit na nararamdaman ko. Para akong tanga at pakiramdam ko ay trinaydor ako. Sobra-sobrang sakit ang namamayani sa pagkatao ko. Tama! Sweet at mabait si Sander. Pero kahit kailan hindi niya ako pinaasa. Ako lang naman talaga ang siyang nagpapaasa sa sarili ko. Kaya ngayon heto, ako pa rin ang talo sa huli.
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na umiyak. Pero nang tila naubusan na yata ako ng luha ay ramdam ko na ang biglaang pagsakit ng ulo at lalamunan ko. Maging ang dibdib ko ay mabigat na mabigat din kaya nahiga ako. Gusto ko na lang sanang itulog ang sakit pero ayaw makisama ng mga mata ko. Sa tuwing pipikit ako ay ang masayang ngiti n
