Chasing Mr. Congressman

Chapter 7 To know him better

Kitang-kitang ko ang matinding gulat sa mukha ng mga magulang ko nang bumungad ako sa may sala kasunod ko si Sander. Kasunod lang din ni daddy si mommy kaya mabilis akong lumapit sa kanila at nagmano, pagkatapos ay humalik sa pisngi nila.

“Mommy, daddy, si Sander nga po pala. Dumaan lang po kami rito para kumuha ng ilang mga gamit ko kasi sasama po akong sa kaniyang magbakasyon sa Ilocos,” excited na pagpapakila ko sa kanila. Siyempre may kasama na ring segway ng pagpapaalam. “Sander, sila nga pala ang mommy at daddy ko,” baling ko naman kay Sander para ipakilala sa kaniya ang parents ko. May pag-aatubili man ay dahan-dahan itong lumapit sa amin at iniumang ang kamay.

“Magandang gabi po, ako po si Sander, kaibigan ni Coleen. Natutuwa po akong makilala kayo,” magalang na pakilala niya sa sarili. Aray naman for the second time! Kailangan ba talagang bigyan ng emphasis na magkaibigan ‘lang’ kami? hanggang doon na lang ba talaga iyon? Sagad? Ibang sagad ang gusto ko, eh, ‘yong sagad na sagad talaga hanggang sa aking kaluluwa! Hindi joke lang po! Nagiging mahalay na naman ang isip ko!

“Tumuloy ka at maupo, hijo. Ikinagagalak ka rin naming makilala!” imbita ni mommy sa kaniya. Sabay-sabay kaming umupo sa sofa, habang nagpahanda naman ng meryenda si mommy. Tatanggi sana si Sander dahil siguro busog pa siya pero naging mapilit si mommy.

“Taga saan ka ba Sander? Ngayon lang kasi kita nakita, saka Sina Drake at Kristine lang din kasi ang kilala kong mga malalapit na kaibigan nitong anak ko,” tanong ni daddy. Mahinang tumikhim si Sander at bahagya pa akong nilingon at nginitian bago sumagot kay daddy.

“Taga-Ilocos po ako. Nakilala ko po si Coleen through Kristine. And I’m grateful to be a part of their circle as friends,” magalang na tugon niya. Malapit ko na talagang isumpa iyang salitang friends na iyan! Masiyado nang mapanakit talaga. Hindi na rin ako natutuwa.

“Gano’n ba? Gaano naman katagal mamamasyal itong si Coleen doon sa inyo? Ngayon pa lang kasi ito mamasyal na mag-isa tapos medyo malayo pa. No offense meant, hijo, pero sinisiguro ko lang din naman ang kaligtasan nitong anak ko,” nakangiting bulalas at tanong ni daddy. Ako naman ay agad pinamulahan ng mukha dahil ibinuking pa ni daddy na hindi ako namamasyal sa malayo na mag-isa. Baka mamaya bigla pang magbago ang isip nitong si Sander.

May pagtatakang nilingon ako ni Sander kaya bigla akong kinabahan. Kapag binawi nito ang ipinangako niyang isasama niya ako sa Ilocos, hindi ko na talaga siya papayagang makalabas pa dito sa bahay namin. Oo naman, kahit ano pa ang mangyari. Si daddy naman kasi, napaka-OA!

“I’m not really sure po about how long Coleen will stay there, but I guarantee you that our place is safe. Sisiguruhin ko rin po na magiging maayos ang lagay niya roon,” he said with a bit shy expression on his face. Habang tumatagal talaga lalo akong humahanga dito kay Sander. Masyadong prim and proper. Kaya bagay talaga siya sa akin kasi free-spirited ako habang siya naman iyong the real epitome of gentleman.

“Mabuti naman kung ganoon. Naku sana mapagpasensiyahan mo rin ang kaunting kakulitan nitong anak ko. Pero magkaganoon pa man ay mabait naman siya at maaasahan,” sagot naman ni daddy na makahulugan pang ngumiti sa akin.

“Sige po, dad, Sander, maiwan ko muna kayo. Aayusin ko lang iyong mga dadalhin kong gamit. Saka nakakahiya naman kung masyado na kaming gagabihin sa biyahe,” pamamaalam ko sa kanila. Tumango at ngumiti lang silang dalawa sa akin. “Dad, huwag masyadong TMI, ha? Baka ilaglag mo naman ako dito kay Sander kapag wala na ako rito!” babala ko kay daddy. Kilala ko sila ni mommy at alam kong medyo obvious na crush ko itong si Sander kaya kabado ako na baka may masabi silang ika-o-offend ni Sander.

“Bakit ano bang ikinatatakot mo, anak? May sikreto ka bang hindi namin nalalaman?” napalingon kami kay mommy na ngayon ay may dalang tray na may lamang sandwich at orange juice. Natatawa pa ito habang nagsasalita kaya napanguso na lang ako.

“Hindi naman po sa ganoon, mommy,” may halong pagmamaktol na tugon ko, at saka lumakad na papuntang hagdan. Ngunit napahinto ako nang muli siyang magsalita.

“Saka ano ba iyong TMI, anak?” tanong ni mommy pagkatapos mailapag ang tray ng meryenda saka bumaling kay Sander. “Hijo magmeryenda ka muna, baka medyo matagalan sa pag-aayos iyang si Coleen. Sa itsura niya ngayon, mukhang balak na yata niyang dalhin ang lahat ng gamit niya!” halos mapahagikgik na sabi ni mommy. Tumabi siya kay daddy at hinihintay yata iyong sagot ko.

“Salamat po, ma’am, pero sana po hindi na kayo nag-abala,” nakangiting tugon ni Sander. Ngumiti rin si mommy sa kaniya saka sinabing, “Walang anuman”.

“Oh, Coleen, tinatanong kita, ano iyong TMI?” aakyat na sana ako, eh!

“Too much information, ‘my!” sabi ko saka dumiretso na sa pag-akyat. Hindi ko na hinintay ang iba pa nilang sasabihin dahil siguradong tutuksuhin lang nila ako lalo. Medyo nakakahiya na kay Sander kasi baka lalong maging awkward ang pakiramdam niya.

Dumiretso na ako sa kuwarto at inilabas iyong bag ko na may lamang ilang damit. Kahapon ko pa napaghandaan ang lahat dahil pinlano ko talagang sumama kay Sander sa probinsya nila. Mabuti na lang at pumayag siya. Kasi kahit hindi siya pumayag, susunod pa rin naman ako.

Mahigit sampung minuto lang akong nagdagdag ng ilan pang dadalhin bago muling lumabas. Malayo pa lang ay naririnig ko na ang tawanan ng mga nasa sala. Biglang kumabog ang dibdib ko dahil baka ako ang pinag-uusapan nila tapos tinatawanan nila ako. Paranoid lang?

“Wow! Ang bilis, ah! Bakit feeling mo ba iiwan ka ni Sander?” natatawang tanong ni mommy. Kaya palihim ko siyang sinimangutan, pero nagkatiningan lang sila ni daddy at saka muling nagtawanan.

“Saka bakit ang laki ng bag na dala mo? Tapos dalawa pa. Balak mo na bang tumira roon?” dagdag pang-aasar pa ni daddy. Bigla tuloy akong napayuko upang tingnan ang dalawang bag na dala ko. Kasabay niyon ang pag-iinit ng magkabilang pisngi ko dahil alam kong nakamasid lang din si Sander sa akin. Hindi ko tuloy malaman kung lalapit pa ba ako sa kanila o dideretso na sa labas.

“Gabi na po, mommy, daddy, kaya aalis na po kami,” magalang na paalam ko na lang saka lumingon kay Sander para senyasan sana itong tumayo na at nang makaalis na kami. Ngunit ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang masilayan ang mukha niyang naaaliw habang nakatingin sa akin. Nailang tuloy ako at napahigpit ang hawak sa handle ng trolly bag ko.

“Eloisa, tingnan mo iyang anak mo, pulang-pula ang mukha na akala mo alimangong pinakuluan,” pambubuska pa ni daddy. Lagi niyang sinasabi sa akin iyan sa tuwing pinamumulahan ako ng mukha.

“Kung ready na po siya, magpapaalam na po kami para hindi naman kami masyadong gabihin sa biyahe,” sa wakas ay tumayo na si Sander at nagpaalam. Ang buong akala ko ay tatagal pa ang paghihirap ko rito. Bakit ba kasi bigla akong napipi nang wala sa oras?

Kahit tinutukso-tukso ako ng mga magulang ko ay hindi naman sila nagkulang ng mga pagpapaalala na mag-ingat sa lahat ng sandali.