Chasing Mr. Congressman

Chapter 9 The Wicked Move

“Nasa third floor ang kuwarto ko, pati ang opisina at library ko ay naroon din. Iyong fourth floor naman ang kinaroroonan ng gym, iyong mga rooms for my parents and siblings if they are staying here. The whole second floor is really intended for the guests, friends or relatives that are visiting my house,” dagdag pa niya. Grabe naman itong si Sander, tatahi-tahimik pero bilyonaryo rin pala. Ito lang bahay niya sobrang gara at laki na, hindi pa kasama iyong napakalawak na bakuran. Gaya doon sa bahay niya sa Taguig, may sarili rin siyang helipad dito sa likod ng bahay niya.

“Ang ganda ng bahay mo, Sander. Ang sarap-sarap namang tumira dito kasi napapaligiran ng malawak na bakuran na puro mga magagandang puno at mga halaman!” papuri ko. Bahagya siyang natawa sa sinabi ko at saka tumango.

“Thanks. That’s why I chose this part of my mother’s property. I got this ranch on my 18th birthday,” may pagmamalaking sabi niya sa akin.

“Wow! Rancho? As in hacienda ganon?” tumango siya agad kaya lalong napaawang ang mga labi ko. Grabe naman pala ang yaman nila! Nireregalo lang sa birthday iyong rancho? Nakakaloka!

“Yes. I’d like to tell you more but it’s already late. I will personally tour you around tomorrow, I promise!” pangako naman niya kaya halos mapapapalakpak ako sa tuwa.

“Promise iyan, ah?” paniniguro ko. Sunod-sunod siyang tumango habang nakangiti. Ang pogi niya talaga! Nakakahiya, kalalaki niyang tao siya iyong may dimples.

“Yes, I promise!”

Dahil sa sobrang tuwa at excitement ko ay bigla ko siyang nayakap. Ramdam kong nanigas siya sa kinatatayuan at kasabay naman niyon ang pagkatanto ko sa ginawa at biglang bumitaw sa kaniya. Pulang-pula ang mukha ko at sobrang bilis ng t***k ng puso ko.

Kinaumagahan ay maaga akong nagising. Nag-shower lang ako kagabi pagkatapos ay tinawagan ang mommy ko para sabihing maayos naman kaming nakarating dito.

Inayos ko ang hinigaan ko, sandalling nagbanyo at naghilamos bago bumaba. Napahinto pa ako sa paghakbang nang matingnan ang hagdan paakyat sa susunod na palapag.

“Nakababa na kaya siya? O, natutulog pa?” bulong ko sa sarili. Biglang-bigla tuloy ay nagdadalawang-isip ako kung aakyat ba ako para kumustahin si Sander o bababa at hihintayin na lang siya roon?

Nasa kalagitnaan ako ng pagmumuni-muni nang biglang may magsalita. Halos mapatalon ako sa gulat dahil hindi ko iyon inaasahan. Tapos ay nasa malalim pa akong pag-iisip.

“Naimbag nga bigat mo ma’am, apan kayo kuma sukunin ta ur-urayin na kayo ni sir sadiay baba,” sabi noong babaeng sa tingin ko ay kasambahay dito. Nakasuot lang kasi siya ng itim na pantalon at putting t-shirt. Hindi naka-uniform ng pang-maid kaya hula-hula ko lang iyon. Pero ang talagang nagpakunot nang husto sa noo ko ay ang sinabi niya. Wala kasi akong naintindihan kahit isa. Iyon kaya ang salita nila rito?

“Ah, sorry po, ate. Pero hindi ko po kasi naintindihan iyong sinabi ninyo. Ngayon pa lang po kasi ako nakapunta rito sa probinsya ninyo kaya hindi ko pa po alam iyong diyalektong ginagamit ni’yo rito,” hinging paumanhin ko. kinakabahan ako kasi baka bad impression na agad ako sa kaniya. Baka isumbong pa ako kay Sander na nag-iinarte, pero nagsasabi lang naman ako ng totoo.

“Ay, pasensya na!” napapalakpak pa siya, “Sana’y lang kasi akong mag-Iloco kaya nakalimutan kong taga-Maynila pala ang bisita namin. Ang sabi ko po, ma’am, magandang umaga at sinusundo ko lang kayo dahil kanina pa kayo inaantay ni sir Sander sa ibaba,” maikling paliwanag nito. Nakahinga ako ng maluwag dahil mukhang mabait naman pala itong kausap ko.

“Ayos lang po, ate. Siya nga po pala ako si Coleen. Coleen na lang po ang itawag ninyo sa akin, huwag na pong ma’am,” pagpapakilala ko sa sarili. Napangiti ito at bahagyang umiling.

“Ako naman po si Beth, Ma’am Coleen. Bisita po kayo ni Sir kaya dapat lang po na ma’am ang itawag ko sa inyo. Isa ako sa mga katulong dito at iyong nanay ko naman iyong pinaka-head ng mga tagaluto,” tugon naman niya. nahihiya man ay hindi na ako nakipagtalo pa at hinayaan na lang siyang tawagin akong ma’am. Nakakaasiwang pakinggan dahil para lang akong nasa fast-food chain, pero ayos na rin. At least mabait at palangiti itong si Ate Beth.

Sinundan ko siya hanggang marating namin ang hapag kainan at sa pinakadulo niyon ay naroon si Sander at nakaupo. May kausap ito sa telepono pero ngumiti sa akin nang makita ako, saka sumenyas na maupo na. Palihim ko siyang tinititigan habang lumalakad palapit sa kinauupuan niya. Fresh na fresh ang hitsura niya. Nakasuot ng checkered polo na medyo nakabukas kaya kita ang malapad niyang dibdib. Napalunok tuloy ako. Hindi man siya maangas gaya nina Charles, Drake at Marcus, siya naman iyong tipong pang-boy next door gano’n.

Nagulat ako nang tumayo siya at ipaghila ako ng upuan. Nang makaupo na ako ng maayos ay tinapos na rin niya ang tawag sa kung sino mang kausap niya.

“Good morning!” nakangiting bati niya sa akin. Ang ganda ng ngiti niya abot hanggang mata. Tapos litaw na naman iyong dimples niya at iyong mapuputi at pantay-pantay niyang mga ngipin.

“Hi! Pasensiya na, tinanghali na yata ako ng gising,” nahihiyang bati ko.

“No, it’s okay. I know you were tired, and I am glad you had a good night sleep,” aniya. Hindi niya inalis ang ngiti sa mukha kaya tuloy parang may mga paruparong nagpapaligsahan sa tiyan ko. Parang gusto ko na lang siyang gawing breakfast ko, este, kasalo-kasalo sa agahan! Ano ba?!

“Salamat. Oo medyo napasarap nga iyong tulog ko. ang weird kasi hindi man lang ako namahay. Mukhang bagay talaga ako dito sa bahay mo,” saad ko. At sa muling pagkakataon ay umarangkada na naman ang bunganga ko. Minsan talaga hindi magka-vibes ang utak ko at bunganga ko. Madalas pala-desisyon itong bibig ko at kung ano-ano na lang lumalabas.

Napatikhim tuloy si Sander at parang medyo naasiwa sa sinabi ko. Pero hindi nakaligtas sa akin ang patagilid niyang pagngiti.

“Let’s eat. Pagkatapos ay sasamahan kitang mamasyal,” sabi na lang nito, at iyong sinabi niya ay parang appetizer ko lang kaya bigla akong ginanahang kumain. Well, actually, sa dibdib pa lang kanina ginutom na ako, eh.

Pagkatapos mag-almusal ay inilibot na nga niya ako sa buong bahay at sa bakuran. Ito pa lang mansyon niya ay bahagi lang ng maluwang na taniman ng tabako at palay. Ipinakita niya sa akin kung gaano kaluwang iyong nasasakupan ng mga lupain nila kaya lalo tuloy akong namangha.

“Nagugutom ka na ba?” maya-maya ay tanong niya. Katatapos lang din naming pumunta sa isang bahagi ng farm na ang mga tanim naman ay iba’t ibang klase ng prutas gaya ng manga, mani, niyog, saging at iba pa. Grabe! Parang ayaw ko na talagang umuwi! Ang sarap-sarap namang tumira rito.

“Hindi pa naman. Medyo naparami yata iyong kain ko ng mangga kanina. Ang tatamis at ang lalaki pa. Ang mahal kaya ng mga gano’n sa Maynila!” hindi ko naiwasang masabi. Ngumiti siya at tumango.

“Well, kung gano’n pumunta na tayo sa pinakapaborito kong parte ng rancho,” nangingiting sabi niya. Sa totoo lang, medyo napapagod na ako, tapos ang init-init pa, pero dahil mas madalas siyang nakangiti sa akin parang nawawala iyong pagod ko. Saka palagay ko naman ay nag-eenjoy din siyang kasama akong mamasyal. Sure naman ako doon, promise!

“Saan naman iyan? Huwag mong sabihing may dagat dito banda ha? Kotang-kota ka na sa mga pa-surprise mo,” pagbibiro ko. Natawa lang siya at napahigit ako ng hininga ng hawakan niya ang isang kamay ko at banayad akong hilahin papalapit sa naghihintay na sasakyan. Yes! Sa luwang nitong nilibot namin kailangan talaga namin ng sasakyan!

Para akong kinukuryente sa kilig dahil sa pagkakadikit ng mga balat namin. Alam kong wala lang sa kaniya iyon, pero sa akin grabe ang epekto. Pakiramdam ko lumulutang na ako sa alapaap!